Werking van een elektriciteitscentrale.
1. Door grote branders wordt aardgas, steenkool of een andere brandstof verbrand. Met de vrijgekomen
warmte wordt water in een ketel verhit. Daardoor ontstaat stoom van +/- 500℃ en een zeer hoge druk.
2. De stoom spuit met grote snelheid tegen de schoepen van de turbine. Daardoor gaat de as van de turbine
ronddraaien.
3. Aan de as van de turbine is een generator (grote dynamo) gekoppeld . Als de as van de turbine draait, wordt
er in de generator elektrische energie opgewekt.
4. De afgewerkte stroom die een veel lagere temperatuur en druk heeft, wordt naar een condensor geleid.
Daar wordt de stroom met koelwater afgekoeld, zodat hij condenseert tot vloeibaar water. Dat water wordt
vervolgens teruggepompt naar de ketel en begint de cyclus opnieuw.
Het koelwater wordt meestal uit een rivier of een meer gehaald
en na gebruik weer teruggepompt. Het is dan niet vervuild.
Als het koelwater te warm is om rechtstreeks te lozen,
moet het eerst in een koeltoren afkoelen.
De witte ‘rook’ die je uit zo’n koeltoren ziet komen bestaat
uit koelwater dat eerst is verdampt en nu in de koude
buitenlucht weer condenseert.
De opstelling bestaat uit een spoel (een spiraal van geïsoleerd koperdraad), een magneet en een
spanningsmeter. Als je de magneet regelmatig in de spoel heen en weer beweegt, verandert de spanning de
hele tijd mee. Met andere woorden: er ontstaat een wisselspanning (steeds veranderende spanning) tussen de
uiteinden van de spoel. Dit verschijnsel heet inductie. De opgewekte wisselspanning wordt ook wel
een inductiespanning genoemd.
In een echte dynamo wordt een draaiende beweging gebruikt. De spoel is aangebracht rond een U-vormige
kern van weekijzer. Als je een magneet bij weekijzer houd wordt het magnetisch en als je de magneet weghaalt
niet meer. Als de magneet draait, wordt het weekijzer steeds verschillend gemagnetiseerd. Veldlijnen geven de
richting van het magneetveld aan (het gebied waar de magneet krachten uitoefent). Bij elke omwenteling van
de magneet verandert het magneetveld door de spoel twee keer van richting. Zo wordt een inductiespanning
tussen de uiteinden van de spoel opgewekt.
Het elektrisch vermogen is de maximale hoeveelheid elektrische energie die centrales per seconde kunnen
leveren.
Centrales en windturbines produceren elektrische energie voor apparaten. Elektrische apparaten verbruiken
die elektrische energie. Dat betekent niet dat de energie helemaal verdwijnt. In plaats van de elektrische
energie, ontstaan altijd een of meer andere energiesoorten. Een ledlamp bijvoorbeeld verbruikt elektrische
energie, maar produceert in plaats daarvan twee andere soorten energie: licht en warmte .
Elk elektrisch apparaat heeft zijn eigen vermogen, dat is de hoeveelheid elektrische energie die het apparaat
per seconde verbruikt. Eén windturbine van 3,0 MW kan – als het hard genoeg waait – honderdduizenden
ledlampen (ledlamp is 10W) tegelijk van elektrische energie voorzien.
1. Door grote branders wordt aardgas, steenkool of een andere brandstof verbrand. Met de vrijgekomen
warmte wordt water in een ketel verhit. Daardoor ontstaat stoom van +/- 500℃ en een zeer hoge druk.
2. De stoom spuit met grote snelheid tegen de schoepen van de turbine. Daardoor gaat de as van de turbine
ronddraaien.
3. Aan de as van de turbine is een generator (grote dynamo) gekoppeld . Als de as van de turbine draait, wordt
er in de generator elektrische energie opgewekt.
4. De afgewerkte stroom die een veel lagere temperatuur en druk heeft, wordt naar een condensor geleid.
Daar wordt de stroom met koelwater afgekoeld, zodat hij condenseert tot vloeibaar water. Dat water wordt
vervolgens teruggepompt naar de ketel en begint de cyclus opnieuw.
Het koelwater wordt meestal uit een rivier of een meer gehaald
en na gebruik weer teruggepompt. Het is dan niet vervuild.
Als het koelwater te warm is om rechtstreeks te lozen,
moet het eerst in een koeltoren afkoelen.
De witte ‘rook’ die je uit zo’n koeltoren ziet komen bestaat
uit koelwater dat eerst is verdampt en nu in de koude
buitenlucht weer condenseert.
De opstelling bestaat uit een spoel (een spiraal van geïsoleerd koperdraad), een magneet en een
spanningsmeter. Als je de magneet regelmatig in de spoel heen en weer beweegt, verandert de spanning de
hele tijd mee. Met andere woorden: er ontstaat een wisselspanning (steeds veranderende spanning) tussen de
uiteinden van de spoel. Dit verschijnsel heet inductie. De opgewekte wisselspanning wordt ook wel
een inductiespanning genoemd.
In een echte dynamo wordt een draaiende beweging gebruikt. De spoel is aangebracht rond een U-vormige
kern van weekijzer. Als je een magneet bij weekijzer houd wordt het magnetisch en als je de magneet weghaalt
niet meer. Als de magneet draait, wordt het weekijzer steeds verschillend gemagnetiseerd. Veldlijnen geven de
richting van het magneetveld aan (het gebied waar de magneet krachten uitoefent). Bij elke omwenteling van
de magneet verandert het magneetveld door de spoel twee keer van richting. Zo wordt een inductiespanning
tussen de uiteinden van de spoel opgewekt.
Het elektrisch vermogen is de maximale hoeveelheid elektrische energie die centrales per seconde kunnen
leveren.
Centrales en windturbines produceren elektrische energie voor apparaten. Elektrische apparaten verbruiken
die elektrische energie. Dat betekent niet dat de energie helemaal verdwijnt. In plaats van de elektrische
energie, ontstaan altijd een of meer andere energiesoorten. Een ledlamp bijvoorbeeld verbruikt elektrische
energie, maar produceert in plaats daarvan twee andere soorten energie: licht en warmte .
Elk elektrisch apparaat heeft zijn eigen vermogen, dat is de hoeveelheid elektrische energie die het apparaat
per seconde verbruikt. Eén windturbine van 3,0 MW kan – als het hard genoeg waait – honderdduizenden
ledlampen (ledlamp is 10W) tegelijk van elektrische energie voorzien.
