WEEK 5, HC5, 2 OKTOBER 2023
Door Nanda Oudejans
In dit hoorcollege bespreken we rechter Handy en het rechtsrealisme.
VOOR THUIS
• Kennisclip Vranken
• Digitaal werkboek
• Voorbereidende opdrachten werkgroep
TERUGBLIK OP HART
Harts theorie van interpretatie houdt in dat recht een open textuur heeft die wordt veroorzaakt doordat een
rechtsregel nooit kan voorzien wat er in de toekomst kan gebeuren, en omdat het sociale doel van een
rechtsregel onderbepaald is. Hart maakt een onderscheid tussen de evidente betekenis van een rechtsregel (de
letter van de wet) en gevallen die zich bevinden in een schemerzone. Dit staat parallel aan Hart zijn theorie
over standaard- en grensgevallen, waar bij de een de rechter het recht toepast, en bij de ander de rechter
nieuw recht schept door te interpreteren. De standaardgevallen komen volgens Hart het meeste voor. Volgens
Hart zijn interpretatietheorie zijn zowel de wetgever als de rechter verantwoordelijk voor rechtsschepping.
KRITISCHE VRAGEN AAN HART
Rechtsrealisten bekritiseren Hart zijn theorie met de volgende vragen:
• Op grond waarvan maakt de rechter een keuze?
o Hier geeft Hart namelijk geen antwoord op. Door te zeggen dat de rechter een keuze maakt
smokkelt Hart het moraal eigenlijk weer naar binnen.
o Antwoord van rechtsrealisten: buiten-juridische factoren beïnvloeden de keuze van de
rechter, de rechter heeft eigen inbreng.
• Behelst onderscheid tussen een standaard- en grensgeval niet ook een keuze?
o In de transouder-casus had de rechter kunnen handelen óf vanuit het licht van een
standaardgeval, óf vanuit het licht van een grensgeval
Optie 1: wet voorziet niet in de mogelijkheid om een vrouw als vader te erkennen, dus de
transvrouw kan niet worden erkend als vader.
Optie 2: wet voorziet niet in de mogelijkheid om de vrouw als vader te erkennen, dus de
rechter moet de toepasselijke regel zelf scheppen: categorie ‘ouder’.
o Antwoord van rechtsrealisten: de rechter maakt altijd een keuze.
RECHTER HANDY
Rechter Handy legt het focus op menselijke realiteiten achter het recht. ‘The problem before us is what we, as
officers of government, ought to do with these defendants. That is a question of practical wisdom, to be
exercised in a context, not of abstract theory, but of human realities.’ Hij zit recht als een instrument om
bepaalde doelen mee te bereiken.
LOCHNER VS NEW YORK, US SUPREME COURT 1906
De kiemcel van het rechtsrealisme is de kritiek door O.W. Holmes op de zaak van Lochner vs. New York, US
Supreme Court. Holmes geeft een zogenaamde dissenting opinion, een opinie waarbij hij het niet eens is met
wat de meerderheid van een rechtbank heeft besloten.
SOCIAALECONOMISCHE EN POLITIEKE ACHTERGROND
De casus van Lochner vs. New York speelt zich af in het progressieve tijdperk, het tijdperk waarin mensen in
actie kwamen voor de rechten van arbeiders, de rechten van vrouwen en de rechten van kinderen (1890-1920).
Men ging in tegen de dominantie van het conservatisme en de ideologie van de vrije markt. Men wilde
bescherming voor vrouwen, arbeiders en kinderen tegen de uitwassen van die vrije markt.
, Op dit moment kwam section 110 Labour Law in de staat van New York. Er kwam een wet op de uren van
bakkers. Een bakker mag vanaf nu niet meer dan 60 uur per week werken, om zijn werkomstandigheden te
verbeteren.
Lochner zijn bakkerij hield zich hier niet aan, en had zelfs bakkers onder zijn dak die tot diep in de nacht
werken, bleven slapen, en de volgende ochtend weer aan de bak gingen. Ze kregen ook uitbetaald in de uren
dat ze daar sliepen. Zo werkten de bakkers op papier meer dan 60 uur per week.
Lochner kreeg hier een hoge boete voor, en is uiteindelijk naar de Supreme Court toe gestapt. Zijn belangrijkste
argument was dat de wet die de bakkers hun uren beperkte tot 60 uur per week in strijd was met het 14e
amendement van de grondwet, met name het stuk ‘noch zal enige staat een persoon van zijn leven, vrijheid of
eigendom beroven’. Onder deze individuele vrijheid valt, volgens Lochner, contractuele vrijheid, en dus zijn een
werknemer en werkgever zelf vrij om te bepalen onder welke voorwaarde zij samenwerken.
De rechtsvraag voor de Supreme Court luidt als volgt: is de wet die de werkuren beperkt tot 60 uur per week
grondwettig? Aan de ene kant bescherm je namelijk de contractuele vrijheid van staatsinneming (negatieve
vrijheid), terwijl je aan de andere kant de arbeiders beschermt tegen uitbuiting, het welzijn en de gezondheid
van de bakkers (positieve vrijheid). De Supreme Court kwam met de volgende benadering: de beperking van
het aantal arbeidsuren is een inneming in de contractuele vrijheid, maar die inneming is gerechtvaardigd als de
staat het gedrag van burgers beoogt te reguleren om redenen van volksgezondheid, veiligheid of goede zeden.
