Montyn
van Dirk Ayelt Kooiman
Annemeijne de Kruijf, 10 Dinkel
, Verwachtingen vooraf
Ik heb het boek gekozen omdat Marcus (een klasgenoot) er een boek presentatie over
gehouden had en het verhaal me wel aansprak. Ik had nog nooit van het boek gehoord
en dit geldt ook voor de auteur. Het boek gaat over de tweede wereldoorlog en wat dit
met iemand doet dus ik ging er vanuit dat het een intens en aangrijpend verhaal zou zijn,
dit leek me leuk om te lezen. Ik heb gelijk het boek gereserveerd bij de bibliotheek.
Korte samenvatting
Jan Montyn groeit op in Oudewater in een erg gelovig gezin. Hij krijgt genoeg van de
sleur van zijn leven en trekt erop uit. Hij wordt op een gegeven moment vrienden met
Hein en samen willen ze ontsnappen aan de Arbeitseinsatz. ze melden zich vrijwillig aan
bij het Duitse leger. Al snel komt hij in een loopgraaf terecht. Hij wordt na negen weken
door granaatscherven geraakt en wordt terug gestuurd. Dan gaat hij naar Korea. Hier
raakt hij weer gewond en komt terecht in een ravijn. Hij wordt naar Tokyo vervoerd en
is deels verlamd en moet revalideren. De oorlog heeft Montyn gek gemaakt en hij komt
terecht in een gekkenhuis. Na een lange tijd is hij geestelijk weer in orde. Hij ontmoet
een Indonesische vrouw Hi-en. Samen krijgen ze een dochtertje Carolynne.
Indrukwekkende gedeeltes
In hoofdstuk ‘Fatale vrouwen’ van deel 2 (blz. 75-76) gaat het over dat Jan uit gaat, hij is
hier nog vrij jong. Je ziet heel erg dat er vrij vaag wordt verteld wat er nou gebeurd,
terwijl later heel duidelijk gezegd wordt dat er was.
Een feest voor de hele streek. Het erf stond vol karren. Er waren honderden mensen, in
klederdracht, van heinde en ver gekomen. Ook daar was een blaaskapel. Lange tafels met
voedsel. Aardappelsalade, hammen, witte worst. We dronken pruimenbrandewijn en we
dansten. Jan uit Oudewater danste! Met Anna. Met haar jongere zusje Karin. Met Hanna,
haar vriendin. Anna was het die me op het hoogtepunt van het feest, kort na middernacht,
zonder dat iemand het merkte mee naar buiten troonde. Tussen de karren door het erf
over, de vinger op de lippen. De schuur in. De deur werd afgesloten met een balk, en ze ging
me voor in het donker, haar hand vertrouwelijk knijpend in de mijne. Een ladder op, en we
kropen door het hooi, steeds dieper, tot achter in de schuur. Daar was een hol, daar hing
een olielampje, maar daar, mijn hemel, was ook Karin. En Hanna. Plus een meisje, niet
ouder dan der tien, dat ik op het feest niet had opgemerkt.
Er viel geen woord. Alles leek afgesproken. Het waren Karin en Hanna die me op mijn rug
neergedrukt hielden in het stuivende hooi, een hand op mijn mond. Het was Anna die mijn
broek naar beneden trok. Anna was het die op mij neerhurkte. En daarna Hanna. En
vervolgens Karin. En toen Anna weer. En zo ging dat door, terwijl ik, machteloos op m'n
rug, geen vin kon verroeren. Drie paar ogen boven me, drie monden. Tastende handen.
Borsten boven witkanten lijfjes. Meisjesbenen onder opgeschorte bonte rokken. Van wie
was wat? Wie was wie? Terwijl het jonge meisje roerloos toekeek, met grote ogen. Haar
eerste les in de liefde was dit. En voor mij was het de tweede. De volgende dag kon ik
amper op mijn benen staan, om van lopen maar te zwijgen. Dat weerhield Hein, die ik
verslag had uitgebracht – verkracht door drie meisjes, écht verkracht – er niet van te
verzuchten:
‘Natuurlijk! Uitgerekend als ik wacht moet lopen!’
