Samenvatting Welfare State
Economics
Week I:
Barr, N. (2021). Introduction (chapter i). In The Economics of the Welfare State
(3rd ed., pp. 3–14). Oxford University Press.
Welvaartsstaat: de activiteiten van staten t.a.v. fiscale voordelen, de gezondheidszorg,
educatie en andere welzijnsdiensten (o.a. voedsel- en huisvestingsvoorzieningen). Het jaagt de
volgende drie doelstellingen na:
o Efficiëntie: een efficiënt aandeel van het bruto binnenlands product dient te gaan naar
de welvaartsstaat. Deze gelden dienen vervolgens ook efficiënt tussen verschillende
instituties moeten worden verdeeld. Daarbij dienen nadelige effecten van publieke
financiering t.a.v. sparen en de arbeidsmarkt zo veel tegen worden gegaan.
o Gelijkheid (en: ‘equity’): het voorzien van armoedebestrijding, verzekeringen en het
herverdelen van inkomen van een individu over diens leven heen (o.a.
pensioenvoorzieningen). Daarbij dient ook ongelijkheid tegen te worden gegaan
alsook het introduceren van sociale solidariteit tussen individuen en men dient ervoor
te zorgen dat publieke diensten geconsumeerd kunnen worden zonder stigma.
o Bestuurlijke haalbaarheid: het welvaartssysteem dient begrijpelijk voor eenieder te
zijn en misbruik dient te worden geminimaliseerd.
Problemen t.a.v. deze doelstellingen zijn de meetbaarheid ervan en dat sommige
doelstellingen kunnen conflicteren (bijv. enerzijds ongelijkheid verminderen vs.
begrijpelijkheid van het welvaartsstelsel voor iedereen).
De welvaartsstaat staat onder druk als gevolg van vergrijzing, globalisatie (waardoor een staat
minder onafhankelijk diens welvaartsstaat kan optuigen vanwege handelsconcurrentie tussen
landen), veranderingen in de familiestructuren (bijv. meer eenpersoonshuishoudens) en
veranderingen t.a.v. hoe werk gestructureerd is (lagere lonen en flexibelere banen). Daarbij
staat de welvaartsstaat ook onder druk door een conflict tussen economische groei en
gelijkheid.
1
, Barr, N. (2021). Economic theory 1: State intervention (chapter iv). In The
Economics of the Welfare State (3rd ed., pp. 68–107). Oxford University Press.
Beleid is erop gericht om de sociale welvaart van meerdere individuen te maximaliseren.
Maar, beleid wordt hierin beperkt door voorkeuren, beschikbare technologieën en
hulpmiddelen. Daarbij levert imperfecte informatie en het bestaan van externaliteiten ook
beperkingen op. Hierdoor kunnen verbeteringen in efficiëntie (waarmee de sociale welvaart
wordt verhoogd) ten koste gaan van sociale rechtvaardigheid.
Bovenstaande doelstelling leidt tot het najagen van economische efficiëntie. Hiervan is
sprake als de baten gelijk zijn aan de kosten bij een gegeven optimale kwantiteit van een
publieke voorziening: pareto-efficiëntie. Dit vereist drie condities:
o Productieve efficiëntie: een publieke voorziening dient zo worden ingericht dat het een
maximale output oplevert voor de gegeven input.
o Efficiëntie in het mixen van productie: men dient bij de inrichting van een publieke
voorziening de optimale combinatie van goederen na te leven, gegeven de beschikbare
technologieën en voorkeuren van consumenten; inrichten naar de vraag/nood van de
publieke voorziening dus.
o Efficiëntie in consumptie: consumenten dienen hun inkomen op dergelijke wijze te
alloceren waarmee hun nut wordt gemaximeerd, gegeven hun inkomens en de kosten
van hulpmiddelen.
Interventie is mogelijk middels de volgende vier methoden:
i. Regulatie, bijv. de instelling van het minimumloon.
ii. Financiering: het instellen van subsidies of belastingen waarmee de inkomens van
individuen worden beïnvloed. Hierdoor veranderen dus hun budgetbeperkingen.
iii. Publieke productie: de staat neemt de aanbodszijde over door het produceren van
goederen en diensten, bijv. het voorzien van gezondheidszorg.
iv. Inkomenstransfers: het herverdelen van gelden tussen individuen waarmee
economische activiteit wordt beïnvloed.
