LES 3
01/03/2017
VERVOLG PLATO
2 manieren van bestaan, iets ‘bestaat’ wanneer je er als dan niet iets juist of fout
over kan zeggen. Er zijn dus verschillende manieren van zijn.
Materieel bestaan (stoelen), fictief bestaan (de smurfen), ideëel bestaan (stelling
van Pythagoras), reëel bestaan (wat de wetenschap kan vaststellen)
2 registers in Plato’s wereldbeeld:
Het zijnde Het wordende (genesis)
Het geestelijke Het zichtbare , waarneembare
Het is het ’t een of ’t ander.
Men kan niet iets hebben dat een ding is en een klein beetje een idee. Het is
ofwel dit of dat, een andere, derde optie is er niet.
Hoe is deze materiele wereld ontstaan?
Het idee is als een model, om een afbeelding van een model heb je materie
nodig. Maar dit is niet genoeg voor de waarneembare wereld.
Wat zit er tussen het waarneembare?
1 IDEE 2 AFBEELDING 3 WAARNEEMBAAR
Het medium waarin de afbeelding zichtbaar wordt noemt Plato ‘Chora’
Chora is een werkwoord dat betekend, terugwijken/plaats maken.
Foto: Men toont alles maar 1 ding verdwijnt in het proces, de spiegel. Op deze
spiegel staat alles op maar de spiegel verdwijnt want die is zuiver transparant.
Een spiegel is een optisch element, een spiegel is iets raar precies omdat de
spiegel bestaat in het vermogen om te weerspiegelen, het is een soort effect. De
spiegel zelf is iets onzichtbaar, zijn effect kan iets opnemen en terug weergeven.
Een spiegel is geen ding maar een vermogen, om gelijk welk visueel object te
laten verschijnen, de spiegel laat u zien, en wat eigenaardig is is dat de spiegel
gelijk welk ding toont met zijn eigenschappen zonder dat de spiegel die
eigenschap aanneemt. Bv.: Smurfen in een spiegel zijn blauw, de spiegel zelf is
niet blauw geworden. Een spiegel heeft geen kleur, een spiegel heeft geen
eigenschappen. Een spiegel achter een gekleurde glasplaat vergaat het
vermogen van een spiegel. Om te doen wat hij doet mag een spiegel dus geen
eigenschappen hebben, een spiegel is alleen een effect, als een spiegel zijn
werking verliest is het geen spiegel meer. Een spiegel zit volledig in zijn werking,
je kan niet zeggen wat een spiegel is enkel door te tonen wat een spiegel doet.
Een spiegel laat andere dingen zien door zichzelf niet te manifesteren.
, Voor Plato is een ruimte iets wat een werking heeft, net zoals de spiegel, ruimte
is een soort van driedimensionale spiegel. Ruimte is dus iets dat geen
eigenschappen heeft en laat plaats voor de dingen om te doen verschijnen. Het
vermogen om meteriele dingen waarneembaar te maken zonder zelf
waarneembaar te zijn. Ruimte is geen idee, het is gewoon datgene dat zich
bevindt tussen de meteriele dingen, het hoort dus niet bij de waarneembare
dingen.
Wat nodig is in Plato zijn schema is een bepaald vermogen om iets op te nemen
zonder zelf te manifesteren. Chora is niets anders dan het vermogen om andere
dingen te laten verschijnen.
Plato gebruikt een vrouwelijke term als Chora: Hypodochè tes genésios. Hij
vergelijkt Chira met het moederlijke.
Wat betekend dit voor Plato’s systeem? EXAMENVRAAG!!!!!!!
Om de radicale scheiding tussen Idee en ding (afbeelding) in stand te
houden en tegelijk de relatie van gelijkenis toe te laten (want zonder
gelijkenis heb je geen afbeelding) is Plato gedwongen om een categorie te
erkennen die:
- niet van de orde van de ideeën is
- ……..
…………
Dat betekend dat hij een categorie in rekening brengt die hij niet kan
denken.
……………….
Ruimte is nog een idee, nog een ding, dit past niet in Plato zijn schema.
Chora laat zich enkel vatten door een “bastaard-denken”
Ruimte komt niet zuiver uit het denken, maar ook niet uit de waarneming: ruimte
kan je niet waarnemen, maar als je niet zou kunnen waarnemen, zou je het niet
kennen.
Enkel een ‘mengvorm’ van logos en waarneming kan chora verstaan: namelijk de
mens (ziel + lichaam)
Enerzijds:
Ruimte is iets van deze wereld, iets dat we kennen uit de wereld van de
waarneming.
Het treedt op waar er waarneembare dingen verschijnen.
Anderzijds:
……
Waarneembare dingen zijn afhankelijk van: - de ideeen voor hun aard (‘wat’ ze
afbeelden)
- …….
