Immunologie: samenvatting
- Inhoud
Onderscheid tussen eigen en niet-eigen
De pathogenen
Plaats vh verweer
Enkele begrippen
De barrières vh niet-specifieke verweer
o Fysisch-mechanisch
o Chemisch
o Biologisch
- Het verweer:
Voorkomen van invasie door vreemde organismen en moleculen
Balans tussen vernietigen vreemde cellen en vermijden van zelfdestructie
- Immuundeficiëntie: verzwakt immuunsysteem (tekort)
- Hypergevoeligheid: allergie
- Auto-immuniteit: reactie tegen eigen lichaamscellen
Niet-specifiek verweer (NS) = aangeboren = innate immune system (IS)
Specifiek verweer (SV) = verworven (opbouwen in levensloop) = adaptive immune
system (= acquired immune system)
Ons lichaam kan worden ‘aangevallen’ door verschillende belagers van uit of veranderingen
in ons lichaam (kanker). Het immuunsysteem bewaakt menselijk lichaam en voorkomt
invasie door vreemde organismen en moleculen. Op deze wijze beschermt het de mens
tegen ziekten met fatale afloop en overdraagbare aandoeningen.
Ons immuunsysteem moet weten of een andere cel of molecule vreemd is, m.a.w. het moet
een onderscheid kunnen maken tussen eigen en niet-eigen, het moet dus aan- of
afwezigheid van eigen structuren kunnen herkennen. Niet-eigen zijn indringers zoals
bacteriën, maar ook abnormale lichaamscellen zoals kankercellen of cellen van andere
individuen (bij transplantaties).
Het immuunsysteem vormt een delicate balans tussen het vernietigen van vreemde cellen
en het vermijden van zelfdestructie. Het perfect functioneren van het immuunsysteem is
fundamenteel voor het overleven. Afwijkingen van het systeem worden bestudeerd in de
immuun pathologie.
Immuundeficiëntie is te wijten aan een verzwakt of slecht functionerend immuunsysteem.
Infectie met HIV (Human Immune deficiency Virus) leidt tot immuundeficiëntie, doordat de
virussen immuuncellen aanvallen. Infectie met HIV kan leiden tot AIDS (Acquired Immune
Deficiency Syndrome). De leer van het verweer (immunologie) is, als gevolg van intens
onderzoek op deze ziekte, spectaculair geëvolueerd.
,Naast verzwakt, kan het immuunsysteem ook overactief worden. Men spreekt dan over
hyperactiviteit of hypergevoeligheid (allergie).
Reactie van het immuunsysteem tegen lichaamseigen cellen of moleculen, leidt dan weer tot
auto-immuniteit. (= Verkeerd reageren en eigen cellen aanvallen)
- Onderscheid tussen eigen/niet-eigen:
Verworven systeem: specifieke receptoren (herkennen alleen maar een welbepaalde
indringer)
Receptoren ontstaan tijdens ontwikkeling vd cellen (WBC uitrijping)
Herkennen zowel eigen als niet-eigen moeten ‘leren’ wat eigen is en al de rest
niet-eigen (= educatie ondergaan)
Immuunsysteem moet kunnen weten of een andere cel vreemd is:
Door aan- of afwezigheid van eigen structuren
Niet-eigen = indringers zoals bacteriën, maar ook abnormale lichaamscellen zoals
kankercellen of cellen van andere individuen (bij transplantaties)
Receptor is een molecule (eiwit), komen voor op opp van cellen ontvanger of
boodschapper
Receptoren kunnen signalen geven als het onze eigen cellen zijn niet aanvallen
Andere receptoren zullen herkennen wat vreemd is
- Receptoren: (= ontvangers)
,Receptor/ligand interactie = algemeen biochemisch verschijnsel = manier van communicatie
= manier om reactie teweeg te brengen
Kd = [L][R]/[LR] = bindings- of associatieconstante indien klein, is er een grote affiniteit
tussen ligand en receptor
In de kern gebeuren er dingen (thv DNA) zodat de cel een actie kan uitvoeren bv. Tussen een
enzym en een substraat antilichamen en antigenen
- Eiwitten:
Informatie opbouw: genen (in DNA)
Biopolymeren van AZ: peptidebinding (tussen 2 AZ)
Ruimtelijke structuur: 4 niveaus
- Eiwit structuur:
Ruimtelijke opbouw van een eiwit: 4 niveaus
Supersecundaire structuur met bepaalde functie: domein (bij tertiaire structuur)
4 soorten bindingen:
ionaire binding
waterstofbruggen
hydrofobe interacties
covalente binding
Kwaternaire structuur: niet alle eiwitten
, Covalente bindingen (sterkste binding)
Ionaire bindingen (tussen 2
zijketens met tegengestelde
ladingen)
H-bruggen
Hydrofobe interacties
- Functies van eiwitten:
- Inhoud
Onderscheid tussen eigen en niet-eigen
De pathogenen
Plaats vh verweer
Enkele begrippen
De barrières vh niet-specifieke verweer
o Fysisch-mechanisch
o Chemisch
o Biologisch
- Het verweer:
Voorkomen van invasie door vreemde organismen en moleculen
Balans tussen vernietigen vreemde cellen en vermijden van zelfdestructie
- Immuundeficiëntie: verzwakt immuunsysteem (tekort)
- Hypergevoeligheid: allergie
- Auto-immuniteit: reactie tegen eigen lichaamscellen
Niet-specifiek verweer (NS) = aangeboren = innate immune system (IS)
Specifiek verweer (SV) = verworven (opbouwen in levensloop) = adaptive immune
system (= acquired immune system)
Ons lichaam kan worden ‘aangevallen’ door verschillende belagers van uit of veranderingen
in ons lichaam (kanker). Het immuunsysteem bewaakt menselijk lichaam en voorkomt
invasie door vreemde organismen en moleculen. Op deze wijze beschermt het de mens
tegen ziekten met fatale afloop en overdraagbare aandoeningen.
