Boekverslag La Superba
Zakelijke gegevens
Pfeijffer, I.L. (2013). La Superba. Utrecht, Nederland: De Arbeiderspers.
Samenvatting
Pfeijffer toont zich in deze meerstemmige roman een meesterverteller die
zich opstelt als een geschiedkundige, een fantast, een hoerenloper, een
Bourgondiër, een begenadigd gids, een filantroop – als het gaat om
weggeven van prosecco’s en biertjes – en natuurlijk wat hij zelf is: als
dichter/schrijver.
De hoofdpersoon in La Superba is namelijk ene Ilja Leonard, soms wel
Leonardo genoemd en veel later Giulia. Pfeijffer schetst Genua als een
labyrintische stad en bij het lezen van al die via’s, piazza’s en palazza’s
waarlangs de schrijver je probeert te loodsen, begint het al te duizelen.
Het is duidelijk, zonder gids verdwaalt de argeloze bezoeker in de met
ratten, hoeren en travestieten vergeven steegjes en is de kans groot dat
hij ten prooi valt aan Marokkaanse bendes.
Het verhaal begint als Ilja struikelt over een been, mooi haarloos gevormd
en nog verpakt in een hoerige kous. Hij neemt dit been mee naar huis en
fantaseert daar de rest van het lichaam bij. Hij gaat zelfs zover dat hij het
been gaat bezitten. Om de verdenking van een misdaad te ontlopen en
ook wel om de stank van ontbinding uit zijn appartement te krijgen
ontdoet hij zich van het object. Vervolgens zwijgt Ilja 300 pagina’s over
dit been totdat hij in het slotakkoord bij toeval kennis maakt de eigenaar
ervan. Met verstrekkende gevolgen! De schrijver zelf is in Genua op zoek
naar het mooiste meisje van de havenstad. Hij vindt haar, maar zal haar
niet bereiken en als dit veel later toch vluchtig gebeurt, mondt dit uit in de
treurigste geslachtsgemeenschap ooit beschreven. (en
geslachtsgemeenschappen worden beschreven in dit boek!) De roman
bevat twee prachtige intermezzo’s waarin Pfeijffer twee personen ontmoet
die zich bevinden aan de zelfkant van het leven.
De rijke alcoholist Don die uit het noordwesten van Europa naar Genua is
gekomen om zich langzaam dood te drinken en de Senegalees Djiby, een
bootvluchteling die uit economische noodzaak de mensonterende
overtocht per rubberboot heeft gemaakt. Er is een schrijnende
tegenstelling tussen de twee: Don, de rijke, werkt naar zijn dood toe en
Djiby, de arme, probeert te overleven. Opvallend is de houding van de
schrijver. Hij omarmt Don de fabulist en laat Djiby vallen als deze een
beroep op hem doet. Ilja heeft immers zijn ontluisterend verhaal al
aangehoord. Er is geen ruimte voor empathie. De tegenstelling tussen de
blanke en de zwarte.
, Van: www.leesclub.be.
De titel
La Superba (de hoogmoedige) is de bijnaam die de verteller geeft aan
Genua, de stad waar hij woont. Maar in dit boek krijgen ook de andere
personages deze bijnaam: het mooiste meisje van Genua en de verteller
zelf bijvoorbeeld. La Superba betekent niet alleen de hoogmoedige, maar
ook overmoed en trots. Al deze verschillende betekenissen zijn dan ook
van toepassing op het verhaal. Ik vind het een goed gekozen titel, omdat
het origineel is en goed doordacht.
Het belangrijkste keuzemoment
Ik denk dat de belangrijkste keuze uit dit boek de keuze is dat de
hoofdpersoon besloot definitief niet meer terug naar Nederland te gaan.
Vanaf dit specifieke moment in het boek snapte ik het verhaal. Nu
begreep ik ook wat de waarde was van de verhalen van de verschillende
vluchtelingen.
Karakterbeschrijving
Ilja Leonard Pfeijffer, de hoofpersoon uit het verhaal is naar Genua (Italië)
verhuisd voor zijn nieuwe roman. Maar van een nieuwe roman komt het
helaas niet, omdat Ilja onder andere schulden heeft. In het begin van het
verhaal is Ilja enthousiast en hoopvol voor de toekomst, maar op het
einde van het boek is dat anders: hij besluit ‘maar’ prostituee te worden
omdat hij geen andere doelen meer heeft in het leven, en omdat hij in
armoede leeft.
Vertelwijze
Het verhaal wordt niet chronologisch verteld, want er komen flashbacks
en terugverwijzingen voor. Het wordt vanuit het ik-perspectief verteld,
dus vanuit de ogen van Ilja Leonard Pfeijffer, de hoofdpersoon, zelf. Het
lijkt alsof in de intermezzio andere karakter aan het woord komen, dus dat
er sprake is van een perspectiefwisseling. Dit is echter niet het geval,
want dit zijn notities van de ik-persoon zelf. Door dit perspectief kom je
als lezer uitgebreid te weten wat de gevoelens en gedachten zijn van de
hoofdpersoon.
Motieven, grondmotief en visie
Enkele motieven uit het boek zijn vluchtelingen, emigratie, liefde en
illusie.
