Hans Scharoun (1893-1972)
Hans scharoun → beheerst (in Duitsland) het na-oorlogse architectuurdebat.
→ (heel de periode na WO II) deelnemen aan
architectuurwedstrijden heel deel zal gerealiseerd worden
Hans, Hugo Häring & Heinrich Tessenow → behoren tot schaarse groep van
creatievelingen & artiesten (die in
duitsland bleven vanaf opkomst
nazisme tot eind WO II)
Scharouns werk verschilt sterk van voor wo II met periode in 1933-1945
Komt door → Baupolizei van het nazi-regime die alle bouwplannen en stedenbouwkundige aanvragen
controleerde
→ alles wat maar een beetje afweek van ‘regionalistisch’ of ‘Duits’ werd niet
goedgekeurd (bv. platte daken, wit bepleisterde volumes of horizontale bandramen,
deze waren avant-gardistisch en NIET Duits nationalistisch)
Scharoun slaagt er toch in te blijven bouwen → bouwde regionalistische voorgevel (vrij klassiek) met
daarachter een meer modernere vormgeving (ontsnapte aan het oog vd nazi’s)
Haus Baensch - 1935 Berlijn → mooi voorbeeld van zijn aanpak
Resultaat
→ complex & intrigerend
volumespel waar veel
vormen en materialen
met elkaar botsen
(maar nooit algemene
harmonie verstoort)
Typerend voor zijn werk → samenvoegen van functies in een organisch geheel
→ werkt aan elke functie apart, voegt ze dan op niet evidente wijze samen
(denkt hierbij nooit aan ‘schoonheid’ of ‘esthetica’)
De functies hangen vast aan elkaar via → verdraaiingen of verschuivingen
→ krommen of rechten
→ materiaalbreuken of kleurschakeringen
De vermenging/opeenvolging van functies die Scharoun maakt lijken zeer vanzelfsprekend.
Zijn onorthodoxe (anders dan gebruikelijke) complexe ruimtes voelen nooit geforceerd aan
(integendeel)
Haus Baensch (1935) vouwt zich open naar de omringende landschap
(een kleine heuveltop met zicht op een meer, aan de westkant van Berlijn)
De licht verhoogde passage, doorgang (die de eetruime, bureel en zitruimte met elkaar verbindt)
ontvangt, beschermt en maakt nieuwsgierig. Hij duwt u in verschillende richtingen
, De passage is een soort overgangsruimte, restruimte, scharnierpunt
Geen vd ruimtes (eetr.,bureel,..) is dezelfde
→ toch vormen ze een geheel.
De ruimtes vloeien in elkaar over
(hebben toch voldoende eigenheid wat versterkt wordt
door vormen, details en verlichting)
In de verdraaiing vd richting vd wanden → een
vleugelpiano
In een kleine pyramidale serre → tuin even
binnengehaald
Altijd heel veel sfeer is zijn werken (natuurlijk en
kunstmatig licht)
De passage, het teveel aan ruimte, werkt als koppeling naar alle andere nevengeschikte ruimtes
De haard van Wright, de hoek van Neutra, het scharnierpunt/koppeling van Scharoun.
Haus Schminke - 1933 Löbau
Elk van deze bovenstaande ruimtes/gebouwen vormen een connectie met al het andere zonder dat er
sprake is van een hiërarchie van ruimtes.
Haus Schminke te Löbau is ouder dan Haus Baensch (& duidelijk meer beïnvloed door
modernistische beweging van Le Corbusier & Mies vdr).
De gevels → wit bepleisterd, maritieme (= aan de zee gelegen) referenties nooit ver weg &
architectuur spreekt een gestroomlijnde & vernieuwende taal.
Hans scharoun → beheerst (in Duitsland) het na-oorlogse architectuurdebat.
→ (heel de periode na WO II) deelnemen aan
architectuurwedstrijden heel deel zal gerealiseerd worden
Hans, Hugo Häring & Heinrich Tessenow → behoren tot schaarse groep van
creatievelingen & artiesten (die in
duitsland bleven vanaf opkomst
nazisme tot eind WO II)
Scharouns werk verschilt sterk van voor wo II met periode in 1933-1945
Komt door → Baupolizei van het nazi-regime die alle bouwplannen en stedenbouwkundige aanvragen
controleerde
→ alles wat maar een beetje afweek van ‘regionalistisch’ of ‘Duits’ werd niet
goedgekeurd (bv. platte daken, wit bepleisterde volumes of horizontale bandramen,
deze waren avant-gardistisch en NIET Duits nationalistisch)
Scharoun slaagt er toch in te blijven bouwen → bouwde regionalistische voorgevel (vrij klassiek) met
daarachter een meer modernere vormgeving (ontsnapte aan het oog vd nazi’s)
Haus Baensch - 1935 Berlijn → mooi voorbeeld van zijn aanpak
Resultaat
→ complex & intrigerend
volumespel waar veel
vormen en materialen
met elkaar botsen
(maar nooit algemene
harmonie verstoort)
Typerend voor zijn werk → samenvoegen van functies in een organisch geheel
→ werkt aan elke functie apart, voegt ze dan op niet evidente wijze samen
(denkt hierbij nooit aan ‘schoonheid’ of ‘esthetica’)
De functies hangen vast aan elkaar via → verdraaiingen of verschuivingen
→ krommen of rechten
→ materiaalbreuken of kleurschakeringen
De vermenging/opeenvolging van functies die Scharoun maakt lijken zeer vanzelfsprekend.
Zijn onorthodoxe (anders dan gebruikelijke) complexe ruimtes voelen nooit geforceerd aan
(integendeel)
Haus Baensch (1935) vouwt zich open naar de omringende landschap
(een kleine heuveltop met zicht op een meer, aan de westkant van Berlijn)
De licht verhoogde passage, doorgang (die de eetruime, bureel en zitruimte met elkaar verbindt)
ontvangt, beschermt en maakt nieuwsgierig. Hij duwt u in verschillende richtingen
, De passage is een soort overgangsruimte, restruimte, scharnierpunt
Geen vd ruimtes (eetr.,bureel,..) is dezelfde
→ toch vormen ze een geheel.
De ruimtes vloeien in elkaar over
(hebben toch voldoende eigenheid wat versterkt wordt
door vormen, details en verlichting)
In de verdraaiing vd richting vd wanden → een
vleugelpiano
In een kleine pyramidale serre → tuin even
binnengehaald
Altijd heel veel sfeer is zijn werken (natuurlijk en
kunstmatig licht)
De passage, het teveel aan ruimte, werkt als koppeling naar alle andere nevengeschikte ruimtes
De haard van Wright, de hoek van Neutra, het scharnierpunt/koppeling van Scharoun.
Haus Schminke - 1933 Löbau
Elk van deze bovenstaande ruimtes/gebouwen vormen een connectie met al het andere zonder dat er
sprake is van een hiërarchie van ruimtes.
Haus Schminke te Löbau is ouder dan Haus Baensch (& duidelijk meer beïnvloed door
modernistische beweging van Le Corbusier & Mies vdr).
De gevels → wit bepleisterd, maritieme (= aan de zee gelegen) referenties nooit ver weg &
architectuur spreekt een gestroomlijnde & vernieuwende taal.
