Durkheim
Suïcide onderscheidt zich van andere vormen van overlijden doordat ze het resultaat
is van een daad die door het slachtoffer zelf werd gesteld. Over het algemeen stelt
men zich de zelfdoding voor als een positieve, gewelddadige handeling, hoewel een
zuiver negatieve handeling voldoende kan zijn (niet eten).
Daarboven kan men ook een handeling, waarvan men weet dat ze onvermijdelijk tot
de eigen dood aanleiding geeft, suïcide noemen. Dat is bijvoorbeeld het geval
wanneer de martelaar een daad stelt waarvan hij weet dat ze onontkoombaar tot
terechtstelling leidt.
- Daarom kan men elk overlijden waarbij een positieve of negatieve handeling
die rechtstreeks of onrechtstreeks tot de eigen dood aanleiding geeft, suïcide
noemen.
Aan de definitie kan worden toegevoegd dat er slechts van suïcide sprake is als het
slachtoffer wist wat er zou gebeuren. Om arbitraire uitsluiting te vermijden blijven we
daarom bij deze definitie:
“Men noemt suïcide alle vormen van overlijden die rechtstreeks of onrechtstreeks het
gevolg zijn van een positieve of negatieve handeling die gesteld werd door het
slachtoffer zelf, dat zich bewust was van de gevolgen van zijn daad.”
In tegenstelling tot wat men gewoonlijk aanneemt, is suïcide geen geïsoleerde
handeling, onafhankelijk van andere gedragingen.
Het aantal suïcides van een bepaald jaar zal ongeveer gelijk zijn aan het aantal
suïcides van het jaar daarop. De wijzigingen in het aantal suïcides volgen de sociale
veranderingen van de gemeenschap. Stijgt pas vaak later doordat sociaal-
evenwichtsverlies tijd nodig heeft om als zijn consequenties door te zetten.
- Beschavingen blijken dus op elk moment in een bepaalde mate vatbaar voor
zelfdoding. Deze vatbaarheid kan men nauwkeurig meten door het aantal
suïcides in verhouding te brengen met het bevolkingscijfer (suïcidecijfer).
Het suïcidecijfer is klaarblijkelijk eigen aan de groep waarin het wordt berekend. De
vatbaarheid voor suïcide is voor elke gemeenschap specifiek.
De oorzaken van suïcide kan men onderverdelen in sociale en niet-sociale oorzaken.
Er bestaat in elke sociale groep een specifieke tendens tot zelfdoding, een tendens
die men niet kan verklaren op basis van organisch-psychische of fysische oorzaken.
Deze specificiteit van de tendens tot zelfdoding moet bijgevolg aan sociale oorzaken
worden toegeschreven.
Protestanten suïcideren zich méér dan katholieken. Het blijkt dat Joden tot vóór 1870
nog minder suïcide pleegden dan katholieken.
De katholiek aanvaardt zijn geloof zonder voorafgaand onderzoek. Hij heeft geen
toegang tot de oorspronkelijke teksten waarop zijn geloofsovertuiging berust. De
protestant daarentegen is de auteur van zijn eigen geloof.
Suïcide onderscheidt zich van andere vormen van overlijden doordat ze het resultaat
is van een daad die door het slachtoffer zelf werd gesteld. Over het algemeen stelt
men zich de zelfdoding voor als een positieve, gewelddadige handeling, hoewel een
zuiver negatieve handeling voldoende kan zijn (niet eten).
Daarboven kan men ook een handeling, waarvan men weet dat ze onvermijdelijk tot
de eigen dood aanleiding geeft, suïcide noemen. Dat is bijvoorbeeld het geval
wanneer de martelaar een daad stelt waarvan hij weet dat ze onontkoombaar tot
terechtstelling leidt.
- Daarom kan men elk overlijden waarbij een positieve of negatieve handeling
die rechtstreeks of onrechtstreeks tot de eigen dood aanleiding geeft, suïcide
noemen.
Aan de definitie kan worden toegevoegd dat er slechts van suïcide sprake is als het
slachtoffer wist wat er zou gebeuren. Om arbitraire uitsluiting te vermijden blijven we
daarom bij deze definitie:
“Men noemt suïcide alle vormen van overlijden die rechtstreeks of onrechtstreeks het
gevolg zijn van een positieve of negatieve handeling die gesteld werd door het
slachtoffer zelf, dat zich bewust was van de gevolgen van zijn daad.”
In tegenstelling tot wat men gewoonlijk aanneemt, is suïcide geen geïsoleerde
handeling, onafhankelijk van andere gedragingen.
Het aantal suïcides van een bepaald jaar zal ongeveer gelijk zijn aan het aantal
suïcides van het jaar daarop. De wijzigingen in het aantal suïcides volgen de sociale
veranderingen van de gemeenschap. Stijgt pas vaak later doordat sociaal-
evenwichtsverlies tijd nodig heeft om als zijn consequenties door te zetten.
- Beschavingen blijken dus op elk moment in een bepaalde mate vatbaar voor
zelfdoding. Deze vatbaarheid kan men nauwkeurig meten door het aantal
suïcides in verhouding te brengen met het bevolkingscijfer (suïcidecijfer).
Het suïcidecijfer is klaarblijkelijk eigen aan de groep waarin het wordt berekend. De
vatbaarheid voor suïcide is voor elke gemeenschap specifiek.
De oorzaken van suïcide kan men onderverdelen in sociale en niet-sociale oorzaken.
Er bestaat in elke sociale groep een specifieke tendens tot zelfdoding, een tendens
die men niet kan verklaren op basis van organisch-psychische of fysische oorzaken.
Deze specificiteit van de tendens tot zelfdoding moet bijgevolg aan sociale oorzaken
worden toegeschreven.
Protestanten suïcideren zich méér dan katholieken. Het blijkt dat Joden tot vóór 1870
nog minder suïcide pleegden dan katholieken.
De katholiek aanvaardt zijn geloof zonder voorafgaand onderzoek. Hij heeft geen
toegang tot de oorspronkelijke teksten waarop zijn geloofsovertuiging berust. De
protestant daarentegen is de auteur van zijn eigen geloof.
