RINKEL DE KINKEL
Verslag gemaakt door:
Martine Bijl.
, Samenvatting van het boek.
In september 2015 krijgt Martine Bijl een hersenbloeding. Ze heeft het boek in
verschillende delen geschreven.
Martine wordt na haar hersenbloeding uit haar huis getakeld en per ambulance naar
het ziekenhuis gebracht. Daar wordt ze direct geopereerd. Ze heeft veel last van
waanbeelden en kan waan en werkelijkheid niet meer goed uit elkaar houden. Ze
omschrijft dat het voelt alsof er een wezentje in haar lichaam woont. Ze geeft het
wezentje een naam: E.T. Na haar operatie wordt ze naar het revalidatiecentrum
gebracht. Martine wordt ontzettend emotioneel, dit heeft ze zelf nooit gehad en
schrikt hiervan. Ze kan wel blijven huilen. In het revalidatiecentrum moet Martine
allerlei therapieën volgen. Ze moet weer opnieuw leren plannen, en haar geheugen
is een probleem. Ze vindt het lastig om mee te doen met sommige therapieën,
waaronder valtherapie. Ze vindt het maar niks. Ze vindt dat als je valt, dan val je
onverwachts en dan heb je toch helemaal niet de tijd om te bedenken hoe je dan
gaat vallen. Martine beschrijft dat de steun van een partner erg belangrijk is. Dit
merkt ze aan haarzelf maar ook aan haar medebewoners van het revalidatiecentrum.
Martine is gek op haar man Berend. Het is mooi om te lezen hoe hij elke stap van
haar herstel bij haar staat.
Na twee maanden revalideren mag ze een dagje naar huis. Berend laat haar trots de
tuin zien die zo netjes bijgehouden is. (Martine vond het voor haar hersenbloeding
altijd heerlijk om in de tuin te werken.) Als Martine in de keuken zit, valt ze van haar
stoel en breekt ze haar heup. Ze moet geopereerd worden, maar na de narcose krijgt
ze een delier. Ze is niet meer zichzelf, en is gefrustreerd en boos. Ze scheldt
iedereen uit en vooral de persoon die het dichtste bij haar staat, Berend. Door haar
gebroken heup moet ze weer opnieuw gaan revalideren. Martine wil niemand tot last
zijn en het liefste gewoon alles zelf doen. Als de afstandsbediening van haar bed valt
probeert zie die dan ook zelf te pakken. Als ze eenmaal op de grond ligt bij de
afstandsbediening komt ze niet meer overeind. Een verpleegkundige vindt haar en
helpt haar overeind. Door dit vooral krijgt Martine een cameraatje op haar kamer om
haar in de gaten te houden. Dit vindt ze fijn. Het revalidatieproces gaat Martine niet
snel genoeg waardoor ze gefrustreerd raakt. Ze wil weer zelfstandig zijn, en niet
afhankelijk van andere mensen. Als ze na een bezoek aan de neuroloog dan haar
rijbewijs terug mag hebben heeft ze het gevoel dat ze het heft weer in eigen handen
heeft. Eenmaal thuis heeft Martine het zwaar. Ze heeft een depressie die ze
omschrijft als een zwarte deken die over haar leven heerst.
Martine wordt naar het streekziekenhuis gebracht, waar ze moet worden behandeld
voor depressie. Er is een strak dagritme. Elke dag op hetzelfde tijdstip ontbijt,
ochtendgym, sport en spel, muziekles en creatieve therapie. Ze wordt tegendraads
en agressief. Dit erkent ze, en ze biedt haar excuses aan. Martine beschrijft haar
medebewoners uitgebreid. Ze heeft geen slecht woord over hun te zeggen. Het liefst
is Martine in de knutselruimte te vinden. Hier kan ze zichzelf zijn en dingen delen, als
ze iets wil delen. Er hangt een fijne en veilige sfeer en ze merkt dat dit haar goed
doet. Als Martine op het eind van het boek een vrouw afkapt omdat zij vraagt of ze
familie is van Martine Bijl, heeft ze meteen spijt. Als ze deze vrouw ’s avonds bij het
pillen ophalen weer tegen komt, stapt Martine op haar af en vertelt ze haar dat zij
Verslag gemaakt door:
Martine Bijl.
