Werkgroep 1 Europees Recht
Vraag 1
In een recente column over de EU werd onder meer het volgende gesteld:
“De samenwerking in Europa heeft ons veel gebracht, aan welvaart en bovenal ruim
zestig jaar solide vrede. De kemphanen Duitsland en Frankrijk zitten nu aan tafel, in
plaats van dat ze hun belangen verdedigen op het slagveld. Prima. Maar waar ging het
dan fout? Het ging fout toen sommigen dachten: we moeten van Europa een land maken,
en van de huidige landen provincies. De burgers van de verschillende landen willen dit
niet. Die willen zicht houden op wat hun politici doen; ze willen hen van tijd tot tijd ter
verantwoording kunnen roepen; ze willen respect voor de politieke en culturele
verschillen tussen de landen. Samenwerken ok, landen ontmantelen nee: dat is wat de
meeste mensen vinden. Hadden ook politici zich gehouden aan dit devies, dan was er
geen vuiltje aan de lucht geweest. Maar dat deden ze niet. Op slinkse wijze hebben ze de
gelijkschakeling van Europa afgedwongen, bijvoorbeeld door invoering van de Euro. Dat
heeft het wantrouwen van de burgers richting Brussel vergroot. (…) In de lange
geschiedenis van Europa staan we wederom op een kruispunt. Weer is de vraag: Waar
gaan we heen? Geven we Brussel nog meer macht, maken we van Europa uiteindelijk
een superstaat, en van ons land een provincie van die staat? Of werken we goed en
intensief samen waar nodig en mogelijk, maar houden we zeggenschap over onze
economie, over. onze zorg, over ons onderwijs, over al die zaken die we beter zelf
kunnen bepalen dan de politici in Brussel? That’s the question.”
Zoals het boek stelt (p. 39) is de Europese Unie geen staat en is de Unie ook niet op weg
om een staat te worden. Onder het Verdrag van Lissabon blijven de lidstaten gewoon
bestaan en worden geen provincies van een Europese superstaat. De auteur lijkt ook een
aantal specifieke verdragsbepalingen over het hoofd te zien in zijn kritiek. Leg op basis
van de volgende artikelen uit waarom dat zo is:
a) Art. 5 lid 2 VEU.
De Unie is alleen bevoegd als ze de bevoegdheid hebben gekregen van een lidstaat.
Hebben ze over bepaalde zaken niet de bevoegdheid gekregen, dan moet de lidstaat ook
deze bevoegdheid krijgen. Attributiebeginsel = art. 5 lid 2 VEU
b) Art. 48 VEU.
Attributiebeginsel = art. 48 VEU.
Verdragswijzigingen moeten worden goedgekeurd door alle lidstaten.
c) Art. 5 lid 3 VEU.
Art. 5 lid 3 VEU = subsidiariteitsbeginsel.
Beperkingen met betrekking tot de uitoefening van de bevoegdheden. De Unie mag
alleen optreden als het niet geregeld kan worden door de lidstaten of als het beter is als
de Unie deze zaak oppakt.
Vraag 1
In een recente column over de EU werd onder meer het volgende gesteld:
“De samenwerking in Europa heeft ons veel gebracht, aan welvaart en bovenal ruim
zestig jaar solide vrede. De kemphanen Duitsland en Frankrijk zitten nu aan tafel, in
plaats van dat ze hun belangen verdedigen op het slagveld. Prima. Maar waar ging het
dan fout? Het ging fout toen sommigen dachten: we moeten van Europa een land maken,
en van de huidige landen provincies. De burgers van de verschillende landen willen dit
niet. Die willen zicht houden op wat hun politici doen; ze willen hen van tijd tot tijd ter
verantwoording kunnen roepen; ze willen respect voor de politieke en culturele
verschillen tussen de landen. Samenwerken ok, landen ontmantelen nee: dat is wat de
meeste mensen vinden. Hadden ook politici zich gehouden aan dit devies, dan was er
geen vuiltje aan de lucht geweest. Maar dat deden ze niet. Op slinkse wijze hebben ze de
gelijkschakeling van Europa afgedwongen, bijvoorbeeld door invoering van de Euro. Dat
heeft het wantrouwen van de burgers richting Brussel vergroot. (…) In de lange
geschiedenis van Europa staan we wederom op een kruispunt. Weer is de vraag: Waar
gaan we heen? Geven we Brussel nog meer macht, maken we van Europa uiteindelijk
een superstaat, en van ons land een provincie van die staat? Of werken we goed en
intensief samen waar nodig en mogelijk, maar houden we zeggenschap over onze
economie, over. onze zorg, over ons onderwijs, over al die zaken die we beter zelf
kunnen bepalen dan de politici in Brussel? That’s the question.”
Zoals het boek stelt (p. 39) is de Europese Unie geen staat en is de Unie ook niet op weg
om een staat te worden. Onder het Verdrag van Lissabon blijven de lidstaten gewoon
bestaan en worden geen provincies van een Europese superstaat. De auteur lijkt ook een
aantal specifieke verdragsbepalingen over het hoofd te zien in zijn kritiek. Leg op basis
van de volgende artikelen uit waarom dat zo is:
a) Art. 5 lid 2 VEU.
De Unie is alleen bevoegd als ze de bevoegdheid hebben gekregen van een lidstaat.
Hebben ze over bepaalde zaken niet de bevoegdheid gekregen, dan moet de lidstaat ook
deze bevoegdheid krijgen. Attributiebeginsel = art. 5 lid 2 VEU
b) Art. 48 VEU.
Attributiebeginsel = art. 48 VEU.
Verdragswijzigingen moeten worden goedgekeurd door alle lidstaten.
c) Art. 5 lid 3 VEU.
Art. 5 lid 3 VEU = subsidiariteitsbeginsel.
Beperkingen met betrekking tot de uitoefening van de bevoegdheden. De Unie mag
alleen optreden als het niet geregeld kan worden door de lidstaten of als het beter is als
de Unie deze zaak oppakt.
