Furedi - Wasted: why education
isn’t educating
Introductie
Educatie paradox
Onderwijs is een slagveld geworden waarin vaak zinloze gevechten worden uitgevochten
tussen overheid, scholen, leraren en ouders. Door educatie wordt de jongere generatie
voorbereid op cultureel, moreel en intellectueel niveau voor het hernieuwen van onze wereld.
Ouders en andere volwassenen nemen volgens Furedi vaak niet de juiste
verantwoordelijkheid om hun kinderen zo voor te bereiden. Als ouders negatief praten over
de leraar, ondermijnt dit niet alleen de autoriteit van de leerkracht, maar ook van de ouders.
Ouders willen dat school meer autoriteit en discipline uitoefent, maar leerkrachten willen dat
ouders hun verantwoordelijkheden nemen. Onderwijs is de uitlaatklep van maatschappelijke
problemen geworden.
Alles is onderwerp van debat binnen onderwijs geworden.
Autoriteit van volwassenen heeft in 5 opzichten een negatieve invloed op onderwijs:
1. Autoriteit van volwassenen is historisch gezien bepaald.
2. Onderwijs past bij onze kennismaatschappij, maar toch wordt formele educatie in
twijfel getrokken
3. Door vermindering van autoriteit van volwassenen verandert de status van de
leerkracht.
4. Verminderde autoriteit zorgt voor minder vertrouwen in het socialiseren van de
jongere generatie.
5. Verwarring rondom autoriteit ondermijnt autoritatief ouderschap.
Motivatie wordt op allerlei manieren geprobeerd te stimuleren, zoals werkbladen en DVD’s,
maar dit houdt het echte probleem af.
Therapeutische vorm van educatie: je moet kinderen goed over zichzelf laten voelen.
Voorbeeld: geen competitieve spellen meer doen, maar iets zonder winnaars en verliezers.
Dit heeft dan wel weer negatieve invloed op de motivatie. Ook wordt leren lastig als kritiek
niet meer mag. Therapeutische educatie zorgt ervoor dat kinderen niet meer met druk
kunnen omgaan en daarnaast heeft het ook gewoon geen invloed op het gevoel van
zelfwaarde.
Paradox: Hoe meer we van onderwijs verwachten, des te minder verwachten we van de
kinderen.
Een gevaar van meer verwachten van onderwijs is dat we verwachten dat onderwijs alle
maatschappelijke problemen oplost, maar het kan het niet alleen oplossen. Alles aan het
onderwijs wijten en verwachten is een nieuwe tendens van de afgelopen jaren. In discussies
rondom onderwijs worden eigenlijk allerlei verschillende belangen uitgevochten (bv: muziek
moet belangrijk zijn in onderwijs o.i.d.). De echte rol van onderwijs wordt hierdoor
onduidelijk.
Liberale-humanistische visie: educatie als in kennis verwerven an sich is belangrijk.
Educational effect: manieren van onderwijs en de uitkomst daarvan op economisch/sociaal
vlak.
Statement: Door alle discussies rondom onderwijs, verspillen we te veel tijd en energie die
ook aan de opleiding van de jongere generatie besteed kan worden.
H1 Throwaway pedagogy
, Throwaway pedagogy = geen duurzame pedagogische kennis (steeds vernieuwen)
In Engeland wordt onderwijs steeds veranderd. Niet alleen scholen veranderen, ook
houdingen en verwachtingen van de overheid, ouders en de bredere samenleving
veranderen. Continue verandering wordt neergezet als een uniek kenmerk van deze tijd,
maar we zagen de toekomst van onze kinderen nooit precies hetzelfde als die van ons; kort
gezegd was er dus altijd al verandering.
neo-Heraclitische interpretatie: verandering is het enige constante in ons leven en dit zorgt
voor chaos. Je overlevingskansen in deze wereld hangen af van je aanpassingsvermogen.
Volgens deze visie is de rol van onderwijs het leren aanpassen op krachten (hier:
verandering) die buiten jouw macht liggen.
Visie op gepersonaliseerd leren: dit is niet ingevoerd omdat onpersoonlijk leren niet werkt,
het is ingevoerd door problemen die buiten de educatie liggen (zoals: multiculturele
samenleving, aandacht voor klimaatverandering). Vaak ligt de oorzaak bij economische
factoren, waardoor verandering in onderwijs niet zozeer educatieve en intellectuele
verbetering veroorzaakt, maar economische verbetering.
De “nieuwe” wereld wordt gekenmerkt door woorden als: kenniseconomie, informatietijdperk
en lerende samenleving. Vaak wordt globalisering als oorzaak van behoefte aan vernieuwing
genoemd. In eerste instantie klinkt kenniseconomie positief, maar als we focussen op
onderwijs wordt dat gezien als slechts een hulpmiddel bij het halen van economische
voorspoed. Verlies van autonomie over educatie wordt gepresenteerd als een stap in de
goede richting. Momenteel is educatie gericht op aanpassen op een continu veranderende
wereld. Kwalificaties zijn niet meer van lange duur - je moet je continu ontwikkelen. Dit heeft
geleid tot front-end-model-of-learning: fixatie met aanpassing en verandering leren op school
en afname van belang van formeel leren (kennisoverdracht).