Zakelijke gegevens
Pfeijffer, I.L. (2013). La Superba. Utrecht, Nederland: De Arbeiderspers.
Samenvatting
Pfeijffer toont zich in deze meerstemmige roman een meesterverteller die
zich opstelt als een geschiedkundige, een fantast, een hoerenloper, een
Bourgondiër, een begenadigd gids, een filantroop – als het gaat om
weggeven van prosecco’s en biertjes – en natuurlijk wat hij zelf is: als
dichter/schrijver.
De hoofdpersoon in La Superba is namelijk ene Ilja Leonard, soms wel
Leonardo genoemd en veel later Giulia. Pfeijffer schetst Genua als een
labyrintische stad en bij het lezen van al die via’s, piazza’s en palazza’s
waarlangs de schrijver je probeert te loodsen, begint het al te duizelen.
Het is duidelijk, zonder gids verdwaalt de argeloze bezoeker in de met
ratten, hoeren en travestieten vergeven steegjes en is de kans groot dat
hij ten prooi valt aan Marokkaanse bendes.
Het verhaal begint als Ilja struikelt over een been, mooi haarloos gevormd
en nog verpakt in een hoerige kous. Hij neemt dit been mee naar huis en
fantaseert daar de rest van het lichaam bij. Hij gaat zelfs zover dat hij het
been gaat bezitten. Om de verdenking van een misdaad te ontlopen en
ook wel om de stank van ontbinding uit zijn appartement te krijgen
ontdoet hij zich van het object. Vervolgens zwijgt Ilja 300 pagina’s over
dit been totdat hij in het slotakkoord bij toeval kennis maakt de eigenaar
ervan. Met verstrekkende gevolgen! De schrijver zelf is in Genua op zoek
naar het mooiste meisje van de havenstad. Hij vindt haar, maar zal haar
niet bereiken en als dit veel later toch vluchtig gebeurt, mondt dit uit in de
treurigste geslachtsgemeenschap ooit beschreven. (en
geslachtsgemeenschappen worden beschreven in dit boek!) De roman
bevat twee prachtige intermezzo’s waarin Pfeijffer twee personen ontmoet
die zich bevinden aan de zelfkant van het leven.
De rijke alcoholist Don die uit het noordwesten van Europa naar Genua is
gekomen om zich langzaam dood te drinken en de Senegalees Djiby, een
bootvluchteling die uit economische noodzaak de mensonterende
overtocht per rubberboot heeft gemaakt. Er is een schrijnende
tegenstelling tussen de twee: Don, de rijke, werkt naar zijn dood toe en
Djiby, de arme, probeert te overleven. Opvallend is de houding van de
schrijver. Hij omarmt Don de fabulist en laat Djiby vallen als deze een
beroep op hem doet. Ilja heeft immers zijn ontluisterend verhaal al
aangehoord. Er is geen ruimte voor empathie. De tegenstelling tussen de
blanke en de zwarte.
, Van: www.leesclub.be.
De titel
La Superba (de hoogmoedige) is de bijnaam die de verteller geeft aan
Genua, de stad waar hij woont. Maar in dit boek krijgen ook de andere
personages deze bijnaam: het mooiste meisje van Genua en de verteller
zelf bijvoorbeeld. La Superba betekent niet alleen de hoogmoedige, maar
ook overmoed en trots. Al deze verschillende betekenissen zijn dan ook
van toepassing op het verhaal. Ik vind het een goed gekozen titel, omdat
het origineel is en goed doordacht.
Het belangrijkste keuzemoment
Ik denk dat de belangrijkste keuze uit dit boek de keuze is dat de
hoofdpersoon besloot definitief niet meer terug naar Nederland te gaan.
Vanaf dit specifieke moment in het boek snapte ik het verhaal. Nu
begreep ik ook wat de waarde was van de verhalen van de verschillende
vluchtelingen.
Karakterbeschrijving
Ilja Leonard Pfeijffer, de hoofpersoon uit het verhaal is naar Genua (Italië)
verhuisd voor zijn nieuwe roman. Maar van een nieuwe roman komt het
helaas niet, omdat Ilja onder andere schulden heeft. In het begin van het
verhaal is Ilja enthousiast en hoopvol voor de toekomst, maar op het
einde van het boek is dat anders: hij besluit ‘maar’ prostituee te worden
omdat hij geen andere doelen meer heeft in het leven, en omdat hij in
armoede leeft.
Vertelwijze
Het verhaal wordt niet chronologisch verteld, want er komen flashbacks
en terugverwijzingen voor. Het wordt vanuit het ik-perspectief verteld,
dus vanuit de ogen van Ilja Leonard Pfeijffer, de hoofdpersoon, zelf. Het
lijkt alsof in de intermezzio andere karakter aan het woord komen, dus dat
er sprake is van een perspectiefwisseling. Dit is echter niet het geval,
want dit zijn notities van de ik-persoon zelf. Door dit perspectief kom je
als lezer uitgebreid te weten wat de gevoelens en gedachten zijn van de
hoofdpersoon.
Motieven, grondmotief en visie
Enkele motieven uit het boek zijn vluchtelingen, emigratie, liefde en
illusie.
