Proeven van bekwaamheid
BASISKERNTAAK 1
Examenopdracht 5:
Stimuleren en evalueren opdracht 1
Werkproces [B1-K1-W6]
, Examenopdracht 5: Stimuleren en evalueren opdracht 1
Opdracht: Stimuleren en evalueren opdracht 1 (werkproces [B1-K1-W6])
Activiteit kind individueel
Doel van de activiteit:
Het kind voornamelijk observeren en waar mogelijk stimuleren in zijn ontwikkeling tijdens het
leggen van een houten puzzel (bestaande uit vier stukken).
De voorbereiding:
- Ik zorg ervoor dat de ruimte rustig is. De overige drie kinderen spelen zelfstandig.
- Een houten puzzel bestaande uit zes stukken, leg ik klaar op tafel.
- Daarnaast heb ik ook een notitieboekje klaarliggen om evt. bepaalde punten te noteren,
waar ik later nog iets mee wil doen.
De uitvoering:
Ik nodig S. uit om samen met mij aan tafel te zitten. Ik neem plaats tegenover hem. Ik laat
hem zien dat de stukken in de puzzel los kunnen en dat je ze daarna weer terug in het juiste
vakje kunt plaatsen. S. kijkt een beetje beduusd naar de puzzel. Hij pakt een stukje vast en
kijkt er eerst naar. ‘Het is een auto’ zeg ik, maar ik zie niets van herkenning o.i.d. in zijn
ogen. Hij legt het stukje op het houten puzzel-frame, maar ziet echt niet waar het stukje zal
passen. Hij duwt het stukje alle richtingen op, maar ziet niet dat het stukje ook gedraaid kan
worden. Ik leg mijn hand op de zijne en pak het steeltje van de puzzel mee vast, ik zeg: ‘kijk,
we kunnen nog een stukje draaien, dan past hij. Draaien, draaien, draaien, nog verder, nog
verder.’ Terwijl ik dit zeg heb ik hem het stukje in de juiste positie op het vlak te krijgen, tot hij
past. ‘Goed zo!’ Zeg ik, en reik hem een nieuw puzzelstuk aan. Wederom heeft hij geen idee
wat hij moet doen en kijkt wat wazig voor zich uit als hij het stuk eenvoudig op het frame
legt. Opnieuw help ik hem op dezelfde manier als bij het eerste puzzelstuk, maar zijn
interesse lijkt niet aanwezig te zijn, omdat hij vooral een beetje in de verte door de ruimte
kijkt. Ik pak snel een andere puzzel uit de kast met maar drie puzzelstukken, misschien is
die iets makkelijker voor hem. Maar wederom reageert hij op dezelfde manier.
Hij lijkt te communiceren met zijn mimiek en (babyachtige)geluiden, maar niet met heldere
woorden. Na de drie stukken, stop ik de activiteit en zeg hem dat we dit een andere keer
opnieuw zullen oefenen en dat hij nu vrij mag spelen. Hij heeft niet helemaal door wat ik zeg,
want hij blijft zitten en wrijft wat met zijn handen over de tafel. Ik pak zijn hand en begeleid
hem door de ruimte naar het keukentje en geef hem een pan. ‘Ga maar lekker koken S.’ en
hij begint wat te rommelen met de spulletjes. Zelf maak ik wat aantekeningen over zijn
reacties, houding en mimiek die ik zojuist geobserveerd heb.
Het resultaat:
Het kind is niet (zichtbaar) verder gekomen in zijn ontwikkeling, maar ik heb hem wel beter
leren kennen door hem goed te observeren tijdens deze activiteit.
Reflectie op eigen inbreng en het resultaat:
Wat betreft het observeren ben ik een stuk wijzer geworden over dit kind. Ik kende hem nog
niet, maar heb na het uitvoeren van deze activiteit wel het idee dat ik al veel over hem heb
BASISKERNTAAK 1
Examenopdracht 5:
Stimuleren en evalueren opdracht 1
Werkproces [B1-K1-W6]
, Examenopdracht 5: Stimuleren en evalueren opdracht 1
Opdracht: Stimuleren en evalueren opdracht 1 (werkproces [B1-K1-W6])
Activiteit kind individueel
Doel van de activiteit:
Het kind voornamelijk observeren en waar mogelijk stimuleren in zijn ontwikkeling tijdens het
leggen van een houten puzzel (bestaande uit vier stukken).
De voorbereiding:
- Ik zorg ervoor dat de ruimte rustig is. De overige drie kinderen spelen zelfstandig.
- Een houten puzzel bestaande uit zes stukken, leg ik klaar op tafel.
- Daarnaast heb ik ook een notitieboekje klaarliggen om evt. bepaalde punten te noteren,
waar ik later nog iets mee wil doen.
De uitvoering:
Ik nodig S. uit om samen met mij aan tafel te zitten. Ik neem plaats tegenover hem. Ik laat
hem zien dat de stukken in de puzzel los kunnen en dat je ze daarna weer terug in het juiste
vakje kunt plaatsen. S. kijkt een beetje beduusd naar de puzzel. Hij pakt een stukje vast en
kijkt er eerst naar. ‘Het is een auto’ zeg ik, maar ik zie niets van herkenning o.i.d. in zijn
ogen. Hij legt het stukje op het houten puzzel-frame, maar ziet echt niet waar het stukje zal
passen. Hij duwt het stukje alle richtingen op, maar ziet niet dat het stukje ook gedraaid kan
worden. Ik leg mijn hand op de zijne en pak het steeltje van de puzzel mee vast, ik zeg: ‘kijk,
we kunnen nog een stukje draaien, dan past hij. Draaien, draaien, draaien, nog verder, nog
verder.’ Terwijl ik dit zeg heb ik hem het stukje in de juiste positie op het vlak te krijgen, tot hij
past. ‘Goed zo!’ Zeg ik, en reik hem een nieuw puzzelstuk aan. Wederom heeft hij geen idee
wat hij moet doen en kijkt wat wazig voor zich uit als hij het stuk eenvoudig op het frame
legt. Opnieuw help ik hem op dezelfde manier als bij het eerste puzzelstuk, maar zijn
interesse lijkt niet aanwezig te zijn, omdat hij vooral een beetje in de verte door de ruimte
kijkt. Ik pak snel een andere puzzel uit de kast met maar drie puzzelstukken, misschien is
die iets makkelijker voor hem. Maar wederom reageert hij op dezelfde manier.
Hij lijkt te communiceren met zijn mimiek en (babyachtige)geluiden, maar niet met heldere
woorden. Na de drie stukken, stop ik de activiteit en zeg hem dat we dit een andere keer
opnieuw zullen oefenen en dat hij nu vrij mag spelen. Hij heeft niet helemaal door wat ik zeg,
want hij blijft zitten en wrijft wat met zijn handen over de tafel. Ik pak zijn hand en begeleid
hem door de ruimte naar het keukentje en geef hem een pan. ‘Ga maar lekker koken S.’ en
hij begint wat te rommelen met de spulletjes. Zelf maak ik wat aantekeningen over zijn
reacties, houding en mimiek die ik zojuist geobserveerd heb.
Het resultaat:
Het kind is niet (zichtbaar) verder gekomen in zijn ontwikkeling, maar ik heb hem wel beter
leren kennen door hem goed te observeren tijdens deze activiteit.
Reflectie op eigen inbreng en het resultaat:
Wat betreft het observeren ben ik een stuk wijzer geworden over dit kind. Ik kende hem nog
niet, maar heb na het uitvoeren van deze activiteit wel het idee dat ik al veel over hem heb
