Being half-Japanese in Japan
Essay Interculturele Communicatie
, Introductie
In de documentaire Are half Japanese considered Japanese in Japan? worden Hāfu jongeren
geïnterviewd over hun identiteit en bijkomende ervaringen (Asian Boss, 2020). De Hāfu jongeren
hebben een gemixte afkomst: één ouder is Japans en één ouder heeft een andere, niet-Japanse afkomst.
Ze geven aan dat ze door hun gemixte afkomst niet het gevoel hebben dat ze ‘echt’ Japans zijn.
Hetzelfde geldt ook voor hun andere afkomst. De Hāfu jongeren worden door Japanners ook anders
benaderd. De Japanners zijn bijvoorbeeld argwanend in de interactie met Hāfu’s en gaan uit van de
stereotypes die ze associëren met de gemixte afkomst van de Hāfu jongeren (Asian Boss, 2020). Hāfu
zijn is opmerkelijk in Japan vanwege de homogeniteit van de Japanse bevolking. Uit onderzoek blijkt
namelijk dat 98% van de Japanse bevolking de Japanse nationaliteit heeft (Blake Willis & Murphy-
Shigematsu, 2008). In 2011 bedroeg het percentage aan geboortes van Hāfu kinderen 1.9 % van de
geboortes in Japan (Ministry of Health Labour and Welfare, 2011). De Hāfu’s wijken met hun uiterlijk
en mogelijk beperkte taalvaardigheid regelmatig af van wat in Japan als ‘gewoon’ wordt gezien. Het
effect kan zijn dat de Hāfu’s worden gezien als een ‘ander’, meer specifiek aangeduid: een
buitenlander. Dit heeft mogelijk een andere behandeling als gevolg (Asian Boss, 2020; Blake Willis &
Murphy-Shigematsu, 2008; Törngren, & Sato, 2021).
Aangezien de documentaire alleen de focus legt op de beleving van de Hāfu’s, is het
relevant om ook de kant van de volledig Japanners te belichten. Dit om beter inzicht te krijgen in beide
groepen en ervoor te zorgen dat de verschillen tussen beide groepen worden geminimaliseerd (Asian
Boss, 2020). In dit essay zal dan ook ingegaan worden op de visie van Japanners op Hāfu’s. De
onderzoeksvraag die centraal staat, luidt: Hoe kijken volledig Japanners naar Hāfu’s?
Theorieën en concepten
Vooroordelen, stereotypes en discriminatie worden vaak op een negatieve manier ervaren door bi-
etnische Japanners, Hāfu’s (Oikawa & Yoshida, 2007). Er is veelal sprake van deze behandeling
wanneer door uiterlijke kenmerken, taal of expliciete benoeming blijkt dat één van de ouders van een
individu niet Japans is (Oikawa & Yoshida, 2007). In het onderzoek van Oikawa & Yoshida (2007)
worden deze ervaringen vanuit het perspectief van Hāfu’s belicht, wat op het moment van publicatie
een vrij nieuwe invalshoek was. De deelnemers geven aan dat het gevoel dat zij ervaren, onder
woorden kan worden gebracht als een gevoel van ‘anders’ zijn. Dit gevoel had voor hen een negatieve
connotatie, omdat er in Japan veel waarde wordt gehecht aan homogeniteit (Oikawa & Yoshida,
2007). Ze geven aan dat ze een aantal stereotypes over Hāfu’s ervaren, namelijk dat ze in de regel
aantrekkelijk, tweetalig en sportief zouden zijn.
Akiyama et al. (2003) hebben onderzoek gedaan naar de mening van Japanners over
individuen die een periode in het buitenland gewoond hebben en teruggekeerd zijn naar Japan. Dit
onderzoek geeft een nieuw beeld van de situatie ten opzichte van het onderzoek van Oikawa &
Yoshida, omdat er uit het perspectief van Japanse deelnemers wordt gesproken. Door middel van een
2
Essay Interculturele Communicatie
, Introductie
In de documentaire Are half Japanese considered Japanese in Japan? worden Hāfu jongeren
geïnterviewd over hun identiteit en bijkomende ervaringen (Asian Boss, 2020). De Hāfu jongeren
hebben een gemixte afkomst: één ouder is Japans en één ouder heeft een andere, niet-Japanse afkomst.
Ze geven aan dat ze door hun gemixte afkomst niet het gevoel hebben dat ze ‘echt’ Japans zijn.
Hetzelfde geldt ook voor hun andere afkomst. De Hāfu jongeren worden door Japanners ook anders
benaderd. De Japanners zijn bijvoorbeeld argwanend in de interactie met Hāfu’s en gaan uit van de
stereotypes die ze associëren met de gemixte afkomst van de Hāfu jongeren (Asian Boss, 2020). Hāfu
zijn is opmerkelijk in Japan vanwege de homogeniteit van de Japanse bevolking. Uit onderzoek blijkt
namelijk dat 98% van de Japanse bevolking de Japanse nationaliteit heeft (Blake Willis & Murphy-
Shigematsu, 2008). In 2011 bedroeg het percentage aan geboortes van Hāfu kinderen 1.9 % van de
geboortes in Japan (Ministry of Health Labour and Welfare, 2011). De Hāfu’s wijken met hun uiterlijk
en mogelijk beperkte taalvaardigheid regelmatig af van wat in Japan als ‘gewoon’ wordt gezien. Het
effect kan zijn dat de Hāfu’s worden gezien als een ‘ander’, meer specifiek aangeduid: een
buitenlander. Dit heeft mogelijk een andere behandeling als gevolg (Asian Boss, 2020; Blake Willis &
Murphy-Shigematsu, 2008; Törngren, & Sato, 2021).
Aangezien de documentaire alleen de focus legt op de beleving van de Hāfu’s, is het
relevant om ook de kant van de volledig Japanners te belichten. Dit om beter inzicht te krijgen in beide
groepen en ervoor te zorgen dat de verschillen tussen beide groepen worden geminimaliseerd (Asian
Boss, 2020). In dit essay zal dan ook ingegaan worden op de visie van Japanners op Hāfu’s. De
onderzoeksvraag die centraal staat, luidt: Hoe kijken volledig Japanners naar Hāfu’s?
Theorieën en concepten
Vooroordelen, stereotypes en discriminatie worden vaak op een negatieve manier ervaren door bi-
etnische Japanners, Hāfu’s (Oikawa & Yoshida, 2007). Er is veelal sprake van deze behandeling
wanneer door uiterlijke kenmerken, taal of expliciete benoeming blijkt dat één van de ouders van een
individu niet Japans is (Oikawa & Yoshida, 2007). In het onderzoek van Oikawa & Yoshida (2007)
worden deze ervaringen vanuit het perspectief van Hāfu’s belicht, wat op het moment van publicatie
een vrij nieuwe invalshoek was. De deelnemers geven aan dat het gevoel dat zij ervaren, onder
woorden kan worden gebracht als een gevoel van ‘anders’ zijn. Dit gevoel had voor hen een negatieve
connotatie, omdat er in Japan veel waarde wordt gehecht aan homogeniteit (Oikawa & Yoshida,
2007). Ze geven aan dat ze een aantal stereotypes over Hāfu’s ervaren, namelijk dat ze in de regel
aantrekkelijk, tweetalig en sportief zouden zijn.
Akiyama et al. (2003) hebben onderzoek gedaan naar de mening van Japanners over
individuen die een periode in het buitenland gewoond hebben en teruggekeerd zijn naar Japan. Dit
onderzoek geeft een nieuw beeld van de situatie ten opzichte van het onderzoek van Oikawa &
Yoshida, omdat er uit het perspectief van Japanse deelnemers wordt gesproken. Door middel van een
2
