Samenvatting Hoofdlijnen Ruimtelijk Bestuursrecht
Auteur: Emma Leeftink
School: Windesheim
Vak: Ruimtelijk Bestuursrecht
,Inhoud
Hoofdstuk 1 – Algemene inleiding......................................................................................................2
Hoofdstuk 2 – De gemeentelijke structuurvisie..................................................................................4
Hoofdstuk 3 – Het bestemmingsplan.................................................................................................5
Hoofdstuk 4 – De bestemmingsplanprocedure..................................................................................7
Hoofdstuk 5 – De beheersverordening...............................................................................................8
Hoofdstuk 6 – Gemeentelijke buitenplanse bevoegdheden om bij omgevingsvergunning van het
bestemmingsplan af te wijk................................................................................................................9
Hoofdstuk 7 – De omgevingsvergunning voor bouwen....................................................................10
Hoofdstuk 8 – Omgevingsvergunning voor werken en werkzaamheden..........................................11
Hoofdstuk 9 – Uitvoering en kostenverhaal.....................................................................................12
Hoofdstuk 11 – Handhaving.............................................................................................................13
Hoofdstuk 12 – Ruimtelijke ordening door provincie en Rijk............................................................14
Hoofdstuk 13 – Wet en regelgeving in aanverwante sectoren.........................................................16
Hoofdstuk 1 – Algemene inleiding
, Tot het recht van de ruimtelijke ordening behoren in ieder geval de Wro, de Bro en de Wet
algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo), delen van de woningwet, een deel van de
onteigeningswet en de Tracéwet.
Essentieel voor de overheidsactiviteit r.o. is dat bij de toekenning van gebruiksfuncties aan
de schaarste en per definitie beperkte ruimte, een afweging moet plaatsvinden van alle bij de
situering van die functies betrokken belangen. Dit onderscheidt in het ruimtelijk beleid van
bijvoorbeeld economisch beleid, het volkshuisvestingsbeleid of het
natuurbeschermingsbeleid. In het ruimtelijk ordeningsbeleid moeten alle afzonderlijke, veelal
onderling tegenstrijdige, belangen en daarop gerichte claims tegen elkaar worden
afgedwongen en zo goed mogelijk onderling worden gecoördineerd.
Een meer omvattend begrip is als gezegd ruimtelijk bestuursrecht. Behalve de al genoemde
wetten rekenen wij daartoe (delen van) de Wet Natuurbescherming, de Erfgoedwet, de
Onteigeningswet en delen van de milieuwetgeving.
De Omgevingswet beoogt alle voor de fysieke leefomgeving relevante regels in één wettelijk
stelsel te integreren.
Drie fasen die regelmatig terugkomen: bestemming, inrichting en beheer.
Artikel 14 lid 1 Gw garandeert dat onteigening alleen kan geschieden in het algemeen belang
en tegen vooraf verzekerde (volledige) schadeloosstelling, een en ander naar bij of
krachtens de wet te stellen voorschriften. Uit dit voorschrift vloeit een minimale bescherming
van het eigendomsrecht tegen overheidsinbreuken voort. Uit dit voorschrift volgt dat een
onteigening die de overheid nodig acht om bijvoorbeeld een bestemmingsplan uit te voeren
alleen toegestaan is, indien de onteigening nodig is ‘in het algemeen belang’. Van
onteigening kan alleen worden gesproken indien geen enkele gebruiksmogelijkheid meer
over zou blijven.
Artikel 14 lid 3 Gw: ingevolge deze bepaling bestaat er in de gevallen bij of krachtens de wet
bepaald een recht op schadevergoeding indien onder andere de uitoefening van het
eigendomsrecht wordt beperkt. Garanties omtrent de gevallen waarin een vergoeding moet
worden toegekend gevat artikel 14 lid 3 Gw niet.
Het recht van r.o. heeft tot nu toe één fundamentele beperking, namelijk: de eigenaar
(grondgebruiker) kan niet verplicht worden de aangegeven bestemming ook daadwerkelijk te
verwezenlijken. Bestemmingsplannen bevatten verboden en geen geboden! Pas indien de
grondgebruiker iets nieuws wil bouwen of het bestaand gebruik wil veranderen, krijgt hij met
de beperkingen (en soms verplichtingen) van het bestemmingsplan te maken. Dit heet
toelatingsplanologie.
Ons stelsel van ruimtelijke planning is in beginsel sterk gedecentraliseerd. De in juridisch
opzicht belangrijkste bevoegdheden berusten bij de gemeenten.
Rijksinpassingsplan = een bestemmingsplan dat door het college van Provinciale Staten (de
provincie) of de minister van I en M (het Rijk) is vastgesteld.