Hannah Arendt: de discontinuïteit = pathos of the new → het argument dat de maatschappij
fundamenteel verschilt van de geschiedenis, zorgt ervoor dat er vraag is naar nieuw beleid
en nieuwe instituten. Dat leidt ertoe dat mensen (zoals beleidsmakers) vinden dat er een
nieuwe benadering in het onderwijs moet zijn. Er zijn verschillende meningen over welke
veranderingen, maar iedereen is het eens dat er fundamentele vernieuwing nodig is. Rob
Moore noemt dit tradition of the new: het verwerpen van traditie is een traditie op zich
geworden.
Als onderwijs het middel wordt van alles wat geleerd moet worden, verliest het zijn doel en
waarde. Critici zeggen dat school een belangrijk middel is, maar niet de enige plek waar
leren plaatsvindt.
Momenteel neemt autoriteit van leerkrachten af en hebben ze slechts enkele kennis
over te dragen, maar zijn ze meer begeleider van het proces van leren. In dit tijdperk moeten
ze het leren aanleren.
Leertijdperk
Dit is een onhelder begrip volgens het boek, maar gaat erom mensen het belang te laten
inzien van het leren in deze tijd met wederom economische competitie als oorzaak. Volgens
enkele pedagogen moet ook de vaardigheid “doen” toegevoegd worden. Iedere toekomst-
gerichte maatschappij heeft belangstelling voor de ontwikkeling van kennis, maar het
leertijdperk niet - die is gericht op kennis over economische verandering.
Conclusie
Het idee dat we in een continu veranderende wereld leven, zorgt ervoor dat we niets uit het
verleden kunnen leren. Beleid in onderwijs focust zich niet meer op formele
kennisoverdracht, maar op het leren van aanpassen en verandering. Paradox: het
leertijdperk zorgt voor anti-intellectuele en anti-academische impulsen → vernieuwing is
belangrijker. Volgens de auteur moet onderwijs uiteraard worden verbeterd en vernieuwd,
maar altijd door de intellectuele geschiedenis verder te ontwikkelen. Volgens Hannah Arendt
kunnen we de wereld verbeteren door de jongere generatie te onderwijzen, maar daarvoor
moet die generatie de wereld snappen. Je moet dus de geschiedenis vasthouden. Voor
mensen met lage SES is de wegwerppedagogiek erg lastig.
isn’t educating
Introductie
Educatie paradox
Onderwijs is een slagveld geworden waarin vaak zinloze gevechten worden uitgevochten
tussen overheid, scholen, leraren en ouders. Door educatie wordt de jongere generatie
voorbereid op cultureel, moreel en intellectueel niveau voor het hernieuwen van onze wereld.
Ouders en andere volwassenen nemen volgens Furedi vaak niet de juiste
verantwoordelijkheid om hun kinderen zo voor te bereiden. Als ouders negatief praten over
de leraar, ondermijnt dit niet alleen de autoriteit van de leerkracht, maar ook van de ouders.
Ouders willen dat school meer autoriteit en discipline uitoefent, maar leerkrachten willen dat
ouders hun verantwoordelijkheden nemen. Onderwijs is de uitlaatklep van maatschappelijke
problemen geworden.
Alles is onderwerp van debat binnen onderwijs geworden.
Autoriteit van volwassenen heeft in 5 opzichten een negatieve invloed op onderwijs:
1. Autoriteit van volwassenen is historisch gezien bepaald.
2. Onderwijs past bij onze kennismaatschappij, maar toch wordt formele educatie in
twijfel getrokken
3. Door vermindering van autoriteit van volwassenen verandert de status van de
leerkracht.
4. Verminderde autoriteit zorgt voor minder vertrouwen in het socialiseren van de
jongere generatie.
5. Verwarring rondom autoriteit ondermijnt autoritatief ouderschap.
Motivatie wordt op allerlei manieren geprobeerd te stimuleren, zoals werkbladen en DVD’s,
maar dit houdt het echte probleem af.
Therapeutische vorm van educatie: je moet kinderen goed over zichzelf laten voelen.
Voorbeeld: geen competitieve spellen meer doen, maar iets zonder winnaars en verliezers.
Dit heeft dan wel weer negatieve invloed op de motivatie. Ook wordt leren lastig als kritiek
niet meer mag. Therapeutische educatie zorgt ervoor dat kinderen niet meer met druk
kunnen omgaan en daarnaast heeft het ook gewoon geen invloed op het gevoel van
zelfwaarde.
Paradox: Hoe meer we van onderwijs verwachten, des te minder verwachten we van de
kinderen.
Een gevaar van meer verwachten van onderwijs is dat we verwachten dat onderwijs alle
maatschappelijke problemen oplost, maar het kan het niet alleen oplossen. Alles aan het
onderwijs wijten en verwachten is een nieuwe tendens van de afgelopen jaren. In discussies
rondom onderwijs worden eigenlijk allerlei verschillende belangen uitgevochten (bv: muziek
moet belangrijk zijn in onderwijs o.i.d.). De echte rol van onderwijs wordt hierdoor
onduidelijk.