- ……
01/03/2017
VERVOLG PLATO
2 manieren van bestaan, iets ‘bestaat’ wanneer je er als dan niet iets juist of fout
over kan zeggen. Er zijn dus verschillende manieren van zijn.
Materieel bestaan (stoelen), fictief bestaan (de smurfen), ideëel bestaan (stelling
van Pythagoras), reëel bestaan (wat de wetenschap kan vaststellen)
2 registers in Plato’s wereldbeeld:
Het zijnde Het wordende (genesis)
Het geestelijke Het zichtbare , waarneembare
Het is het ’t een of ’t ander.
Men kan niet iets hebben dat een ding is en een klein beetje een idee. Het is
ofwel dit of dat, een andere, derde optie is er niet.
Hoe is deze materiele wereld ontstaan?
Het idee is als een model, om een afbeelding van een model heb je materie
nodig. Maar dit is niet genoeg voor de waarneembare wereld.
Wat zit er tussen het waarneembare?
1 IDEE 2 AFBEELDING 3 WAARNEEMBAAR
Het medium waarin de afbeelding zichtbaar wordt noemt Plato ‘Chora’
Chora is een werkwoord dat betekend, terugwijken/plaats maken.
Foto: Men toont alles maar 1 ding verdwijnt in het proces, de spiegel. Op deze
spiegel staat alles op maar de spiegel verdwijnt want die is zuiver transparant.
Een spiegel is een optisch element, een spiegel is iets raar precies omdat de
spiegel bestaat in het vermogen om te weerspiegelen, het is een soort effect. De
spiegel zelf is iets onzichtbaar, zijn effect kan iets opnemen en terug weergeven.
Een spiegel is geen ding maar een vermogen, om gelijk welk visueel object te
laten verschijnen, de spiegel laat u zien, en wat eigenaardig is is dat de spiegel
gelijk welk ding toont met zijn eigenschappen zonder dat de spiegel die
eigenschap aanneemt. Bv.: Smurfen in een spiegel zijn blauw, de spiegel zelf is
niet blauw geworden. Een spiegel heeft geen kleur, een spiegel heeft geen
eigenschappen. Een spiegel achter een gekleurde glasplaat vergaat het
vermogen van een spiegel. Om te doen wat hij doet mag een spiegel dus geen
eigenschappen hebben, een spiegel is alleen een effect, als een spiegel zijn
werking verliest is het geen spiegel meer. Een spiegel zit volledig in zijn werking,
je kan niet zeggen wat een spiegel is enkel door te tonen wat een spiegel doet.
Een spiegel laat andere dingen zien door zichzelf niet te manifesteren.
, Voor Plato is een ruimte iets wat een werking heeft, net zoals de spiegel, ruimte
is een soort van driedimensionale spiegel. Ruimte is dus iets dat geen
eigenschappen heeft en laat plaats voor de dingen om te doen verschijnen. Het
vermogen om meteriele dingen waarneembaar te maken zonder zelf
waarneembaar te zijn. Ruimte is geen idee, het is gewoon datgene dat zich
bevindt tussen de meteriele dingen, het hoort dus niet bij de waarneembare
dingen.
Wat nodig is in Plato zijn schema is een bepaald vermogen om iets op te nemen
zonder zelf te manifesteren. Chora is niets anders dan het vermogen om andere
dingen te laten verschijnen.
Plato gebruikt een vrouwelijke term als Chora: Hypodochè tes genésios. Hij
vergelijkt Chira met het moederlijke.
Wat betekend dit voor Plato’s systeem? EXAMENVRAAG!!!!!!!
Om de radicale scheiding tussen Idee en ding (afbeelding) in stand te
houden en tegelijk de relatie van gelijkenis toe te laten (want zonder
gelijkenis heb je geen afbeelding) is Plato gedwongen om een categorie te
erkennen die:
- niet van de orde van de ideeën is
- ……..
…………
Dat betekend dat hij een categorie in rekening brengt die hij niet kan
denken.
……………….
Ruimte is nog een idee, nog een ding, dit past niet in Plato zijn schema.
Chora laat zich enkel vatten door een “bastaard-denken”
Ruimte komt niet zuiver uit het denken, maar ook niet uit de waarneming: ruimte
kan je niet waarnemen, maar als je niet zou kunnen waarnemen, zou je het niet
kennen.
Enkel een ‘mengvorm’ van logos en waarneming kan chora verstaan: namelijk de
mens (ziel + lichaam)
Enerzijds:
Ruimte is iets van deze wereld, iets dat we kennen uit de wereld van de
waarneming.
Het treedt op waar er waarneembare dingen verschijnen.
Anderzijds:
……
Waarneembare dingen zijn afhankelijk van: - de ideeen voor hun aard (‘wat’ ze
afbeelden)
- …….
- ……
