Onderzoeksmethoden gebruikt op Neurologie.
CT-scan: Computertomografie. Door middel van een CT-scan kunnen afbeeldingen van
dwarsdoorsneden van het lichaam gemaakt worden. Er wordt gebruik gemaakt van röntgenstraling,
deze wordt gebruikt om röntgenfoto’s te maken. Bij een CT worden een grote hoeveelheid
röntgenfoto’s gemaakt vanuit verschillende hoeken. Vervolgens wordt er met behulp van een
computer een driedimensionale afbeelding gemaakt.
Voordelen van een CT zijn dat het een snelle techniek is. Binnen enkele minuten kan er een groot en
goed beeld gevormd worden van het lichaam. De resolutie kan tot op enkele millimeters de weefsels
in je lichaam bekijken. Een nadeel van een CT is de stralingsbelasting, deze is een stuk hoger dan bij
een gewone röntgenfoto.
Soms wordt er een CT met contract gemaakt. De vloeistof wordt gebruikt om bepaalde dingen beter
af te kunnen beelden. Het ene contrastmiddel geeft extra wit op het beeld, het andere middel juist
extra zwart. Contrast kan worden IV worden toegediend, maar het kan ook zijn dat de patiënt iets
moet eten of inademen.
MRI-scan: Magenetic Resonance Imaging. Met een MRI kunnen bepaalde delen van het lichaam
onderzocht worden. Vrijwel alle lichaamsdelen, organen en bloedvaten zijn geschikt om een MRI van
te maken, maar het wordt voornamelijk gebruikt bij:
- Hoofd en hersenen: hoofdpijn, duizeligheid, spraak- en bewegingsproblemen.
- Rug/wervelkolom: Ernstige uitstralende pijn of gevoelloosheid in de benen.
- Schouder: Mogelijke slijmbeursontsteking of verminderde beweging in de schouder.
- Knie: Bij vocht in de knie of slotklachten.
- Borsten: Bij een knobbeltje in de borst: Mammografie.
- Buik: Bij een chronische ontsteking, bijvoorbeeld ziekte van Crohn.
Een MRI scan maakt veel lawaai (wat dB betreft vergelijkbaar met een discotheek), patiënten krijgen
daarom vaak een koptelefoon op met muziek. Bij een MRI wordt geen gebruik gemaakt van
röntgenstraling dus er is geen voorzichtigheid geboden ten aanzien van een ongeboren kind. Wel
bevat een MRI sterke magneten die stukjes metaal in weefsel kunnen doen verschuiven, dit kan
ernstige gevolgen hebben wanneer het gaat om bijvoorbeeld clips voor de behandeling van
aneurysma’s of metaalsplinters in ogen. Verder kan een pacemaker op hol slaan door de
magneetvelden. Mensen met een pacemaker mogen dan ook niet in de MRI. Voor aneurysmaclips en
overige implantaten wordt tegenwoordig gebruik gemaakt van het niet magnetische metaal titanium,
wanneer zeker is dat de patiënt dit materiaal heeft is er geen bezwaar voor een MRI.
MRA-scan: Magnetische resonantie angiografie. Een MRA is te vergelijken met een MRI, maar bij een
MRA worden alleen de bloedvaten bekeken. Om de bloedvaten beter zichtbaar te maken krijgen
patiënten vaak contrast toegediend via een infuus. Verder gelden er voor een MRA dezelfde regels als
voor een MRI. Een MRA-scan wordt gemaakt in een MRI.
CT-scan: Computertomografie. Door middel van een CT-scan kunnen afbeeldingen van
dwarsdoorsneden van het lichaam gemaakt worden. Er wordt gebruik gemaakt van röntgenstraling,
deze wordt gebruikt om röntgenfoto’s te maken. Bij een CT worden een grote hoeveelheid
röntgenfoto’s gemaakt vanuit verschillende hoeken. Vervolgens wordt er met behulp van een
computer een driedimensionale afbeelding gemaakt.
Voordelen van een CT zijn dat het een snelle techniek is. Binnen enkele minuten kan er een groot en
goed beeld gevormd worden van het lichaam. De resolutie kan tot op enkele millimeters de weefsels
in je lichaam bekijken. Een nadeel van een CT is de stralingsbelasting, deze is een stuk hoger dan bij
een gewone röntgenfoto.
Soms wordt er een CT met contract gemaakt. De vloeistof wordt gebruikt om bepaalde dingen beter
af te kunnen beelden. Het ene contrastmiddel geeft extra wit op het beeld, het andere middel juist
extra zwart. Contrast kan worden IV worden toegediend, maar het kan ook zijn dat de patiënt iets
moet eten of inademen.
MRI-scan: Magenetic Resonance Imaging. Met een MRI kunnen bepaalde delen van het lichaam
onderzocht worden. Vrijwel alle lichaamsdelen, organen en bloedvaten zijn geschikt om een MRI van
te maken, maar het wordt voornamelijk gebruikt bij:
- Hoofd en hersenen: hoofdpijn, duizeligheid, spraak- en bewegingsproblemen.
- Rug/wervelkolom: Ernstige uitstralende pijn of gevoelloosheid in de benen.
- Schouder: Mogelijke slijmbeursontsteking of verminderde beweging in de schouder.
- Knie: Bij vocht in de knie of slotklachten.
- Borsten: Bij een knobbeltje in de borst: Mammografie.
- Buik: Bij een chronische ontsteking, bijvoorbeeld ziekte van Crohn.
Een MRI scan maakt veel lawaai (wat dB betreft vergelijkbaar met een discotheek), patiënten krijgen
daarom vaak een koptelefoon op met muziek. Bij een MRI wordt geen gebruik gemaakt van
röntgenstraling dus er is geen voorzichtigheid geboden ten aanzien van een ongeboren kind. Wel
bevat een MRI sterke magneten die stukjes metaal in weefsel kunnen doen verschuiven, dit kan
ernstige gevolgen hebben wanneer het gaat om bijvoorbeeld clips voor de behandeling van
aneurysma’s of metaalsplinters in ogen. Verder kan een pacemaker op hol slaan door de
magneetvelden. Mensen met een pacemaker mogen dan ook niet in de MRI. Voor aneurysmaclips en
overige implantaten wordt tegenwoordig gebruik gemaakt van het niet magnetische metaal titanium,
wanneer zeker is dat de patiënt dit materiaal heeft is er geen bezwaar voor een MRI.
MRA-scan: Magnetische resonantie angiografie. Een MRA is te vergelijken met een MRI, maar bij een
MRA worden alleen de bloedvaten bekeken. Om de bloedvaten beter zichtbaar te maken krijgen
patiënten vaak contrast toegediend via een infuus. Verder gelden er voor een MRA dezelfde regels als
voor een MRI. Een MRA-scan wordt gemaakt in een MRI.