Liberale-humanistische visie: educatie als in kennis verwerven an sich is belangrijk.
Educational effect: manieren van onderwijs en de uitkomst daarvan op economisch/sociaal
vlak.
Statement: Door alle discussies rondom onderwijs, verspillen we te veel tijd en energie die
ook aan de opleiding van de jongere generatie besteed kan worden.
H1 Throwaway pedagogy
, Throwaway pedagogy = geen duurzame pedagogische kennis (steeds vernieuwen)
In Engeland wordt onderwijs steeds veranderd. Niet alleen scholen veranderen, ook
houdingen en verwachtingen van de overheid, ouders en de bredere samenleving
veranderen. Continue verandering wordt neergezet als een uniek kenmerk van deze tijd,
maar we zagen de toekomst van onze kinderen nooit precies hetzelfde als die van ons; kort
gezegd was er dus altijd al verandering.
neo-Heraclitische interpretatie: verandering is het enige constante in ons leven en dit zorgt
voor chaos. Je overlevingskansen in deze wereld hangen af van je aanpassingsvermogen.
Volgens deze visie is de rol van onderwijs het leren aanpassen op krachten (hier:
verandering) die buiten jouw macht liggen.
Visie op gepersonaliseerd leren: dit is niet ingevoerd omdat onpersoonlijk leren niet werkt,
het is ingevoerd door problemen die buiten de educatie liggen (zoals: multiculturele
samenleving, aandacht voor klimaatverandering). Vaak ligt de oorzaak bij economische
factoren, waardoor verandering in onderwijs niet zozeer educatieve en intellectuele
verbetering veroorzaakt, maar economische verbetering.
De “nieuwe” wereld wordt gekenmerkt door woorden als: kenniseconomie, informatietijdperk
en lerende samenleving. Vaak wordt globalisering als oorzaak van behoefte aan vernieuwing
genoemd. In eerste instantie klinkt kenniseconomie positief, maar als we focussen op
onderwijs wordt dat gezien als slechts een hulpmiddel bij het halen van economische
voorspoed. Verlies van autonomie over educatie wordt gepresenteerd als een stap in de
goede richting. Momenteel is educatie gericht op aanpassen op een continu veranderende
wereld. Kwalificaties zijn niet meer van lange duur - je moet je continu ontwikkelen. Dit heeft
geleid tot front-end-model-of-learning: fixatie met aanpassing en verandering leren op school
en afname van belang van formeel leren (kennisoverdracht).
Hannah Arendt: de discontinuïteit = pathos of the new → het argument dat de maatschappij
fundamenteel verschilt van de geschiedenis, zorgt ervoor dat er vraag is naar nieuw beleid
en nieuwe instituten. Dat leidt ertoe dat mensen (zoals beleidsmakers) vinden dat er een
nieuwe benadering in het onderwijs moet zijn. Er zijn verschillende meningen over welke
veranderingen, maar iedereen is het eens dat er fundamentele vernieuwing nodig is. Rob
Moore noemt dit tradition of the new: het verwerpen van traditie is een traditie op zich
geworden.
Als onderwijs het middel wordt van alles wat geleerd moet worden, verliest het zijn doel en
waarde. Critici zeggen dat school een belangrijk middel is, maar niet de enige plek waar
leren plaatsvindt.
Momenteel neemt autoriteit van leerkrachten af en hebben ze slechts enkele kennis
over te dragen, maar zijn ze meer begeleider van het proces van leren. In dit tijdperk moeten
ze het leren aanleren.
Leertijdperk
Dit is een onhelder begrip volgens het boek, maar gaat erom mensen het belang te laten
inzien van het leren in deze tijd met wederom economische competitie als oorzaak. Volgens
enkele pedagogen moet ook de vaardigheid “doen” toegevoegd worden. Iedere toekomst-
gerichte maatschappij heeft belangstelling voor de ontwikkeling van kennis, maar het
leertijdperk niet - die is gericht op kennis over economische verandering.
Conclusie
Het idee dat we in een continu veranderende wereld leven, zorgt ervoor dat we niets uit het
verleden kunnen leren. Beleid in onderwijs focust zich niet meer op formele
kennisoverdracht, maar op het leren van aanpassen en verandering. Paradox: het
leertijdperk zorgt voor anti-intellectuele en anti-academische impulsen → vernieuwing is
belangrijker. Volgens de auteur moet onderwijs uiteraard worden verbeterd en vernieuwd,
maar altijd door de intellectuele geschiedenis verder te ontwikkelen. Volgens Hannah Arendt
kunnen we de wereld verbeteren door de jongere generatie te onderwijzen, maar daarvoor
moet die generatie de wereld snappen. Je moet dus de geschiedenis vasthouden. Voor
mensen met lage SES is de wegwerppedagogiek erg lastig.