Bestemmingsplan – artikel 3.1 Wro
Het bestemmingsplan is op twee manieren bindend voor burgers:
1. Er zijn een aantal belangrijke vergunningen aan de inhoud van het bestemmingsplan
gekoppeld. Een omgevingsvergunning moet worden geweigerd indien een
voorgenomen bouwwerk in strijd is met de bestemming of de regels van het
bestemmingsplan;
Auteur: Emma Leeftink
School: Windesheim
Vak: Ruimtelijk Bestuursrecht
,Inhoud
Hoofdstuk 1 – Algemene inleiding......................................................................................................2
Hoofdstuk 2 – De gemeentelijke structuurvisie..................................................................................4
Hoofdstuk 3 – Het bestemmingsplan.................................................................................................5
Hoofdstuk 4 – De bestemmingsplanprocedure..................................................................................7
Hoofdstuk 5 – De beheersverordening...............................................................................................8
Hoofdstuk 6 – Gemeentelijke buitenplanse bevoegdheden om bij omgevingsvergunning van het
bestemmingsplan af te wijk................................................................................................................9
Hoofdstuk 7 – De omgevingsvergunning voor bouwen....................................................................10
Hoofdstuk 8 – Omgevingsvergunning voor werken en werkzaamheden..........................................11
Hoofdstuk 9 – Uitvoering en kostenverhaal.....................................................................................12
Hoofdstuk 11 – Handhaving.............................................................................................................13
Hoofdstuk 12 – Ruimtelijke ordening door provincie en Rijk............................................................14
Hoofdstuk 13 – Wet en regelgeving in aanverwante sectoren.........................................................16
Hoofdstuk 1 – Algemene inleiding
, Tot het recht van de ruimtelijke ordening behoren in ieder geval de Wro, de Bro en de Wet
algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo), delen van de woningwet, een deel van de
onteigeningswet en de Tracéwet.
Essentieel voor de overheidsactiviteit r.o. is dat bij de toekenning van gebruiksfuncties aan
de schaarste en per definitie beperkte ruimte, een afweging moet plaatsvinden van alle bij de
situering van die functies betrokken belangen. Dit onderscheidt in het ruimtelijk beleid van
bijvoorbeeld economisch beleid, het volkshuisvestingsbeleid of het
natuurbeschermingsbeleid. In het ruimtelijk ordeningsbeleid moeten alle afzonderlijke, veelal
onderling tegenstrijdige, belangen en daarop gerichte claims tegen elkaar worden
afgedwongen en zo goed mogelijk onderling worden gecoördineerd.
Een meer omvattend begrip is als gezegd ruimtelijk bestuursrecht. Behalve de al genoemde
wetten rekenen wij daartoe (delen van) de Wet Natuurbescherming, de Erfgoedwet, de
Onteigeningswet en delen van de milieuwetgeving.
De Omgevingswet beoogt alle voor de fysieke leefomgeving relevante regels in één wettelijk
stelsel te integreren.
Drie fasen die regelmatig terugkomen: bestemming, inrichting en beheer.
Artikel 14 lid 1 Gw garandeert dat onteigening alleen kan geschieden in het algemeen belang
en tegen vooraf verzekerde (volledige) schadeloosstelling, een en ander naar bij of
krachtens de wet te stellen voorschriften. Uit dit voorschrift vloeit een minimale bescherming
van het eigendomsrecht tegen overheidsinbreuken voort. Uit dit voorschrift volgt dat een
onteigening die de overheid nodig acht om bijvoorbeeld een bestemmingsplan uit te voeren
alleen toegestaan is, indien de onteigening nodig is ‘in het algemeen belang’. Van
onteigening kan alleen worden gesproken indien geen enkele gebruiksmogelijkheid meer
over zou blijven.
Artikel 14 lid 3 Gw: ingevolge deze bepaling bestaat er in de gevallen bij of krachtens de wet
bepaald een recht op schadevergoeding indien onder andere de uitoefening van het
eigendomsrecht wordt beperkt. Garanties omtrent de gevallen waarin een vergoeding moet
worden toegekend gevat artikel 14 lid 3 Gw niet.
Het recht van r.o. heeft tot nu toe één fundamentele beperking, namelijk: de eigenaar
(grondgebruiker) kan niet verplicht worden de aangegeven bestemming ook daadwerkelijk te
verwezenlijken. Bestemmingsplannen bevatten verboden en geen geboden! Pas indien de
grondgebruiker iets nieuws wil bouwen of het bestaand gebruik wil veranderen, krijgt hij met
de beperkingen (en soms verplichtingen) van het bestemmingsplan te maken. Dit heet
toelatingsplanologie.
Ons stelsel van ruimtelijke planning is in beginsel sterk gedecentraliseerd. De in juridisch
opzicht belangrijkste bevoegdheden berusten bij de gemeenten.
Rijksinpassingsplan = een bestemmingsplan dat door het college van Provinciale Staten (de
provincie) of de minister van I en M (het Rijk) is vastgesteld.
Bestemmingsplan – artikel 3.1 Wro
Het bestemmingsplan is op twee manieren bindend voor burgers:
1. Er zijn een aantal belangrijke vergunningen aan de inhoud van het bestemmingsplan
gekoppeld. Een omgevingsvergunning moet worden geweigerd indien een
voorgenomen bouwwerk in strijd is met de bestemming of de regels van het
bestemmingsplan;
