T-cel activatie
Antigen wordt gepresenteerd op de fagocyterende cellen. Dendritische cellen zijn de belangrijkste
antigen presenterende cellen. APC is ook een antigen presenterende cel die de expressie van MHC2
gaat verhogen waardoor antigen in contact komt met de T-cel en deze geactiveerd kan worden. Dit
APC molecule kan zowel CD4 ams CD8 moleculen binden. Klonale expansie bij IL2 is heel belangrijk
hierin. Effector T-cellen gaan hulp aanbieden aan macrofagen, B-cellen en ook memory B-cellen.
Deze cellen worden allemaal met dezelfde T-cel gebruikt en deze cel gaat ook gebruikt worden voor
de herkenning van de antigenen.
Het onderste is hetzelfde maar met MHC: IL2 is hier belangrijk. Cytotoxische cellen zitten vol met gif
en de memory cellen gaan jaren kunnen overleven.
3 noodzakelijke signalen om de T-cel te activeren
Antigen presenterende cel in de MHC context gaat herkend worden door de T-cel receptor. Er is een
heel grote specificiteit voor antigen en de T-cel receptor. Er zijn ook co-stimulatorische moleculen
nodig voor de activatie van de receptor bv CD28 en APC: CD80/86 = B71/B72.
Om de T-cel verder te activeren, is er cytokine productie nodig van
APC naar de T-cel toe. Hierbij wordt ook IL2 gemaakt door de T-cel
zelf (autocrien cytokine). Deze 3 signalen zijn noodzakelijk om de
T-cel te kunnen activeren.
- Anitgen – T-cel receptor interactie
- Co-stimulatorische factoren
- Cytokinen
Contact van de T-cel en de
dendritische cel
De T-cel en de dendritische cel gaan een soort
immuun synaps gaan vormen. Hierin is er een
centraal deel = centrale SMAK en een perifere
SMAK. SMAK = supramoleculair activatie complex.
, De centrale SMAK heeft celadhesie moleculen. CD2 (T-cel) bindt met de LFA-3 op het APC. LFA-1 kan
binden met ICAM op de antigen presenterende cel.
Signaaltransductie cascade van de T-cel
De T-cel receptor is bovenaan met het CD3 complex (ϒ en ketens) en CD4 of CD8. MHC en een
peptode dat gepersenteerd worden zitten denkbeeldig ook vanboven de tekening. Het moment dat
het peptide complex herkend wordt (+ cytokines en co-stimulatorische moleculen) gaat er een
signaal transductie van start.
Lck wordt geactiveerd en gaat de ITAM boxen fosforyleren. Hierdoor komen de dockingsites vrij en
kan ZAP-70 binden met de zeita keten. De ZAP-70 adaptormoleculen (LAT en SLP76) worden
gefosforyleerd.
SLP76 gaat PLC activeren waardoor dit PIP2 kan knippen in DAG en IP3. IP3 kan naar de IP3 receptor in
het ER membraan waardoor Ca2+ vrijkomt in het cytoplasma. Ca2+ kan calmoduline activeren dat
NFAT kan fosforyleren. NFAT kan vrij transcriptie starten na fosforylatie. In deze cascade bestaat er
een inhibitor: cyclosporine A dat gaat werken als inhibitor van calcineurine waardoor NFAT niet kan
ontstaan. DAG gaat het NF-B complex dissociëren waardoor NB vrij komt als een belangrijke
transcriptie factor.
De activatie van LAT gaat zorgen dat RAS en MAP kinasen geactiveerd worden waardoor ERK,
belangrijk voor AP1 te activeren (=transcriptie factor), dat uiteindelijk ook belangrijk is voor T-cel
activatie.
Co-stimulatorische en inhibitorische moleculen
CD28 bindt op B7 antigenen op presenterende cellen. ICOS zit vooral op de B-cellen. CD40 en
CD40liganden (=CD40L) zijn belangrijke co-stimulatorische liganden.
Inhibitors: als de T-cel geactiveerd wordt gaat de infectie uiteindelijk weg moeten gaan. De T-cel
moet getemperd worden. Dit kan door een co-inhibitorische receptor hoger tot expressie te laten
komen CTLA-4, dat een hogere affiniteit als binding heeft dan CD28, waardoor de T-cel geïnhibeert
wordt. CTLA-4 en CD28 zijn liganden die kunnen binden op de antigen presenterende cellen, maar
met een andere affiniteit.
