ZELFSTUDIE: HET ZONNESTELSEL
1. DE ZON
Aggregatietoestand: gasvormig
Gemiddelde afstand tot de aarde: ongeveer 150 miljoen kilometer
Diameter: ongeveer 109 keer de aarde
Kerntemperatuur: 15 miljoen °C
Oppervlaktetemperatuur: 6000 °C
Belangrijkste chemische elementen: waterstof en helium
Kernfusie: dit is de energiebron van de Zon. Kernfusie vindt plaats in de kern van de Zon. Door de
enorme temperatuur en dichtheid in de kern gaan waterstofatomen zo hard met elkaar botsen dat ze
samensmelten om uiteindelijk heliumatomen te vormen. Bij dit proces komt veel energie vrij onder de
vorm van elektromagnetische stralingen. Bovendien gaat bij dit proces ook massa verloren. De Zon
wordt elke seconde 4 miljoen ton lichter.
Fotosfeer: dit is het onderste gedeelte van de atmosfeer van de Zon. Deze laag is ongeveer 6000 °C
warm en bevat de zonnevlekken. De zonnevlekken zijn gebieden op het zonneoppervlak die "slechts"
4500 °C warm zijn en daardoor donkerder lijken dan hun omgeving. Sterke magnetische storingen in
de hoge convectiezone verhinderen dat warmte uit de binnenkant van de zon de fotosfeer kan
bereiken. Hierdoor koelen deze stukken van de fotosfeer af, waardoor ze minder licht gaan uitzenden.
Chromosfeer: dit is een 2500 km dikke laag boven de fotosfeer. Het is de eigenlijke atmosfeer van
de Zon en de temperatuur loopt er op tot 12.000 °C. In de chromosfeer komen protuberansen voor.
Dit zijn enorme uitbarstingen van koel gas die 50.000 tot 100.000 km hoog worden geslingerd en
terugvallen op de Zon.
Corona: dit is de buitenste laag van de zonneatmosfeer. Het is een erg ijle en erg hete laag (tot 2
miljoen °C) die vele miljoenen km in de ruimte reikt. De corona is onzichtbaar van op de Aarde,
behalve bij een totale zonsverduistering. Dan verschijnt de helder witte band van de corona rond de
zonneschijf.
, Zonnewind: Elektrisch geladen deeltjes uit de buitenste delen van de corona ontsnappen aan de
aantrekking van de zon, en worden tegen erg hoge snelheid de interplanetaire ruimte ingestuurd.
Poollicht op aarde: bij hevige zonneactiviteit ontstaan zonnestormen. De geladen deeltjes van deze
hevige zonnewind kunnen opgevangen worden door het aardmagnetisch veld. Door de magnetische
veldlijnen worden ze dan naar de polen geleid en veroorzaken er ionisatie van de atomen in de
atmosfeer. Dit is te zien als gekleurde en bewegende banden aan de nachtelijke hemel.
2. DE PLANETEN
Een planeet is een hemellichaam dat een baan rond de zon beschrijft, bolvormig is (en dus
voldoende massa hiervoor bezit) en het stof uit zijn baan voldoende heeft verwijderd.
Mercurius - Venus - Aarde - Mars - Jupiter - Saturnus - Uranus - Neptunus
(geheugensteuntje: Maak Van Acht Meter Japanse Stof Uw Nieuwe Pyjama)
= MERCURIUS
= AARDE
= JUPITER
= SATURNUS
= URANUS
1. DE ZON
Aggregatietoestand: gasvormig
Gemiddelde afstand tot de aarde: ongeveer 150 miljoen kilometer
Diameter: ongeveer 109 keer de aarde
Kerntemperatuur: 15 miljoen °C
Oppervlaktetemperatuur: 6000 °C
Belangrijkste chemische elementen: waterstof en helium
Kernfusie: dit is de energiebron van de Zon. Kernfusie vindt plaats in de kern van de Zon. Door de
enorme temperatuur en dichtheid in de kern gaan waterstofatomen zo hard met elkaar botsen dat ze
samensmelten om uiteindelijk heliumatomen te vormen. Bij dit proces komt veel energie vrij onder de
vorm van elektromagnetische stralingen. Bovendien gaat bij dit proces ook massa verloren. De Zon
wordt elke seconde 4 miljoen ton lichter.
Fotosfeer: dit is het onderste gedeelte van de atmosfeer van de Zon. Deze laag is ongeveer 6000 °C
warm en bevat de zonnevlekken. De zonnevlekken zijn gebieden op het zonneoppervlak die "slechts"
4500 °C warm zijn en daardoor donkerder lijken dan hun omgeving. Sterke magnetische storingen in
de hoge convectiezone verhinderen dat warmte uit de binnenkant van de zon de fotosfeer kan
bereiken. Hierdoor koelen deze stukken van de fotosfeer af, waardoor ze minder licht gaan uitzenden.
Chromosfeer: dit is een 2500 km dikke laag boven de fotosfeer. Het is de eigenlijke atmosfeer van
de Zon en de temperatuur loopt er op tot 12.000 °C. In de chromosfeer komen protuberansen voor.
Dit zijn enorme uitbarstingen van koel gas die 50.000 tot 100.000 km hoog worden geslingerd en
terugvallen op de Zon.
Corona: dit is de buitenste laag van de zonneatmosfeer. Het is een erg ijle en erg hete laag (tot 2
miljoen °C) die vele miljoenen km in de ruimte reikt. De corona is onzichtbaar van op de Aarde,
behalve bij een totale zonsverduistering. Dan verschijnt de helder witte band van de corona rond de
zonneschijf.
, Zonnewind: Elektrisch geladen deeltjes uit de buitenste delen van de corona ontsnappen aan de
aantrekking van de zon, en worden tegen erg hoge snelheid de interplanetaire ruimte ingestuurd.
Poollicht op aarde: bij hevige zonneactiviteit ontstaan zonnestormen. De geladen deeltjes van deze
hevige zonnewind kunnen opgevangen worden door het aardmagnetisch veld. Door de magnetische
veldlijnen worden ze dan naar de polen geleid en veroorzaken er ionisatie van de atomen in de
atmosfeer. Dit is te zien als gekleurde en bewegende banden aan de nachtelijke hemel.
2. DE PLANETEN
Een planeet is een hemellichaam dat een baan rond de zon beschrijft, bolvormig is (en dus
voldoende massa hiervoor bezit) en het stof uit zijn baan voldoende heeft verwijderd.
Mercurius - Venus - Aarde - Mars - Jupiter - Saturnus - Uranus - Neptunus
(geheugensteuntje: Maak Van Acht Meter Japanse Stof Uw Nieuwe Pyjama)
= MERCURIUS
= AARDE
= JUPITER
= SATURNUS
= URANUS
