Schema Nietzsche
In de moderne tijd waren we gefocust op de kenleer, we hadden een
dualistisch mensbeeld. We wilde de werkelijkheid naar onze hand zetten
en ergens zitten we nog steeds vast in de moderne tijd en denken we
nog steeds dat de werkelijkheid maakbaar is.
Met Nietzsche veranderd dit. Er zijn twee kenmerken van de
hedendaagse tijd:
- Het zelfbewustzijn gaat zijn positie verliezen. We spreken dan van
een gespleten subject. Er zal iets anders zijn die bepaald wie jij
bent. Het is het verlangen dat het mensbeeld bepaald.
- Wat kennis is zal grondig veranderen.
Het algemene moraal/ burgerlijk moraal die iets dubbel heeft heerst. De
dubbelheid werkt en is niet problematisch. Bv. verhaal van de vrouw die
vreemd gaat omdat ze haar man saai vind. Het feit dat ze in de fout
gaan maakt het interessant, we zijn gefascineerd. Maar vanaf dat je dit
zelf meemaakt dat heb je hier een afschuw voor. Het is dus dubbel.
Uitganspunt: wat is nu de herkomst van het feit dat we bepaalde waarde
zijn gaan beschouwen als goed en andere als kwaad?
Want dat is hoe we naar helden kijken, we zijn gefascineerd maar
hebben er ook afschuw voor. Onze maatschappij heeft waarde die je
goed vind maar ook die je niet goed vind.
We gaan dus opzoek naar de herkomst van het onderscheidt tussen
goed en kwaad.
Nietzsche zegt: “Het lijkt alsof we iets in ons vergeten zijn, waardoor we
iets dat eigen is aan de mens vergeten zijn.”
Tegen wie of wat reageert hij: tegen de ganse platoons-christelijke
metafysica (filosofie). Dat een waarheidssysteem is.
Bij Plato werd de wereld uiteen getrokken in twee werelden, waarvaan
één transcendent aan de andere, dit noemt Nietzsche ‘hinterwelter’. De
wereld achter de concrete wereld waarin we leven. Hij vind wat Plato
heeft gedaan, decadent. Al de rest steunt op Plato.
Hij zal dus reageren tegen axioma zelf. want, zegt hij, zo wordt het leven
ontkent. Ze reageren op elkaar fundamenteel veranderd er eigenlijk
niets. Het zijn allemaal waarheidssystemen. Hij heeft dus commentaar
tegen het waarheidsbegrip.
Het filosofisch systeem zet het leven vast.
Nietzsche zegt: “Het zijn steeds commentaren maar er veranderd niets.”
We gaan de kritiek op de filosofie behandelen vanuit twee punten:
- Ratio
- Moraal
Vanuit de ratio:
- Hij gaat hiervoor terug naar het moment voor Plato toen de wereld
nog niet uit elkaar gehaald was.
- De mens begreep zich in een cultuur die bestond uit twee
tegengestelde krachten: dionysische krachten (= irrationeel) en
apollinische krachten (= rationeel).
In de moderne tijd waren we gefocust op de kenleer, we hadden een
dualistisch mensbeeld. We wilde de werkelijkheid naar onze hand zetten
en ergens zitten we nog steeds vast in de moderne tijd en denken we
nog steeds dat de werkelijkheid maakbaar is.
Met Nietzsche veranderd dit. Er zijn twee kenmerken van de
hedendaagse tijd:
- Het zelfbewustzijn gaat zijn positie verliezen. We spreken dan van
een gespleten subject. Er zal iets anders zijn die bepaald wie jij
bent. Het is het verlangen dat het mensbeeld bepaald.
- Wat kennis is zal grondig veranderen.
Het algemene moraal/ burgerlijk moraal die iets dubbel heeft heerst. De
dubbelheid werkt en is niet problematisch. Bv. verhaal van de vrouw die
vreemd gaat omdat ze haar man saai vind. Het feit dat ze in de fout
gaan maakt het interessant, we zijn gefascineerd. Maar vanaf dat je dit
zelf meemaakt dat heb je hier een afschuw voor. Het is dus dubbel.
Uitganspunt: wat is nu de herkomst van het feit dat we bepaalde waarde
zijn gaan beschouwen als goed en andere als kwaad?
Want dat is hoe we naar helden kijken, we zijn gefascineerd maar
hebben er ook afschuw voor. Onze maatschappij heeft waarde die je
goed vind maar ook die je niet goed vind.
We gaan dus opzoek naar de herkomst van het onderscheidt tussen
goed en kwaad.
Nietzsche zegt: “Het lijkt alsof we iets in ons vergeten zijn, waardoor we
iets dat eigen is aan de mens vergeten zijn.”
Tegen wie of wat reageert hij: tegen de ganse platoons-christelijke
metafysica (filosofie). Dat een waarheidssysteem is.
Bij Plato werd de wereld uiteen getrokken in twee werelden, waarvaan
één transcendent aan de andere, dit noemt Nietzsche ‘hinterwelter’. De
wereld achter de concrete wereld waarin we leven. Hij vind wat Plato
heeft gedaan, decadent. Al de rest steunt op Plato.
Hij zal dus reageren tegen axioma zelf. want, zegt hij, zo wordt het leven
ontkent. Ze reageren op elkaar fundamenteel veranderd er eigenlijk
niets. Het zijn allemaal waarheidssystemen. Hij heeft dus commentaar
tegen het waarheidsbegrip.
Het filosofisch systeem zet het leven vast.
Nietzsche zegt: “Het zijn steeds commentaren maar er veranderd niets.”
We gaan de kritiek op de filosofie behandelen vanuit twee punten:
- Ratio
- Moraal
Vanuit de ratio:
- Hij gaat hiervoor terug naar het moment voor Plato toen de wereld
nog niet uit elkaar gehaald was.
- De mens begreep zich in een cultuur die bestond uit twee
tegengestelde krachten: dionysische krachten (= irrationeel) en
apollinische krachten (= rationeel).