Antigen wordt gepresenteerd op de fagocyterende cellen. Dendritische cellen zijn de belangrijkste
antigen presenterende cellen. APC is ook een antigen presenterende cel die de expressie van MHC2
gaat verhogen waardoor antigen in contact komt met de T-cel en deze geactiveerd kan worden. Dit
APC molecule kan zowel CD4 ams CD8 moleculen binden. Klonale expansie bij IL2 is heel belangrijk
hierin. Effector T-cellen gaan hulp aanbieden aan macrofagen, B-cellen en ook memory B-cellen.
Deze cellen worden allemaal met dezelfde T-cel gebruikt en deze cel gaat ook gebruikt worden voor
de herkenning van de antigenen.
Het onderste is hetzelfde maar met MHC: IL2 is hier belangrijk. Cytotoxische cellen zitten vol met gif
en de memory cellen gaan jaren kunnen overleven.
3 noodzakelijke signalen om de T-cel te activeren
Antigen presenterende cel in de MHC context gaat herkend worden door de T-cel receptor. Er is een
heel grote specificiteit voor antigen en de T-cel receptor. Er zijn ook co-stimulatorische moleculen
nodig voor de activatie van de receptor bv CD28 en APC: CD80/86 = B71/B72.
Om de T-cel verder te activeren, is er cytokine productie nodig van
APC naar de T-cel toe. Hierbij wordt ook IL2 gemaakt door de T-cel
zelf (autocrien cytokine). Deze 3 signalen zijn noodzakelijk om de
T-cel te kunnen activeren.
- Anitgen – T-cel receptor interactie
- Co-stimulatorische factoren
- Cytokinen
Contact van de T-cel en de
dendritische cel
De T-cel en de dendritische cel gaan een soort
immuun synaps gaan vormen. Hierin is er een
centraal deel = centrale SMAK en een perifere
SMAK. SMAK = supramoleculair activatie complex.
, De centrale SMAK heeft celadhesie moleculen. CD2 (T-cel) bindt met de LFA-3 op het APC. LFA-1 kan
binden met ICAM op de antigen presenterende cel.
Signaaltransductie cascade van de T-cel
De T-cel receptor is bovenaan met het CD3 complex (ϒ en ketens) en CD4 of CD8. MHC en een
peptode dat gepersenteerd worden zitten denkbeeldig ook vanboven de tekening. Het moment dat
het peptide complex herkend wordt (+ cytokines en co-stimulatorische moleculen) gaat er een
signaal transductie van start.
Lck wordt geactiveerd en gaat de ITAM boxen fosforyleren. Hierdoor komen de dockingsites vrij en
kan ZAP-70 binden met de zeita keten. De ZAP-70 adaptormoleculen (LAT en SLP76) worden
gefosforyleerd.
SLP76 gaat PLC activeren waardoor dit PIP2 kan knippen in DAG en IP3. IP3 kan naar de IP3 receptor in
het ER membraan waardoor Ca2+ vrijkomt in het cytoplasma. Ca2+ kan calmoduline activeren dat
NFAT kan fosforyleren. NFAT kan vrij transcriptie starten na fosforylatie. In deze cascade bestaat er
een inhibitor: cyclosporine A dat gaat werken als inhibitor van calcineurine waardoor NFAT niet kan
ontstaan. DAG gaat het NF-B complex dissociëren waardoor NB vrij komt als een belangrijke
transcriptie factor.
De activatie van LAT gaat zorgen dat RAS en MAP kinasen geactiveerd worden waardoor ERK,
belangrijk voor AP1 te activeren (=transcriptie factor), dat uiteindelijk ook belangrijk is voor T-cel
activatie.
Co-stimulatorische en inhibitorische moleculen
CD28 bindt op B7 antigenen op presenterende cellen. ICOS zit vooral op de B-cellen. CD40 en
CD40liganden (=CD40L) zijn belangrijke co-stimulatorische liganden.
Inhibitors: als de T-cel geactiveerd wordt gaat de infectie uiteindelijk weg moeten gaan. De T-cel
moet getemperd worden. Dit kan door een co-inhibitorische receptor hoger tot expressie te laten
komen CTLA-4, dat een hogere affiniteit als binding heeft dan CD28, waardoor de T-cel geïnhibeert
wordt. CTLA-4 en CD28 zijn liganden die kunnen binden op de antigen presenterende cellen, maar
met een andere affiniteit.
