Probleem 1 Formeel Sr
1a. wat is opsporing?
Korte geschiedenis
Vroeger was er een gerechtelijk vooronderzoek door de RC waarbij de politieambtenaren
weinig tot geen rol speelden. Sinds 2013 is dit afgeschaft en is een vooronderzoek nu altijd
een opsporingsonderzoek dat verricht wordt door opsporingsambtenaren onder het gezag van
de OvJ (art. 132a Sv). De RC is niet meer belast met de leiding, alleen nog checks and
balances.
In de wettenbundel
Boek II titel 1 wijdt zich aan opsporing, maar hierin staat weinig over de inhoud van het
opsporingsonderzoek.
In boek I (titel IV tm VC) staan wel een aantal bevoegdheden die (ook) aan
opsporingsambtenaren zijn toegekend.
Wanneer begint de opsporing?
Er wordt van opsporing gesproken vanaf het moment waarop een redelijk vermoeden rijst dat
een strafbaar feit is begaan (materieel verdachte begrip). Vanaf dat moment kan politieel en
justitieel optreden worden aangemerkt als opsporing.
Een ‘redelijk vermoeden’ kan ontstaan wnnr...
1. Er aangifte is gedaan door een burger
2. Een feit door de autoriteiten zelf is ontdekt
Er kan meteen een mogelijke dader zijn of een spoor daarnaar, maar soms ook niet
De strafvordering begint met de opsporing
Opsporing moet gebaseerd zijn op een wet in formele zin.
Komt voort uit het idee van het legaliteitsbeginsel (art. 1 Sv)
In alle gevallen bestaat de kern vh vooronderzoek (art. 132 Sv) uit ‘n opsporingsonderzoek. In
dit onderzoek worden strafvorderlijke beslissingen over strafbare feiten genomen onder gezag
vd OvJ (art. 132a Sv).
Vervolg opsporing
Opsporing beperkt zich niet tot het voorbereidend onderzoek (148c Sv). OvJ blijft bijstand
verlenen (op verzoek) in het hele strafproces. Bijv. wnnr de Advocaat-generaal dit wil in het
Hoger Beroep. In elk stadium van het geding kan nieuw bewijs opduiken of onduidelijkheden
ontstaan die moeten worden opgehelderd.
Initiatief daartoe kan komen vanuit de politie, OM of de rechter (art. 315 Sv)
, 5 typen opsporingsonderzoeken
1. Klassieke opsporing: 2 kenmerken:
Het onderzoek vindt plaats nav een vermoedelijk gepleegd strafbaar feit (bijv. door
een aangifte) > reactief
Het moet gericht op opheldering van dat feit. De opheldering staat ten dienste van art.
132a Sv (Het nemen van strafvorderlijke beslissingen)
Het gaat bij deze opsporing om het verzamelen en veiligstellen van bewijs met het oog op
berechting vd vermoedelijke dader. Dit kent ook andere bijkomende doelen, namelijk (1) het
mogelijk maken van executie van een sanctie of (2) de inbeslagneming van voorwerpen met
het oog op verbeurdverklaring of (3) onttrekking aan het verkeer.
2. Repressieve controle
Er is hierbij nog geen redelijk vermoeden dat het feit gepleegd is (= verschil met klassieke
opsporing). Bijv. bij een verkeerscontrole op alcohol de surveillerende agent polshoogte gaat
nemen bij een bepaalde plek omdat hij onraad ruikt. Is gericht op strafrechtelijke handhaving
van de wet. Het doel is eventuele vervolging en berechting van opgespoorde feiten.
