SV OZ 4.2 -Toepassen van EBP
Leerdoelen:
De vijf stappen van Evidence Based Practice toepassen
Zoeken naar wetenschappelijke bronnen om antwoorden te krijgen op de vraag ‘hoe het
beste te handelen’
Inschatten wat de bewijskracht is van verpleegkundige richtlijnen/protocollen
Literatuur:
Hunink, G., Cusveller, B., van der Bijl, J., van Linge, R., Polhuis, D.
(2011). De verpleegkundige als beroepsbeoefenaar (2e druk). Amersfoort: ThiemeMeulenho
ff. Hoofdstuk 5.5 "Evidence-based practice" [content collection]
van der Rijst, R.M. (2009). De zes aspecten van een onderzoekende houding[Copyright
content].
Samenvatting literatuur: De verpleegkundige als beroepsbeoefenaar
5.5 Evidence-based practice
Het grootste deel van de verrichte onderzoeken komen meestal niet verder dan publicatie in de
vakbladen en congresbundels. Een veel groter probleem is vervolgens dat verpleegkundigen hun
vakliteratuur niet of nauwelijks bijhouden of niet weten wat ermee aan te vangen.
Het niet in de praktijk belanden en gebruiken van wetenschappelijke kennis heeft de volgende
oorzaken:
gebrek aan kennis en vaardigheden
gebrek aan tijd
moeite met het beoordelen en toepassen van bronnen en kennis
gebrek aan steun van collega’s en management
slechte toegankelijkheid van bronnen van wetenschappelijke kennis
Er worden vervolgens verschillende strategieën beschreven die een zorgorganisatie, de
beroepsorganisatie, het onderwijs maar ook verpleegkundigen kunnen toepassen om
onderzoeksresultaten in de praktijk te kunnen gebruiken. Voorbeelden hiervan:
Scholing in de methodiek van evidence-based practice
Het toepassen van richtlijnen, zoals de decubitusrichtlijn
Refectie, intervisie en supervisie, waarbij het eigen beroepsmatig handelen vanuit
evidence-based perspectief als uitgangspunt wordt genomen
Het opzetten van ‘journal clubs’: het regelmatig met collega’s bespreken van vakliteratuur
in relatie tot de eigen beroepspraktijk
Evidence-based practice (EBP): Hierbij wordt er gestreefd om de beslissingen met betrekking
tot de zorg voor de individuele zorgvrager zoveel mogelijk te baseren op de beste beschikbare
‘evidence’ (bij voorkeur wetenschappelijke kennis), de klinische expertise van de zorgverlener en
de voorkeuren van de zorgvrager en vervolgens te evalueren of dit inderdaad leidt tot betere
resultaten voor de zorgvrager.
Wetenschappelijke evidence zal echter niet altijd beschikbaar zijn en de verpleegkundige moet dan
terugvallen op zijn eigen expertise en ervaring als kennisbron, weliswaar ook een vorm van
evidence, maar van mindere kwaliteit.
De methodiek van de evidence-based-practice bestaat uit vijf stappen en wordt in de
verpleegkunde als volgt toegepast:
Stap 1. Het verpleegprobleem vertalen in een beantwoorde vraag
EBP richt zich op vragen die gaan over de (beste) verpleegkundige zorg voor zorgvragers. Voor het
beantwoorden van dit soort vragen wordt er vaak gebruikgemaakt van de PICO-strategie, een
strategie voor het formuleren van een goede zoekvraag voor het bestuderen van de literatuur.
PICO is de aforrng van de elementen die de literatuurvraag bevat:
P = Patiënt (of probleem.. Om wie gaat het? Er volgt dan een beschrijving van de
pariëntengroep enoof het probleem, zoals een diagnose, leetijd of geslacht.
I = Interventon. Welke intervenre wil de verpleegkundige toepassen? Het kan ook gaan om
een experimentele test of een blootstelling aan een risicofactor
Leerdoelen:
De vijf stappen van Evidence Based Practice toepassen
Zoeken naar wetenschappelijke bronnen om antwoorden te krijgen op de vraag ‘hoe het
beste te handelen’
Inschatten wat de bewijskracht is van verpleegkundige richtlijnen/protocollen
Literatuur:
Hunink, G., Cusveller, B., van der Bijl, J., van Linge, R., Polhuis, D.
(2011). De verpleegkundige als beroepsbeoefenaar (2e druk). Amersfoort: ThiemeMeulenho
ff. Hoofdstuk 5.5 "Evidence-based practice" [content collection]
van der Rijst, R.M. (2009). De zes aspecten van een onderzoekende houding[Copyright
content].
Samenvatting literatuur: De verpleegkundige als beroepsbeoefenaar
5.5 Evidence-based practice
Het grootste deel van de verrichte onderzoeken komen meestal niet verder dan publicatie in de
vakbladen en congresbundels. Een veel groter probleem is vervolgens dat verpleegkundigen hun
vakliteratuur niet of nauwelijks bijhouden of niet weten wat ermee aan te vangen.
Het niet in de praktijk belanden en gebruiken van wetenschappelijke kennis heeft de volgende
oorzaken:
gebrek aan kennis en vaardigheden
gebrek aan tijd
moeite met het beoordelen en toepassen van bronnen en kennis
gebrek aan steun van collega’s en management
slechte toegankelijkheid van bronnen van wetenschappelijke kennis
Er worden vervolgens verschillende strategieën beschreven die een zorgorganisatie, de
beroepsorganisatie, het onderwijs maar ook verpleegkundigen kunnen toepassen om
onderzoeksresultaten in de praktijk te kunnen gebruiken. Voorbeelden hiervan:
Scholing in de methodiek van evidence-based practice
Het toepassen van richtlijnen, zoals de decubitusrichtlijn
Refectie, intervisie en supervisie, waarbij het eigen beroepsmatig handelen vanuit
evidence-based perspectief als uitgangspunt wordt genomen
Het opzetten van ‘journal clubs’: het regelmatig met collega’s bespreken van vakliteratuur
in relatie tot de eigen beroepspraktijk
Evidence-based practice (EBP): Hierbij wordt er gestreefd om de beslissingen met betrekking
tot de zorg voor de individuele zorgvrager zoveel mogelijk te baseren op de beste beschikbare
‘evidence’ (bij voorkeur wetenschappelijke kennis), de klinische expertise van de zorgverlener en
de voorkeuren van de zorgvrager en vervolgens te evalueren of dit inderdaad leidt tot betere
resultaten voor de zorgvrager.
Wetenschappelijke evidence zal echter niet altijd beschikbaar zijn en de verpleegkundige moet dan
terugvallen op zijn eigen expertise en ervaring als kennisbron, weliswaar ook een vorm van
evidence, maar van mindere kwaliteit.
De methodiek van de evidence-based-practice bestaat uit vijf stappen en wordt in de
verpleegkunde als volgt toegepast:
Stap 1. Het verpleegprobleem vertalen in een beantwoorde vraag
EBP richt zich op vragen die gaan over de (beste) verpleegkundige zorg voor zorgvragers. Voor het
beantwoorden van dit soort vragen wordt er vaak gebruikgemaakt van de PICO-strategie, een
strategie voor het formuleren van een goede zoekvraag voor het bestuderen van de literatuur.
PICO is de aforrng van de elementen die de literatuurvraag bevat:
P = Patiënt (of probleem.. Om wie gaat het? Er volgt dan een beschrijving van de
pariëntengroep enoof het probleem, zoals een diagnose, leetijd of geslacht.
I = Interventon. Welke intervenre wil de verpleegkundige toepassen? Het kan ook gaan om
een experimentele test of een blootstelling aan een risicofactor