2
Economics
Week I:
Barr, N. (2021). Introduction (chapter i). In The Economics of the Welfare State
(3rd ed., pp. 3–14). Oxford University Press.
Welvaartsstaat: de activiteiten van staten t.a.v. fiscale voordelen, de gezondheidszorg,
educatie en andere welzijnsdiensten (o.a. voedsel- en huisvestingsvoorzieningen). Het jaagt de
volgende drie doelstellingen na:
o Efficiëntie: een efficiënt aandeel van het bruto binnenlands product dient te gaan naar
de welvaartsstaat. Deze gelden dienen vervolgens ook efficiënt tussen verschillende
instituties moeten worden verdeeld. Daarbij dienen nadelige effecten van publieke
financiering t.a.v. sparen en de arbeidsmarkt zo veel tegen worden gegaan.
o Gelijkheid (en: ‘equity’): het voorzien van armoedebestrijding, verzekeringen en het
herverdelen van inkomen van een individu over diens leven heen (o.a.
pensioenvoorzieningen). Daarbij dient ook ongelijkheid tegen te worden gegaan
alsook het introduceren van sociale solidariteit tussen individuen en men dient ervoor
te zorgen dat publieke diensten geconsumeerd kunnen worden zonder stigma.
o Bestuurlijke haalbaarheid: het welvaartssysteem dient begrijpelijk voor eenieder te
zijn en misbruik dient te worden geminimaliseerd.
Problemen t.a.v. deze doelstellingen zijn de meetbaarheid ervan en dat sommige
doelstellingen kunnen conflicteren (bijv. enerzijds ongelijkheid verminderen vs.
begrijpelijkheid van het welvaartsstelsel voor iedereen).
De welvaartsstaat staat onder druk als gevolg van vergrijzing, globalisatie (waardoor een staat
minder onafhankelijk diens welvaartsstaat kan optuigen vanwege handelsconcurrentie tussen
landen), veranderingen in de familiestructuren (bijv. meer eenpersoonshuishoudens) en
veranderingen t.a.v. hoe werk gestructureerd is (lagere lonen en flexibelere banen). Daarbij
staat de welvaartsstaat ook onder druk door een conflict tussen economische groei en
gelijkheid.
1
, Barr, N. (2021). Economic theory 1: State intervention (chapter iv). In The
Economics of the Welfare State (3rd ed., pp. 68–107). Oxford University Press.
Beleid is erop gericht om de sociale welvaart van meerdere individuen te maximaliseren.
Maar, beleid wordt hierin beperkt door voorkeuren, beschikbare technologieën en
hulpmiddelen. Daarbij levert imperfecte informatie en het bestaan van externaliteiten ook
beperkingen op. Hierdoor kunnen verbeteringen in efficiëntie (waarmee de sociale welvaart
wordt verhoogd) ten koste gaan van sociale rechtvaardigheid.
Bovenstaande doelstelling leidt tot het najagen van economische efficiëntie. Hiervan is
sprake als de baten gelijk zijn aan de kosten bij een gegeven optimale kwantiteit van een
publieke voorziening: pareto-efficiëntie. Dit vereist drie condities:
o Productieve efficiëntie: een publieke voorziening dient zo worden ingericht dat het een
maximale output oplevert voor de gegeven input.
o Efficiëntie in het mixen van productie: men dient bij de inrichting van een publieke
voorziening de optimale combinatie van goederen na te leven, gegeven de beschikbare
technologieën en voorkeuren van consumenten; inrichten naar de vraag/nood van de
publieke voorziening dus.
o Efficiëntie in consumptie: consumenten dienen hun inkomen op dergelijke wijze te
alloceren waarmee hun nut wordt gemaximeerd, gegeven hun inkomens en de kosten
van hulpmiddelen.
Interventie is mogelijk middels de volgende vier methoden:
i. Regulatie, bijv. de instelling van het minimumloon.
ii. Financiering: het instellen van subsidies of belastingen waarmee de inkomens van
individuen worden beïnvloed. Hierdoor veranderen dus hun budgetbeperkingen.
iii. Publieke productie: de staat neemt de aanbodszijde over door het produceren van
goederen en diensten, bijv. het voorzien van gezondheidszorg.
iv. Inkomenstransfers: het herverdelen van gelden tussen individuen waarmee
economische activiteit wordt beïnvloed.
2
