Beste Rainer Maria Rilke,
Mijn naam is (naam) en ik schrijf u om een paar vragen te stellen over een stelling uit uw boek
(brieven aan een jonge dichter). U schreef namelijk dat een goede dichter overal inspiratie uit kan
putten. Hierover zou ik graag wat zeggen en vragen.
Ik vind dat u in zekere zin zeker gelijk heeft. Een goede dichter heeft in mijn hoofd namelijk
denkbeeldige voelsprieten voor creativiteit. In het dagelijkse leven valt er zeker heel wat te vinden.
Vorig jaar had mijn groepje voor creatief schrijven namelijk een opdracht gekregen. De opdracht was
heel simpel; ga naar de stad, het park, eender waar eigenlijk en observeer wat je ziet. Het viel mij op
dat doordat we altijd op onze gsm zitten (ik kan niet zo goed situeren in de tijd of u deze
apparatuur ook al gekend heeft, maar ik vermoed van niet. Ik zal het gewoon in één zin
samenvatten. Het is een klein apparaatje dat iedereen bij zich heeft en veel geluiden, beelden en
contacten bevat) we niet meer kijken wat er rondom ons gebeurt. Mensen zijn namelijk zeer
interessante wezens. Hoe ze lopen, kijken, zich gedragen in het algemeen, is namelijk een waar
fenomeen. En dan hebben we het nog niet gehad over dieren. Vandaag de dag worden er nog al veel
dierendocumentaires gemaakt waarbij we het dagelijkse leven van bepaalde dieren kunnen volgen
vanuit onze woonkamer. Elk dier gedraagt zich anders en is zeer interessant om naar te kijken.
Als ik u vertel dat ik zo veel inspiratie opgedaan heb in die kleine 30 minuten dat ik in de stad op
een bankje heb gezeten; ik zie zeker hoe het inspiratie kan opleveren.
U schreef ook eens dat de dichter diep in zichzelf moet kijken en uit levenservaringen inspiratie
moet halen.
Dat is inderdaad ook een zeer goed idee.
Overal vindt men dus inspiratie, maar ik heb toch een vraag.
U bent gekend om uw dinggedichten, waarbij u een ding neemt uit het leven en het letterlijk,
objectief beschrijft in dichtvorm. Dit lijkt mij een zeer interessante aanpak, maar ik weet niet hoe
ik een dagdagelijks ding moet omzetten in een verhaal of gedicht.
Hoe moet ik iets verwoorden zonder het te cliché of te saai te maken? En is het bij een dinggedicht
toegestaan om verbeelding te gebruiken als bouwsteen? Of is het dan geen dinggedicht meer, maar
louter fantasie op papier?
Misschien kan u mij een nieuw inzicht brengen hierin.
Hoe bent u begonnen met dinggedichten te schrijven? En vond u altijd al inspiratie uit het leven of
was het even zoeken?
Hopelijk ontvangt u deze brief en schrijft u een antwoord terug.
Alvast bedankt voor uw creativiteit met ons te delen en tot de volgende keer!
Met vriendelijke groeten,
(naam + klas)
Mijn naam is (naam) en ik schrijf u om een paar vragen te stellen over een stelling uit uw boek
(brieven aan een jonge dichter). U schreef namelijk dat een goede dichter overal inspiratie uit kan
putten. Hierover zou ik graag wat zeggen en vragen.
Ik vind dat u in zekere zin zeker gelijk heeft. Een goede dichter heeft in mijn hoofd namelijk
denkbeeldige voelsprieten voor creativiteit. In het dagelijkse leven valt er zeker heel wat te vinden.
Vorig jaar had mijn groepje voor creatief schrijven namelijk een opdracht gekregen. De opdracht was
heel simpel; ga naar de stad, het park, eender waar eigenlijk en observeer wat je ziet. Het viel mij op
dat doordat we altijd op onze gsm zitten (ik kan niet zo goed situeren in de tijd of u deze
apparatuur ook al gekend heeft, maar ik vermoed van niet. Ik zal het gewoon in één zin
samenvatten. Het is een klein apparaatje dat iedereen bij zich heeft en veel geluiden, beelden en
contacten bevat) we niet meer kijken wat er rondom ons gebeurt. Mensen zijn namelijk zeer
interessante wezens. Hoe ze lopen, kijken, zich gedragen in het algemeen, is namelijk een waar
fenomeen. En dan hebben we het nog niet gehad over dieren. Vandaag de dag worden er nog al veel
dierendocumentaires gemaakt waarbij we het dagelijkse leven van bepaalde dieren kunnen volgen
vanuit onze woonkamer. Elk dier gedraagt zich anders en is zeer interessant om naar te kijken.
Als ik u vertel dat ik zo veel inspiratie opgedaan heb in die kleine 30 minuten dat ik in de stad op
een bankje heb gezeten; ik zie zeker hoe het inspiratie kan opleveren.
U schreef ook eens dat de dichter diep in zichzelf moet kijken en uit levenservaringen inspiratie
moet halen.
Dat is inderdaad ook een zeer goed idee.
Overal vindt men dus inspiratie, maar ik heb toch een vraag.
U bent gekend om uw dinggedichten, waarbij u een ding neemt uit het leven en het letterlijk,
objectief beschrijft in dichtvorm. Dit lijkt mij een zeer interessante aanpak, maar ik weet niet hoe
ik een dagdagelijks ding moet omzetten in een verhaal of gedicht.
Hoe moet ik iets verwoorden zonder het te cliché of te saai te maken? En is het bij een dinggedicht
toegestaan om verbeelding te gebruiken als bouwsteen? Of is het dan geen dinggedicht meer, maar
louter fantasie op papier?
Misschien kan u mij een nieuw inzicht brengen hierin.
Hoe bent u begonnen met dinggedichten te schrijven? En vond u altijd al inspiratie uit het leven of
was het even zoeken?
Hopelijk ontvangt u deze brief en schrijft u een antwoord terug.
Alvast bedankt voor uw creativiteit met ons te delen en tot de volgende keer!
Met vriendelijke groeten,
(naam + klas)