LET OP preventieve controle is anders!!! Dat is bestuursrechtelijk van aard. Ook bij
een bestuurlijke boete is er sprake van bestuursrecht en geen strafrechtelijke
opsporing. Er worden immers geen strafvorderlijke beslissingen genomen
3. Proactieve opsporing
opsporing van feiten die nog gepleegd moeten worden
Het verschil met de klassieke opsporing is dat het onderzoek niet primair en niet alleen gericht
is op opheldering van reeds gepleegde feiten, maar op een strafbaar feit dat in de toekomst
gepleegd zal worden. (vanwege bewijsmoeilijkheden)
Bijv.: drugssmokkel. Om het harde bewijs te leveren dat een bepaalde groepering zich met de
drugshandel bezighoudt, moeten de bendeleden liefst op heterdaad, met de handen in de coke
worden betrapt. Dat leidt ertoe dat het onderzoek zich concentreert op het volgende
drugstransport, dus op een strafbaar feit dat in de toekomst zal worden gepleegd.
4. Het inlichtingenwerk
Elk politiekorps heeft een CIE (Criminele inlichtingen eenheid). De kern van het werk van de
CIE bestaat uit het runnen van informanten (verklikkers uit het criminele milieu zelf).
Vergaarde inlichtingen zijn geen bruikbaar bewijsmateriaal, omdat de juistheid niet te
controleren is door de anonimiteit van de bron.
Het is wel sturingsinformatie; er kan een opsporingsonderzoek worden opgesteld.
(verschil met klassieke opsporing > intelligence vs. evidence)
Ander verschil met de klassieke opsporing is dat nog geen sprake is van een
vermoedelijk gepleegd feit. CIE-subjecten hoeven geen verdachten te zijn in de zin
van art. 27 Sv, (maar zijn dat vaak wel).
5. Verkennend onderzoek
gaat om het verkrijgen van een beeld van een bepaalde sector in de samenleving, bijv. horeca
De sector wordt doorgelicht met het doel om de aard en omvang van de zich voordoende
criminaliteit te kunnen vaststellen. De resultaten van het onderzoek kunnen betrokken worden
bij het bepalen van de opsporingsprioriteiten en kunnen aanleiding geven tot gerichte
opsporingsonderzoeken (dus sturingsinformatie, net als bij CIE).
Het verschil met CIE is de methode van het onderzoek, bij verkennend onderzoek vaak open
bronnen vergelijken met politieregistraties. Zie art. 126gg Sv.
1a. wat is opsporing?
Korte geschiedenis
Vroeger was er een gerechtelijk vooronderzoek door de RC waarbij de politieambtenaren
weinig tot geen rol speelden. Sinds 2013 is dit afgeschaft en is een vooronderzoek nu altijd
een opsporingsonderzoek dat verricht wordt door opsporingsambtenaren onder het gezag van
de OvJ (art. 132a Sv). De RC is niet meer belast met de leiding, alleen nog checks and
balances.
In de wettenbundel
Boek II titel 1 wijdt zich aan opsporing, maar hierin staat weinig over de inhoud van het
opsporingsonderzoek.
In boek I (titel IV tm VC) staan wel een aantal bevoegdheden die (ook) aan
opsporingsambtenaren zijn toegekend.
Wanneer begint de opsporing?
Er wordt van opsporing gesproken vanaf het moment waarop een redelijk vermoeden rijst dat
een strafbaar feit is begaan (materieel verdachte begrip). Vanaf dat moment kan politieel en
justitieel optreden worden aangemerkt als opsporing.
Een ‘redelijk vermoeden’ kan ontstaan wnnr...
1. Er aangifte is gedaan door een burger
2. Een feit door de autoriteiten zelf is ontdekt
Er kan meteen een mogelijke dader zijn of een spoor daarnaar, maar soms ook niet
De strafvordering begint met de opsporing
Opsporing moet gebaseerd zijn op een wet in formele zin.
Komt voort uit het idee van het legaliteitsbeginsel (art. 1 Sv)
In alle gevallen bestaat de kern vh vooronderzoek (art. 132 Sv) uit ‘n opsporingsonderzoek. In
dit onderzoek worden strafvorderlijke beslissingen over strafbare feiten genomen onder gezag
vd OvJ (art. 132a Sv).
