Samenvatting Thema 1 Stofwisseling in de cel Havo 5

Hoofdstuk 1 Stofwisseling in de cel

1.1

De stofwisseling is het proces waarbij organismen energie opnemen en
gebruiken om te functioneren. Assimilatie is het proces waarbij organismen
voedingsstoffen opnemen en omzetten in eigen stoffen, zoals eiwitten en vetten.
Dit gebeurt meestal in de cel, waarbij de stoffen worden omgezet in energie en
andere stoffen die nodig zijn voor de cel om te functioneren. Dissimilatie is het
proces waarbij organismen energie opwekken door stoffen te breken en om te
zetten in andere stoffen.
Dit gebeurt meestal in de mitochondriën, kleine organellen binnen de cel die
energie produceren. Bij dissimilatie worden stoffen afgebroken en omgezet in
energie, waarbij koolstofdioxide en water als afvalproducten worden afgegeven.
Bij het proces van assimilatie neemt het organisme energie op uit de omgeving,
terwijl bij dissimilatie energie wordt afgegeven aan de omgeving.
De hoeveelheid energie die wordt opgenomen of afgegeven hangt af van hoeveel
stoffen worden omgezet en hoeveel energie daarbij vrijkomt of wordt verbruikt.
In het algemeen is de stofwisseling een complex proces waarbij organismen
stoffen opnemen en omzetten om te functioneren. Assimilatie en dissimilatie zijn
belangrijke processen binnen de stofwisseling, waarbij organismen stoffen
opnemen en omzetten in energie en andere stoffen die nodig zijn voor de cel om
te functioneren.




1.2

Een enzym is een eiwit dat fungeert als een katalysator bij chemische reacties in
het lichaam. Een enzym heeft een specifieke vorm die past bij de stoffen
waarmee het reageert, wat betekent dat elk enzym slechts een beperkt aantal
reacties kan katalyseren. Een enzym bestaat uit een polypeptideketen, wat een
lange reeks aminozuren is die is gerangschikt volgens een specifieke volgorde.
Elke aminozuur heeft specifieke chemische eigenschappen, wat betekent dat de
vorm van het enzym wordt bepaald door de volgorde en aard van de aminozuren.
De functie van een enzym is om de reactiesnelheid van bepaalde chemische
reacties te verhogen. Dit doet het door de reactanten te binden in de actieve site
van het enzym, waardoor de reactie kan plaatsvinden. De reactanten zijn de
stoffen die bij de reactie betrokken zijn, terwijl de producten de stoffen zijn die
na de reactie overblijven.

, Milieufactoren kunnen de activiteit van enzymen beïnvloeden door hun effect op
de omgevingscondities waarbinnen de enzymen functioneren. Sommige
belangrijke milieufactoren die de enzymactiviteit kunnen beïnvloeden, zijn:


Temperatuur : De meeste enzymen functioneren het best bij een bepaalde
temperatuur, vaak rond de lichaamstemperatuur van het organisme. Als de
temperatuur stijgt of daalt buiten deze optimale bereik, kan dit leiden tot
denaturatie van het enzym en daarmee een afname van de enzymactiviteit.
pH: De meeste enzymen functioneren het best bij een bepaalde pH-waarde, vaak
in de buurt van de neutrale pH van het lichaam. Als de pH afwijkt van deze
optimale waarde, kan dit leiden tot denaturatie van het enzym en daarmee een
afname van de enzymactiviteit.



1.3

Fotosynthese is het proces waarbij planten, algen en sommige bacteriën energie
opwekken uit licht door middel van koolstofdioxide en water. Het resultaat van
fotosynthese is de productie van glucose (een vorm van suiker) en zuurstof. De
glucose wordt gebruikt als energiebron voor de plant, terwijl de zuurstof vrijkomt
als afvalproduct.




Fotosynthese gebeurt in de bladeren van planten, en is mogelijk dankzij de
aanwezigheid van chlorofyl, een groen pigment dat licht absorbeert. Chlorofyl is
aanwezig in de cellen van planten, waarbij het licht absorbeert en energie
opwekt.
Fotosynthese is opgebouwd uit twee belangrijke reacties: de lichtreactie en de
koolstofassimilatie. Tijdens de lichtreactie wordt lichtenergie omgezet in
chemische energie, terwijl tijdens de koolstofassimilatie koolstofdioxide en water
worden omgezet in glucose.