Maar ook hij zou aan z'n trekken komen.
van Dirk Ayelt Kooiman
Annemeijne de Kruijf, 10 Dinkel
, Verwachtingen vooraf
Ik heb het boek gekozen omdat Marcus (een klasgenoot) er een boek presentatie over
gehouden had en het verhaal me wel aansprak. Ik had nog nooit van het boek gehoord
en dit geldt ook voor de auteur. Het boek gaat over de tweede wereldoorlog en wat dit
met iemand doet dus ik ging er vanuit dat het een intens en aangrijpend verhaal zou zijn,
dit leek me leuk om te lezen. Ik heb gelijk het boek gereserveerd bij de bibliotheek.
Korte samenvatting
Jan Montyn groeit op in Oudewater in een erg gelovig gezin. Hij krijgt genoeg van de
sleur van zijn leven en trekt erop uit. Hij wordt op een gegeven moment vrienden met
Hein en samen willen ze ontsnappen aan de Arbeitseinsatz. ze melden zich vrijwillig aan
bij het Duitse leger. Al snel komt hij in een loopgraaf terecht. Hij wordt na negen weken
door granaatscherven geraakt en wordt terug gestuurd. Dan gaat hij naar Korea. Hier
raakt hij weer gewond en komt terecht in een ravijn. Hij wordt naar Tokyo vervoerd en
is deels verlamd en moet revalideren. De oorlog heeft Montyn gek gemaakt en hij komt
terecht in een gekkenhuis. Na een lange tijd is hij geestelijk weer in orde. Hij ontmoet
een Indonesische vrouw Hi-en. Samen krijgen ze een dochtertje Carolynne.
Indrukwekkende gedeeltes
In hoofdstuk ‘Fatale vrouwen’ van deel 2 (blz. 75-76) gaat het over dat Jan uit gaat, hij is
hier nog vrij jong. Je ziet heel erg dat er vrij vaag wordt verteld wat er nou gebeurd,
terwijl later heel duidelijk gezegd wordt dat er was.
Een feest voor de hele streek. Het erf stond vol karren. Er waren honderden mensen, in
klederdracht, van heinde en ver gekomen. Ook daar was een blaaskapel. Lange tafels met
voedsel. Aardappelsalade, hammen, witte worst. We dronken pruimenbrandewijn en we
dansten. Jan uit Oudewater danste! Met Anna. Met haar jongere zusje Karin. Met Hanna,
haar vriendin. Anna was het die me op het hoogtepunt van het feest, kort na middernacht,
zonder dat iemand het merkte mee naar buiten troonde. Tussen de karren door het erf
over, de vinger op de lippen. De schuur in. De deur werd afgesloten met een balk, en ze ging
me voor in het donker, haar hand vertrouwelijk knijpend in de mijne. Een ladder op, en we
kropen door het hooi, steeds dieper, tot achter in de schuur. Daar was een hol, daar hing
een olielampje, maar daar, mijn hemel, was ook Karin. En Hanna. Plus een meisje, niet
ouder dan der tien, dat ik op het feest niet had opgemerkt.
Er viel geen woord. Alles leek afgesproken. Het waren Karin en Hanna die me op mijn rug
neergedrukt hielden in het stuivende hooi, een hand op mijn mond. Het was Anna die mijn
broek naar beneden trok. Anna was het die op mij neerhurkte. En daarna Hanna. En
vervolgens Karin. En toen Anna weer. En zo ging dat door, terwijl ik, machteloos op m'n
rug, geen vin kon verroeren. Drie paar ogen boven me, drie monden. Tastende handen.
Borsten boven witkanten lijfjes. Meisjesbenen onder opgeschorte bonte rokken. Van wie
was wat? Wie was wie? Terwijl het jonge meisje roerloos toekeek, met grote ogen. Haar
eerste les in de liefde was dit. En voor mij was het de tweede. De volgende dag kon ik
amper op mijn benen staan, om van lopen maar te zwijgen. Dat weerhield Hein, die ik
verslag had uitgebracht – verkracht door drie meisjes, écht verkracht – er niet van te
verzuchten:
‘Natuurlijk! Uitgerekend als ik wacht moet lopen!’
Maar ook hij zou aan z'n trekken komen.
