DragonDaan
Hoofdstuk 8: interventies om barrière hechting op te ruimen
8.1: barrière 3a- hechtingsfiguur heeft geen kalm brein
Een kind kan een barrière ervaren, wanneer het bang is dat de hechtingsfiguur overstuur raakt,
getriggerd wordt of niet beschikbaar is voor emotionele steun, wanneer het kind over zijn
trauma’s zou praten. Dit kan ervoor zorgen dat het kind niet over zijn trauma’s wil praten. Er
kan met ouders worden gewerkt aan het verbeteren van de zelfregulatie, door gebruikt te
maken van de interventies, zoals beschreven in hoofdstuk 7. Er kan dan zowel met het kind als
met de ouder/hechtingsfiguur worden gewerkt aan het verbeteren van de zelfregulatie.
Bovendien kan er met ouders een compensatieplan worden gemaakt. Ouders kunnen het
lastig vinden dat hun kind gaat praten over zijn trauma’s. De traumaverwerking kan andere
herinneringen oproepen en het kind kan mogelijk vragen hebben over zijn trauma’s. Sommige
ouders vinden het lastig om hier met het kind over te praten. Er kan dan een plan worden
gemaakt hoe ouders hiermee om kunnen gaan. Ook kan er worden afgesproken met wie het
kind praat over zijn herinneringen en hoe de ouders en hechtingsfiguren het kind, elk op hun
eigen manier, gaan ondersteunen.
8.2: barrière 3b- geen steunfiguur
Wanneer een ouder het absoluut niet aankan om met het kind over zijn herinneringen te
spreken, dan kan het kind zijn herinneringen met iemand anders, zoals een oma, tante of
iemand van de groepsleiding bespreken. De ouder moet het kind dan expliciet toestemming
geven dat het voor de ouder akkoord is dat hij zijn trauma’s met deze persoon bespreekt. Deze
structuur is niet ideaal, maar beter dan wanneer een kind met niemand kan praten.
8.3: barrière 3c- hechtingssysteem niet geactiveerd
Wanneer kinderen dissociëren of wegvluchten tijdens een traumabehandeling ondanks dat zij
een hechtingsfiguur hebben met een kalm brein, dan vormt dit een barrière. Voor veel
kinderen die dissociëren vormt dit echter geen barrière en zal dus altijd moeten worden
gecheckt in een sessie met het kind. Vaak helpt het bij de meeste kinderen om te weten wat
het doel is, een hechtings- of steunfiguur hebben die hen steunt en troost en ze hebben
toestemming om over de traumatische gebeurtenissen te praten, is het meestal voldoende
om in contact te blijven en de trauma’s te verwerken.
Wanneer kinderen wel een barrière ervaren, moet er gewerkt worden aan het overwinnen van
de angst van het kind. Het hechtingssysteem moet voldoende worden geactiveerd om door
de traumaverwerkingssessies te komen, terwijl het kind in contact blijft met de therapeut als
het gestrest is en steun en troost zoekt i.p.v. dissociëren of vluchten. Er werken aan het
verbeteren van hechtingsrelaties kost echter veel tijd en daarom moet er altijd een afweging
worden gemaakt of men zonder interventies op het gebied van hechting verder kunnen.
8.4: therapeutische interventies om het hechtingsysteem te activeren
Bij het activeren van de hechtingsystemen werkt de therapeut met de ouder en het kind. De
therapeut voert niet zelf de oefeningen met het kind uit, maar stimuleert de ouder om de
oefeningen te doen. Het activeren van het hechtingssysteem kan ook worden gedaan door
iemand anders dan de ouder, onder de voorwaarde dat deze persoon in het leven van het
kind betrokken blijft.
Met hele jonge kinderen wordt er vaak sensorisch en non-verbaal gewerkt aan het verstevigen
van de hechtingsrelatie. Hierbij kan gedacht worden aan schommelen, wiegen, knuffelen en
masseren. Ook kan er geluisterd worden naar de hartslag van de hechtingsfiguur. Wanneer
het voor getraumatiseerde kinderen nog te lastig is om lichamelijk in contact te komen met
anderen, kunnen zij een activiteit met meer afstand ondernemen, zoals kietelen of haren
kammen. Als dit nog te spannend is kunnen de hechtingsfiguur en het kind samen voor een
pop zorgen.
Bij jonge kinderen wordt er ook gewerkt met doen alsof spel, waarbij de hechtingsfiguur doet
of het kind een baby of een peuter is. De leeftijd die gekozen wordt, is afhankelijk van de
leeftijd waarop het kind is gestagneerd. De hechtingsfiguur geeft duidelijk aan dat dit een
doen als of spel is en wanneer, hoelang en hoevaak ze dit spelen. Tijdens het doen alsof spel
kan het kind hetgene inhalen wat het heeft gemist. Er moet echter een specifieke tijdsbestek
aan het spel worden gekoppeld om regressie te voorkomen.