Ons immuunsysteem moet weten of een andere cel of molecule vreemd is, m.a.w. het moet
een onderscheid kunnen maken tussen eigen en niet-eigen, het moet dus aan- of
afwezigheid van eigen structuren kunnen herkennen. Niet-eigen zijn indringers zoals
bacteriën, maar ook abnormale lichaamscellen zoals kankercellen of cellen van andere
individuen (bij transplantaties).
Het immuunsysteem vormt een delicate balans tussen het vernietigen van vreemde cellen
en het vermijden van zelfdestructie. Het perfect functioneren van het immuunsysteem is
fundamenteel voor het overleven. Afwijkingen van het systeem worden bestudeerd in de
immuun pathologie.
Immuundeficiëntie is te wijten aan een verzwakt of slecht functionerend immuunsysteem.
Infectie met HIV (Human Immune deficiency Virus) leidt tot immuundeficiëntie, doordat de
virussen immuuncellen aanvallen. Infectie met HIV kan leiden tot AIDS (Acquired Immune
Deficiency Syndrome). De leer van het verweer (immunologie) is, als gevolg van intens
onderzoek op deze ziekte, spectaculair geëvolueerd.
,Naast verzwakt, kan het immuunsysteem ook overactief worden. Men spreekt dan over
hyperactiviteit of hypergevoeligheid (allergie).
Reactie van het immuunsysteem tegen lichaamseigen cellen of moleculen, leidt dan weer tot
auto-immuniteit. (= Verkeerd reageren en eigen cellen aanvallen)
- Onderscheid tussen eigen/niet-eigen:
Verworven systeem: specifieke receptoren (herkennen alleen maar een welbepaalde
indringer)
Receptoren ontstaan tijdens ontwikkeling vd cellen (WBC uitrijping)
Herkennen zowel eigen als niet-eigen moeten ‘leren’ wat eigen is en al de rest
niet-eigen (= educatie ondergaan)
Immuunsysteem moet kunnen weten of een andere cel vreemd is:
Door aan- of afwezigheid van eigen structuren
Niet-eigen = indringers zoals bacteriën, maar ook abnormale lichaamscellen zoals
kankercellen of cellen van andere individuen (bij transplantaties)
Receptor is een molecule (eiwit), komen voor op opp van cellen ontvanger of
boodschapper
Receptoren kunnen signalen geven als het onze eigen cellen zijn niet aanvallen
Andere receptoren zullen herkennen wat vreemd is
- Receptoren: (= ontvangers)
,Receptor/ligand interactie = algemeen biochemisch verschijnsel = manier van communicatie
= manier om reactie teweeg te brengen
Kd = [L][R]/[LR] = bindings- of associatieconstante indien klein, is er een grote affiniteit
tussen ligand en receptor
In de kern gebeuren er dingen (thv DNA) zodat de cel een actie kan uitvoeren bv. Tussen een
enzym en een substraat antilichamen en antigenen
- Eiwitten:
Informatie opbouw: genen (in DNA)
Biopolymeren van AZ: peptidebinding (tussen 2 AZ)
Ruimtelijke structuur: 4 niveaus
- Eiwit structuur:
Ruimtelijke opbouw van een eiwit: 4 niveaus
Supersecundaire structuur met bepaalde functie: domein (bij tertiaire structuur)
4 soorten bindingen:
ionaire binding
waterstofbruggen
hydrofobe interacties
covalente binding
Kwaternaire structuur: niet alle eiwitten
, Covalente bindingen (sterkste binding)
Ionaire bindingen (tussen 2
zijketens met tegengestelde
ladingen)
H-bruggen
Hydrofobe interacties
- Functies van eiwitten:
