Philosophy of Management and Organization: ZSO 1

Student: Ilyas Fdis
Studentnummer: 2628376
Vak: Filosofie van besturen en organiseren
Opdracht: ZSO #2

De definitie van geluk volgens Aristoteles de werkelijkheid (activiteit) van de ziel krachtens een
volkomen deugd (in een leven dat tot volle wasdom is gekomen). Het menselijke geluk ligt voor
Aristoteles in het handelen zelf. Als wij aan het werk zijn, dan zijn wij in werking als denkend redelijke
dieren. Deze activiteiten in combinatie met de deugden, zorgen volgens Aristoteles voor werkelijk
geluk.

Aristoteles heeft het over deugden en de structuur van deze deugden. Hierbij is een deugd een
houding / dispositie die ons in staat stelt om goed te handelen. Belangrijk om te onthouden bij ‘goed’
handelen is volgens Aristoteles niet de definitie van goed dat zich verhoudt tot zelfbelang, maar het
goed dat zich verhoudt tot de gemeenschap. Er bestaan 2 soorten deugden, ethische deugden, en
intellectuele deugden, gerelateerd aan 3 verschillende delen van de ziel. De 3 delen van de ziel
betreffen het strevende deel, het rationele deel en het redeloze. Een deugd geeft aan hoe jij bent
ingesteld op de wereld om je heen. Deze liggen tussen twee extremen. Moed ligt bijvoorbeeld tussen
overmoed / lafheid.

Aristoteles benadrukt het belang van de ‘praktische’ wetenschap. Hij bedoelt hier mee dat er niet
wordt gegaan van de zelfzucht, maar van onze essentiële activiteit. “Werkzaamheid”. Werkelijkheid
verwijst volgens Aristoteles niet naar de definitie van het woord zoals wij die kennen, het wijst echter
naar aan het werk zijn als wezen. Terwijl je ‘praktisch’ bezig bent zijn wij in staat jouw wezen en
voleinding aan het werk te zien. Praktisch bezig zijn is de enige activiteit die wij niet kunnen doen
zonder rede. Als iemand zijn rede verliest, wordt deze praktisch onbekwaam. Het is dus zo dat men
op het moment dat deze praktisch bezig is echt tot bloei komt.

Als we terug gaan naar de tekst van Beck et al., dan kunnen we enkele overeenkomsten en
verschillen vinden tussen de gedachtegang van de reflexieve moderniteit en de gedachtegang van
Aristoteles. Een overeenkomst die me meteen opvalt de interpretatie van de termen “reflexiviteit”
en “werkelijkheid”. Het zijn beiden termen die we niet kunnen begrijpen vanuit de huidige definities.
Werkelijkheid verwijst volgens Aristoteles niet naar de definitie van het woord zoals wij die kennen,
het wijst naar “aan het werk zijn”. Reflexiviteit verwijst niet naar een actor zelf en hoe deze verwijst
naar zichzelf.

Een andere overeenkomst tussen reflexiviteit en het denken van Aristoteles is de benadrukking van
relaties. Reflexieve moderniteit kan ook wel een relationele moderniteit genoemd worden. Een
moderniteit waarin we geconfronteerd worden met zaken in de omgeving die zich niet verhouden
tot ons standaard. Hierin zijn relaties dus heel belangrijk in het voortbouwen van een nieuwe sociaal
construct. Ook Aristoteles benadrukt de relaties van mensen, dit leg ik in het volgende paraaf uit.

Verder viel me als overeenkomst op dat beiden spreken van het loslaten van voorgaande manieren
van denken, echter is er in de manier waarop een verschil aan te merken. In het geval van Aristoteles
stelt hij dat we geluk bijvoorbeeld niet meer kunnen benaderen vanuit een individueel perspectief,
we moeten volgens ons handelen naar geluk baseren op een gemeenschappelijk gevoel. Dat is
immers de enige zekerheid die we als mens hebben, namelijk dat een mens altijd in relatie staat tot,
nooit een ik, het is een zoon, een vader, een buurman. De manier waarop dit verschilt met Becks is
dat Becks et al. het gemeenschapsgevoel loslaat en meer beweegt richting het centraliseren van de
individu.