Pagina 1 van 4
Hoofdstuk 8: interventies om barrière hechting op te ruimen
8.1: barrière 3a- hechtingsfiguur heeft geen kalm brein
Een kind kan een barrière ervaren, wanneer het bang is dat de hechtingsfiguur overstuur raakt,
getriggerd wordt of niet beschikbaar is voor emotionele steun, wanneer het kind over zijn
trauma’s zou praten. Dit kan ervoor zorgen dat het kind niet over zijn trauma’s wil praten. Er
kan met ouders worden gewerkt aan het verbeteren van de zelfregulatie, door gebruikt te
maken van de interventies, zoals beschreven in hoofdstuk 7. Er kan dan zowel met het kind als
met de ouder/hechtingsfiguur worden gewerkt aan het verbeteren van de zelfregulatie.
Bovendien kan er met ouders een compensatieplan worden gemaakt. Ouders kunnen het
lastig vinden dat hun kind gaat praten over zijn trauma’s. De traumaverwerking kan andere
herinneringen oproepen en het kind kan mogelijk vragen hebben over zijn trauma’s. Sommige
ouders vinden het lastig om hier met het kind over te praten. Er kan dan een plan worden
gemaakt hoe ouders hiermee om kunnen gaan. Ook kan er worden afgesproken met wie het
kind praat over zijn herinneringen en hoe de ouders en hechtingsfiguren het kind, elk op hun
eigen manier, gaan ondersteunen.
8.2: barrière 3b- geen steunfiguur
Wanneer een ouder het absoluut niet aankan om met het kind over zijn herinneringen te
spreken, dan kan het kind zijn herinneringen met iemand anders, zoals een oma, tante of
iemand van de groepsleiding bespreken. De ouder moet het kind dan expliciet toestemming
geven dat het voor de ouder akkoord is dat hij zijn trauma’s met deze persoon bespreekt. Deze
structuur is niet ideaal, maar beter dan wanneer een kind met niemand kan praten.
8.3: barrière 3c- hechtingssysteem niet geactiveerd
Wanneer kinderen dissociëren of wegvluchten tijdens een traumabehandeling ondanks dat zij
een hechtingsfiguur hebben met een kalm brein, dan vormt dit een barrière. Voor veel
kinderen die dissociëren vormt dit echter geen barrière en zal dus altijd moeten worden
gecheckt in een sessie met het kind. Vaak helpt het bij de meeste kinderen om te weten wat
het doel is, een hechtings- of steunfiguur hebben die hen steunt en troost en ze hebben
toestemming om over de traumatische gebeurtenissen te praten, is het meestal voldoende
om in contact te blijven en de trauma’s te verwerken.
Wanneer kinderen wel een barrière ervaren, moet er gewerkt worden aan het overwinnen van
de angst van het kind. Het hechtingssysteem moet voldoende worden geactiveerd om door
de traumaverwerkingssessies te komen, terwijl het kind in contact blijft met de therapeut als
het gestrest is en steun en troost zoekt i.p.v. dissociëren of vluchten. Er werken aan het
verbeteren van hechtingsrelaties kost echter veel tijd en daarom moet er altijd een afweging
worden gemaakt of men zonder interventies op het gebied van hechting verder kunnen.
8.4: therapeutische interventies om het hechtingsysteem te activeren
Bij het activeren van de hechtingsystemen werkt de therapeut met de ouder en het kind. De
therapeut voert niet zelf de oefeningen met het kind uit, maar stimuleert de ouder om de
oefeningen te doen. Het activeren van het hechtingssysteem kan ook worden gedaan door
iemand anders dan de ouder, onder de voorwaarde dat deze persoon in het leven van het
kind betrokken blijft.
Met hele jonge kinderen wordt er vaak sensorisch en non-verbaal gewerkt aan het verstevigen
van de hechtingsrelatie. Hierbij kan gedacht worden aan schommelen, wiegen, knuffelen en
masseren. Ook kan er geluisterd worden naar de hartslag van de hechtingsfiguur. Wanneer
het voor getraumatiseerde kinderen nog te lastig is om lichamelijk in contact te komen met
anderen, kunnen zij een activiteit met meer afstand ondernemen, zoals kietelen of haren
kammen. Als dit nog te spannend is kunnen de hechtingsfiguur en het kind samen voor een
pop zorgen.
Bij jonge kinderen wordt er ook gewerkt met doen alsof spel, waarbij de hechtingsfiguur doet
of het kind een baby of een peuter is. De leeftijd die gekozen wordt, is afhankelijk van de
leeftijd waarop het kind is gestagneerd. De hechtingsfiguur geeft duidelijk aan dat dit een
doen als of spel is en wanneer, hoelang en hoevaak ze dit spelen. Tijdens het doen alsof spel
kan het kind hetgene inhalen wat het heeft gemist. Er moet echter een specifieke tijdsbestek
aan het spel worden gekoppeld om regressie te voorkomen.
Pagina 1 van 4