Vervolg opsporing
Opsporing beperkt zich niet tot het voorbereidend onderzoek (148c Sv). OvJ blijft bijstand
verlenen (op verzoek) in het hele strafproces. Bijv. wnnr de Advocaat-generaal dit wil in het
Hoger Beroep. In elk stadium van het geding kan nieuw bewijs opduiken of onduidelijkheden
ontstaan die moeten worden opgehelderd.
Initiatief daartoe kan komen vanuit de politie, OM of de rechter (art. 315 Sv)
, 5 typen opsporingsonderzoeken
1. Klassieke opsporing: 2 kenmerken:
Het onderzoek vindt plaats nav een vermoedelijk gepleegd strafbaar feit (bijv. door
een aangifte) > reactief
Het moet gericht op opheldering van dat feit. De opheldering staat ten dienste van art.
132a Sv (Het nemen van strafvorderlijke beslissingen)
Het gaat bij deze opsporing om het verzamelen en veiligstellen van bewijs met het oog op
berechting vd vermoedelijke dader. Dit kent ook andere bijkomende doelen, namelijk (1) het
mogelijk maken van executie van een sanctie of (2) de inbeslagneming van voorwerpen met
het oog op verbeurdverklaring of (3) onttrekking aan het verkeer.
2. Repressieve controle
Er is hierbij nog geen redelijk vermoeden dat het feit gepleegd is (= verschil met klassieke
opsporing). Bijv. bij een verkeerscontrole op alcohol de surveillerende agent polshoogte gaat
nemen bij een bepaalde plek omdat hij onraad ruikt. Is gericht op strafrechtelijke handhaving
van de wet. Het doel is eventuele vervolging en berechting van opgespoorde feiten.
LET OP preventieve controle is anders!!! Dat is bestuursrechtelijk van aard. Ook bij
een bestuurlijke boete is er sprake van bestuursrecht en geen strafrechtelijke
opsporing. Er worden immers geen strafvorderlijke beslissingen genomen
3. Proactieve opsporing
opsporing van feiten die nog gepleegd moeten worden
Het verschil met de klassieke opsporing is dat het onderzoek niet primair en niet alleen gericht
is op opheldering van reeds gepleegde feiten, maar op een strafbaar feit dat in de toekomst
gepleegd zal worden. (vanwege bewijsmoeilijkheden)
Bijv.: drugssmokkel. Om het harde bewijs te leveren dat een bepaalde groepering zich met de
drugshandel bezighoudt, moeten de bendeleden liefst op heterdaad, met de handen in de coke
worden betrapt. Dat leidt ertoe dat het onderzoek zich concentreert op het volgende
drugstransport, dus op een strafbaar feit dat in de toekomst zal worden gepleegd.
4. Het inlichtingenwerk
Elk politiekorps heeft een CIE (Criminele inlichtingen eenheid). De kern van het werk van de
CIE bestaat uit het runnen van informanten (verklikkers uit het criminele milieu zelf).
Vergaarde inlichtingen zijn geen bruikbaar bewijsmateriaal, omdat de juistheid niet te
controleren is door de anonimiteit van de bron.
Het is wel sturingsinformatie; er kan een opsporingsonderzoek worden opgesteld.
(verschil met klassieke opsporing > intelligence vs. evidence)
Ander verschil met de klassieke opsporing is dat nog geen sprake is van een
vermoedelijk gepleegd feit. CIE-subjecten hoeven geen verdachten te zijn in de zin
van art. 27 Sv, (maar zijn dat vaak wel).
5. Verkennend onderzoek
gaat om het verkrijgen van een beeld van een bepaalde sector in de samenleving, bijv. horeca
De sector wordt doorgelicht met het doel om de aard en omvang van de zich voordoende
criminaliteit te kunnen vaststellen. De resultaten van het onderzoek kunnen betrokken worden
bij het bepalen van de opsporingsprioriteiten en kunnen aanleiding geven tot gerichte
opsporingsonderzoeken (dus sturingsinformatie, net als bij CIE).
Het verschil met CIE is de methode van het onderzoek, bij verkennend onderzoek vaak open
bronnen vergelijken met politieregistraties. Zie art. 126gg Sv.