, Samenvatting van het boek.
In september 2015 krijgt Martine Bijl een hersenbloeding. Ze heeft het boek in
verschillende delen geschreven.
Martine wordt na haar hersenbloeding uit haar huis getakeld en per ambulance naar
het ziekenhuis gebracht. Daar wordt ze direct geopereerd. Ze heeft veel last van
waanbeelden en kan waan en werkelijkheid niet meer goed uit elkaar houden. Ze
omschrijft dat het voelt alsof er een wezentje in haar lichaam woont. Ze geeft het
wezentje een naam: E.T. Na haar operatie wordt ze naar het revalidatiecentrum
gebracht. Martine wordt ontzettend emotioneel, dit heeft ze zelf nooit gehad en
schrikt hiervan. Ze kan wel blijven huilen. In het revalidatiecentrum moet Martine
allerlei therapieën volgen. Ze moet weer opnieuw leren plannen, en haar geheugen
is een probleem. Ze vindt het lastig om mee te doen met sommige therapieën,
waaronder valtherapie. Ze vindt het maar niks. Ze vindt dat als je valt, dan val je
onverwachts en dan heb je toch helemaal niet de tijd om te bedenken hoe je dan
gaat vallen. Martine beschrijft dat de steun van een partner erg belangrijk is. Dit
merkt ze aan haarzelf maar ook aan haar medebewoners van het revalidatiecentrum.
Martine is gek op haar man Berend. Het is mooi om te lezen hoe hij elke stap van
haar herstel bij haar staat.
Na twee maanden revalideren mag ze een dagje naar huis. Berend laat haar trots de
tuin zien die zo netjes bijgehouden is. (Martine vond het voor haar hersenbloeding
altijd heerlijk om in de tuin te werken.) Als Martine in de keuken zit, valt ze van haar
stoel en breekt ze haar heup. Ze moet geopereerd worden, maar na de narcose krijgt
ze een delier. Ze is niet meer zichzelf, en is gefrustreerd en boos. Ze scheldt
iedereen uit en vooral de persoon die het dichtste bij haar staat, Berend. Door haar
gebroken heup moet ze weer opnieuw gaan revalideren. Martine wil niemand tot last
zijn en het liefste gewoon alles zelf doen. Als de afstandsbediening van haar bed valt
probeert zie die dan ook zelf te pakken. Als ze eenmaal op de grond ligt bij de
afstandsbediening komt ze niet meer overeind. Een verpleegkundige vindt haar en
helpt haar overeind. Door dit vooral krijgt Martine een cameraatje op haar kamer om
haar in de gaten te houden. Dit vindt ze fijn. Het revalidatieproces gaat Martine niet
snel genoeg waardoor ze gefrustreerd raakt. Ze wil weer zelfstandig zijn, en niet
afhankelijk van andere mensen. Als ze na een bezoek aan de neuroloog dan haar
rijbewijs terug mag hebben heeft ze het gevoel dat ze het heft weer in eigen handen
heeft. Eenmaal thuis heeft Martine het zwaar. Ze heeft een depressie die ze
omschrijft als een zwarte deken die over haar leven heerst.
Martine wordt naar het streekziekenhuis gebracht, waar ze moet worden behandeld
voor depressie. Er is een strak dagritme. Elke dag op hetzelfde tijdstip ontbijt,
ochtendgym, sport en spel, muziekles en creatieve therapie. Ze wordt tegendraads
en agressief. Dit erkent ze, en ze biedt haar excuses aan. Martine beschrijft haar
medebewoners uitgebreid. Ze heeft geen slecht woord over hun te zeggen. Het liefst
is Martine in de knutselruimte te vinden. Hier kan ze zichzelf zijn en dingen delen, als
ze iets wil delen. Er hangt een fijne en veilige sfeer en ze merkt dat dit haar goed
doet. Als Martine op het eind van het boek een vrouw afkapt omdat zij vraagt of ze
familie is van Martine Bijl, heeft ze meteen spijt. Als ze deze vrouw ’s avonds bij het
pillen ophalen weer tegen komt, stapt Martine op haar af en vertelt ze haar dat zij
