LEERDOELEN SAMENGEVAT
Volgorde van consult:
- Scegs
- Speciele anamnese
- Algemene anamnese
- LO
- Aanvullend onderzoek
Biopsychosociale kennis:
Hulpvraag:
-concrete vraag (mag ik medicijnen?)
-wens en verwachtingen van de patiënt
SCEGS:
- Somatisch (lichamelijke klachten)
- Cognitief (ideeën van de patiënt over zijn/haar klacht)
- Emotioneel (gevoelens van de patiënt over zijn/haar klachten)
- Gedrag (gedrag van de patiënt door zijn/haar klacht, activiteit vermijden)
- Sociaal: (invloed van de klacht op het sociale leven van de patiënt)
(Denk aan LSD. Luisteren, samenvatten, doorvragen)
Wetenschappelijke bronnen
- Speciele anamnese
Context: na welke gebeurtenis kwam de pijn?
Aard: wat voor soort pijn?
Lokalisatie: waar zit de pijn?
Tijdsbepaling: is de pijn erger geworden of bleef het constant?
Ernst: hoeveel pijn doet het?
Begeleidende verschijnselen: zijn er nog andere klachten?
Beïnvloedende factoren: zijn er dingen die de pijn verergeren of verminderen?
- Algemene anamnese
Om te achterhalen of de patiënt nog andere klachten of ziektes heeft
-tractusvragen
-voorgeschiedenis
-allergieën
-intoxicaties
-familie
-Sport en beweging
,Componenten van emoties (dragen bij aan het ervaren van een emotie)
- Cognitief: het bewust ervaren van een emotie en hier betekenis aan geven
- Fysiologische respons: onbewuste reactie
- Gedragsmatig: wat doe je als gevolg van je emotie
- Non-verbaal
Persoonlijkheidskenmerken:
- Gewetensvolheid: mensen met veel zelfdiscipline (gezond gedrag en leven daarom langer)
- Extraversie: open voor de wereld om zich heen
- Neurocitisme: mensen die negatieve gedachtes hebben bevorderen lichamelijke klachten
Stress: het individu heeft het gevoel dat zijn eigen mogelijkheden, de draagkracht, niet toereikend
zijn aan de eisen van de omgeving, de draaglast.
Stressoren: dingen die stress veroorzaken
- Chronisch of traumatisch van aard
- Een situatie, gebeurtenis of prikkel die als belastend wordt ervaren
- Een ingrijpende levensgebeurtenis of dagelijkse moeilijkheden
Kenmerken van stressoren zijn: intensief, lang duren, niet te beheersen of voorspellen, zorgen voor
een hoge ambiguïteit (verschillende emoties)
Stressrespons: reactie op een stressor, deze kan cognitief, affectief, gedragsmatig en fysiologisch zijn
Om met een situatie om te gaan is er een primaire inschatting, waarin iemand beoordeelt of hij de
situatie aan kan en een secundaire inschatting, waarin iemand kijkt wat zijn mogelijkheden zijn om
dit aan te kunnen. Zodra deze inschattingen negatief zijn leidt dit tot stress en een stressrespons. Het
omgaan met deze stress heet coping.
Coping soorten:
- Probleemgerichte coping: er wordt gefocust op de stressor, er wordt informatie opgezocht
en de oorzaak wordt actief aangepakt
- Emotiegerichte coping: er wordt gefocust op de stressgevoelens, er is sprake van vermijding,
het zoeken naar sociale steun, normalisering en ontkenning
Bij de re-appraisel wordt met behulp van de coping strategie een situatie her beoordeeld
, Om een patiënt zich gehoord te laten voelen kan je gebruik maken van gesprekstechnieken zoals:
- LSD: luisteren, samenvatten, doorvragen
- Verbaal non-verbaal
- Hummen
- Niet oordelen, meningen en aannames
- Niet invullen voor een ander
Bespreken van de diagnose Bij het bespreken van de diagnose is het van belang dat:
● De informatie die de arts vertelt aansluit bij de aanwezige kennis en beeldvorming van de patiënt;
● De diagnose in duidelijke bewoordingen wordt uitgelegd. Medisch jargon moet vertaald worden;
● De informatie wordt verdeeld. Als arts is het belangrijk om in te schatten hoeveel informatie een
patiënt aankan per gesprek. Ook kan er schriftelijke informatie worden meegegeven als aanvulling op
de mondelinge informatie;
● De arts rekening houdt dat niet alle patiënten geïnteresseerd zijn in de medische details, patiënten
willen soms alleen weten wat de gevolgen van de diagnose betekenen voor hun dagelijks leven;
● Wanneer er sprake is van een ernstige of levensbedreigende diagnose, het goed is om het gesprek
niet alleen met de patiënt te voeren. Er zou bijvoorbeeld een kind, ouder of partner bij kunnen zijn.
Dit kan steun bieden aan de patiënt. Het gebeurt ook vaak dat een patiënt dusdanig geëmotioneerd
raakt, dat er weinig tot geen informatie blijft hangen.
De arts-patiënt relatie is een betrekking die berust op onderling vertrouwen, hiervoor is het
belangrijk dat de arts in goedheid handelt, empathie toont naar de patiënt en bereid is om de
rekenschap af te leggen over zijn/haar keuzes. Ook moet de arts de privacy van de patiënt
respecteren en privé-gegevens geheimhouden. Om deze relatie in stand te houden zijn de volgende
dingen van belang: nieuwe Nederlandse artseneed, WGBO
Gebruik LSD: luisteren,
samenvatten, doorvragen
Laat OMA thuis: oordelen,
meningen en aannames
Neem ANNA mee: Altijd
Navragen, Nooit Aannemen
Smeer NIVEA: Niet Invullen
Voor Een Ander
Volgorde van consult:
- Scegs
- Speciele anamnese
- Algemene anamnese
- LO
- Aanvullend onderzoek
Biopsychosociale kennis:
Hulpvraag:
-concrete vraag (mag ik medicijnen?)
-wens en verwachtingen van de patiënt
SCEGS:
- Somatisch (lichamelijke klachten)
- Cognitief (ideeën van de patiënt over zijn/haar klacht)
- Emotioneel (gevoelens van de patiënt over zijn/haar klachten)
- Gedrag (gedrag van de patiënt door zijn/haar klacht, activiteit vermijden)
- Sociaal: (invloed van de klacht op het sociale leven van de patiënt)
(Denk aan LSD. Luisteren, samenvatten, doorvragen)
Wetenschappelijke bronnen
- Speciele anamnese
Context: na welke gebeurtenis kwam de pijn?
Aard: wat voor soort pijn?
Lokalisatie: waar zit de pijn?
Tijdsbepaling: is de pijn erger geworden of bleef het constant?
Ernst: hoeveel pijn doet het?
Begeleidende verschijnselen: zijn er nog andere klachten?
Beïnvloedende factoren: zijn er dingen die de pijn verergeren of verminderen?
- Algemene anamnese
Om te achterhalen of de patiënt nog andere klachten of ziektes heeft
-tractusvragen
-voorgeschiedenis
-allergieën
-intoxicaties
-familie
-Sport en beweging
,Componenten van emoties (dragen bij aan het ervaren van een emotie)
- Cognitief: het bewust ervaren van een emotie en hier betekenis aan geven
- Fysiologische respons: onbewuste reactie
- Gedragsmatig: wat doe je als gevolg van je emotie
- Non-verbaal
Persoonlijkheidskenmerken:
- Gewetensvolheid: mensen met veel zelfdiscipline (gezond gedrag en leven daarom langer)
- Extraversie: open voor de wereld om zich heen
- Neurocitisme: mensen die negatieve gedachtes hebben bevorderen lichamelijke klachten
Stress: het individu heeft het gevoel dat zijn eigen mogelijkheden, de draagkracht, niet toereikend
zijn aan de eisen van de omgeving, de draaglast.
Stressoren: dingen die stress veroorzaken
- Chronisch of traumatisch van aard
- Een situatie, gebeurtenis of prikkel die als belastend wordt ervaren
- Een ingrijpende levensgebeurtenis of dagelijkse moeilijkheden
Kenmerken van stressoren zijn: intensief, lang duren, niet te beheersen of voorspellen, zorgen voor
een hoge ambiguïteit (verschillende emoties)
Stressrespons: reactie op een stressor, deze kan cognitief, affectief, gedragsmatig en fysiologisch zijn
Om met een situatie om te gaan is er een primaire inschatting, waarin iemand beoordeelt of hij de
situatie aan kan en een secundaire inschatting, waarin iemand kijkt wat zijn mogelijkheden zijn om
dit aan te kunnen. Zodra deze inschattingen negatief zijn leidt dit tot stress en een stressrespons. Het
omgaan met deze stress heet coping.
Coping soorten:
- Probleemgerichte coping: er wordt gefocust op de stressor, er wordt informatie opgezocht
en de oorzaak wordt actief aangepakt
- Emotiegerichte coping: er wordt gefocust op de stressgevoelens, er is sprake van vermijding,
het zoeken naar sociale steun, normalisering en ontkenning
Bij de re-appraisel wordt met behulp van de coping strategie een situatie her beoordeeld
, Om een patiënt zich gehoord te laten voelen kan je gebruik maken van gesprekstechnieken zoals:
- LSD: luisteren, samenvatten, doorvragen
- Verbaal non-verbaal
- Hummen
- Niet oordelen, meningen en aannames
- Niet invullen voor een ander
Bespreken van de diagnose Bij het bespreken van de diagnose is het van belang dat:
● De informatie die de arts vertelt aansluit bij de aanwezige kennis en beeldvorming van de patiënt;
● De diagnose in duidelijke bewoordingen wordt uitgelegd. Medisch jargon moet vertaald worden;
● De informatie wordt verdeeld. Als arts is het belangrijk om in te schatten hoeveel informatie een
patiënt aankan per gesprek. Ook kan er schriftelijke informatie worden meegegeven als aanvulling op
de mondelinge informatie;
● De arts rekening houdt dat niet alle patiënten geïnteresseerd zijn in de medische details, patiënten
willen soms alleen weten wat de gevolgen van de diagnose betekenen voor hun dagelijks leven;
● Wanneer er sprake is van een ernstige of levensbedreigende diagnose, het goed is om het gesprek
niet alleen met de patiënt te voeren. Er zou bijvoorbeeld een kind, ouder of partner bij kunnen zijn.
Dit kan steun bieden aan de patiënt. Het gebeurt ook vaak dat een patiënt dusdanig geëmotioneerd
raakt, dat er weinig tot geen informatie blijft hangen.
De arts-patiënt relatie is een betrekking die berust op onderling vertrouwen, hiervoor is het
belangrijk dat de arts in goedheid handelt, empathie toont naar de patiënt en bereid is om de
rekenschap af te leggen over zijn/haar keuzes. Ook moet de arts de privacy van de patiënt
respecteren en privé-gegevens geheimhouden. Om deze relatie in stand te houden zijn de volgende
dingen van belang: nieuwe Nederlandse artseneed, WGBO
Gebruik LSD: luisteren,
samenvatten, doorvragen
Laat OMA thuis: oordelen,
meningen en aannames
Neem ANNA mee: Altijd
Navragen, Nooit Aannemen
Smeer NIVEA: Niet Invullen
Voor Een Ander
