H10 > Polymeren
P2 > Van monomeer tot polymeer
Polymerisatie
Polymeer = een stof die bestaat uit heel lange moleculen.
De meeste zijn bij kamertemperatuur vaste stoffen. Dat komt doordat de
vanderwaalsbindingen tussen de polymeermoleculen sterk zijn en door de aanwezigheid van
H-bruggen tussen sommige polymeermoleculen.
Monomeren = de grondstoffen waaruit polymeren worden gemaakt.
- Monomeermoleculen zijn klein.
- Tijdens de vorming van een polymeermolecuul koppelen een groot aantal
monomeermoleculen aan elkaar, vergelijkbaar met het rijgen van kralen tot een ketting.
Polymerisatiereactie = de reactie waarin de monomeermoleculen met elkaar reageren.
Copolymeer = ontstaat als je verschillende monomeren met elkaar laat reageren.
Synthetische polymeren = polymeren die in fabrieken worden gemaakt.
Zoals kunststoffen: plastics, polyetheen, polyvinylchloride (pvc) en
polystyreen (piepschuim), rubbers, polyesters en polyamiden zoals nylon.
Natuurlijke polymeren = stoffen die voorkomen in de levende natuur.
Bijvoorbeeld: eiwitten, cellulose (de bouwstof van alle planten), natuurlijke
rubber, zetmeel en zijde.
2 soorten polymerisatiereacties:
- Polyadditie = monomeermoleculen aan elkaar koppelen waarin een dubbele binding zit die
tijdens de koppeling openbreekt.
- Polycondensatie = monomeermoleculen aan elkaar koppelen waarin karakteristieke groepen
zitten die met elkaar reageren.
Polyadditie
Er is nodig:
- Een initiator
- Uv-licht
Verloop van een polyadditiereactie
Als initiator kun je peroxide gebruiken. Structuurformule:
1
, Peroxide is een goede initiator. Onder invloed van UV-licht breekt de atoombinding tussen de twee
O-atomen door.
R O O R 2 R O
Er worden 2 radicalen gevormd, deze zijn zeer reactief.
Het radicaal (zeer reactief) valt aan op de dubbele binding en breekt deze open:
H H H H
R O + C C R O C C
H H H H
Het nu inmiddels iets grotere radicaal (nog steeds reactief) valt aan op de volgende monomeer met
dubbele binding en breekt deze ook open:
H H H H H H H H
R O C C + C C R O C C C C
H H H H H H H H
Enzovoort..
Omdat de monomeren aan elkaar worden toegevoegd (‘to add’) om een lange keten te vormen,
spreken we van een polyadditie of additie polymerisatie.
Voorbeelden van additiepolymeren
2
P2 > Van monomeer tot polymeer
Polymerisatie
Polymeer = een stof die bestaat uit heel lange moleculen.
De meeste zijn bij kamertemperatuur vaste stoffen. Dat komt doordat de
vanderwaalsbindingen tussen de polymeermoleculen sterk zijn en door de aanwezigheid van
H-bruggen tussen sommige polymeermoleculen.
Monomeren = de grondstoffen waaruit polymeren worden gemaakt.
- Monomeermoleculen zijn klein.
- Tijdens de vorming van een polymeermolecuul koppelen een groot aantal
monomeermoleculen aan elkaar, vergelijkbaar met het rijgen van kralen tot een ketting.
Polymerisatiereactie = de reactie waarin de monomeermoleculen met elkaar reageren.
Copolymeer = ontstaat als je verschillende monomeren met elkaar laat reageren.
Synthetische polymeren = polymeren die in fabrieken worden gemaakt.
Zoals kunststoffen: plastics, polyetheen, polyvinylchloride (pvc) en
polystyreen (piepschuim), rubbers, polyesters en polyamiden zoals nylon.
Natuurlijke polymeren = stoffen die voorkomen in de levende natuur.
Bijvoorbeeld: eiwitten, cellulose (de bouwstof van alle planten), natuurlijke
rubber, zetmeel en zijde.
2 soorten polymerisatiereacties:
- Polyadditie = monomeermoleculen aan elkaar koppelen waarin een dubbele binding zit die
tijdens de koppeling openbreekt.
- Polycondensatie = monomeermoleculen aan elkaar koppelen waarin karakteristieke groepen
zitten die met elkaar reageren.
Polyadditie
Er is nodig:
- Een initiator
- Uv-licht
Verloop van een polyadditiereactie
Als initiator kun je peroxide gebruiken. Structuurformule:
1
, Peroxide is een goede initiator. Onder invloed van UV-licht breekt de atoombinding tussen de twee
O-atomen door.
R O O R 2 R O
Er worden 2 radicalen gevormd, deze zijn zeer reactief.
Het radicaal (zeer reactief) valt aan op de dubbele binding en breekt deze open:
H H H H
R O + C C R O C C
H H H H
Het nu inmiddels iets grotere radicaal (nog steeds reactief) valt aan op de volgende monomeer met
dubbele binding en breekt deze ook open:
H H H H H H H H
R O C C + C C R O C C C C
H H H H H H H H
Enzovoort..
Omdat de monomeren aan elkaar worden toegevoegd (‘to add’) om een lange keten te vormen,
spreken we van een polyadditie of additie polymerisatie.
Voorbeelden van additiepolymeren
2