MEERDERHEID (PECKHAM)
De rechters zijn het niet helemaal met elkaar eens, maar de meerderheid staat achter rechter Peckham, die
maakt een onderscheid tussen het gestelde doel van de wet enerzijds en het ‘natuurlijke effect’ van de wet
anderzijds. Het gestelde doel is dat dit de volksgezondheid beschermt, en zich bekommert om het welzijn van
de arbeiders. Het echte doel echter, is het natuurlijke effect van de wet. De meerderheid is het erover eens dat
de wet niet daadwerkelijk het gestelde doel, de volksgezondheid, dient. Voor de volksgezondheid is veilig
brood belangrijk. Dit is er niet minder als bakkers minder uren gaan werken. Ook beschermt het niet het
welzijn van de bakkers, het is namelijk geen gevaarlijk beroep. Bovendien, als je de bakkers dwingt slechts 60
uur te werken gaan ze achteruit op hun inkomen, en kunnen ze misschien niet rondkomen. Deze zaak is
besloten op basis van een economisch perspectief, niet een wettelijk perspectief.
MINDERHEID (HARLAN, WHITE EN DAY)
Aan de andere kant vormen rechters Harlan, White en Day een minderheid. De minderheid zegt dat het goed is
voor industriële efficiëntie als de arbeiders worden beschermd. Het is in het voordeel van hun welzijn, omdat
zij productiever en efficiënter te werk gaan, en gezond en sterk zullen leven. Het bevordert hun fysieke
welbevinden. Het is de taak en plicht van de staat de burgers te beschermen, en daarom moet de markt en de
economie gereguleerd worden.
TWEE BOTSENDE IDEOLOGIEËN
Er is sprake van twee botsende ideologieën: de vrije markt, die zegt dat een eerlijke verdeling van welvaart
overgelaten moet aan de vrije markt en dat de staat zich niet mag mengen met de individuele vrijheid van de
burger, en de verzorgingsstaat, die zegt dat de staat wel moet ingrijpen in de individuele vrijheid omwille van
het welzijn van de burgers.
OLIVER W. HOLMES (DISSENTING OPINION)
In het zogenaamde ‘Lochner-tijdperk’ vierde de vrije markt hoogtij. Holmes was een rechterlijk activist, en
leverde zijn kritiek op de casus. Hij ziet in deze casus dat de beslissing gemaakt is o.g.v. de ideologie van de vrije
markt, die op dat moment door de meerderheid van de burgers, de publieke opinie, juist werd verworpen.
Holmes was het ook niet eens met de minderheid, die ook beslissen op basis van een ideologie, en op een
economische manier.
Holmes beschreef dit in zijn The path of the law (1897) in the Harvard Law Review. Hierin worden een aantal
van zijn standpunten duidelijker:
Door Nanda Oudejans
In dit hoorcollege bespreken we rechter Handy en het rechtsrealisme.
VOOR THUIS
• Kennisclip Vranken
• Digitaal werkboek
• Voorbereidende opdrachten werkgroep
TERUGBLIK OP HART
Harts theorie van interpretatie houdt in dat recht een open textuur heeft die wordt veroorzaakt doordat een
rechtsregel nooit kan voorzien wat er in de toekomst kan gebeuren, en omdat het sociale doel van een
rechtsregel onderbepaald is. Hart maakt een onderscheid tussen de evidente betekenis van een rechtsregel (de
letter van de wet) en gevallen die zich bevinden in een schemerzone. Dit staat parallel aan Hart zijn theorie
over standaard- en grensgevallen, waar bij de een de rechter het recht toepast, en bij de ander de rechter
nieuw recht schept door te interpreteren. De standaardgevallen komen volgens Hart het meeste voor. Volgens
Hart zijn interpretatietheorie zijn zowel de wetgever als de rechter verantwoordelijk voor rechtsschepping.
KRITISCHE VRAGEN AAN HART
Rechtsrealisten bekritiseren Hart zijn theorie met de volgende vragen:
• Op grond waarvan maakt de rechter een keuze?
o Hier geeft Hart namelijk geen antwoord op. Door te zeggen dat de rechter een keuze maakt
smokkelt Hart het moraal eigenlijk weer naar binnen.
o Antwoord van rechtsrealisten: buiten-juridische factoren beïnvloeden de keuze van de
rechter, de rechter heeft eigen inbreng.
• Behelst onderscheid tussen een standaard- en grensgeval niet ook een keuze?
o In de transouder-casus had de rechter kunnen handelen óf vanuit het licht van een
standaardgeval, óf vanuit het licht van een grensgeval
Optie 1: wet voorziet niet in de mogelijkheid om een vrouw als vader te erkennen, dus de
transvrouw kan niet worden erkend als vader.
Optie 2: wet voorziet niet in de mogelijkheid om de vrouw als vader te erkennen, dus de
rechter moet de toepasselijke regel zelf scheppen: categorie ‘ouder’.
o Antwoord van rechtsrealisten: de rechter maakt altijd een keuze.
RECHTER HANDY
Rechter Handy legt het focus op menselijke realiteiten achter het recht. ‘The problem before us is what we, as
officers of government, ought to do with these defendants. That is a question of practical wisdom, to be
exercised in a context, not of abstract theory, but of human realities.’ Hij zit recht als een instrument om
bepaalde doelen mee te bereiken.
LOCHNER VS NEW YORK, US SUPREME COURT 1906
De kiemcel van het rechtsrealisme is de kritiek door O.W. Holmes op de zaak van Lochner vs. New York, US
Supreme Court. Holmes geeft een zogenaamde dissenting opinion, een opinie waarbij hij het niet eens is met
wat de meerderheid van een rechtbank heeft besloten.
SOCIAALECONOMISCHE EN POLITIEKE ACHTERGROND
De casus van Lochner vs. New York speelt zich af in het progressieve tijdperk, het tijdperk waarin mensen in
actie kwamen voor de rechten van arbeiders, de rechten van vrouwen en de rechten van kinderen (1890-1920).
Men ging in tegen de dominantie van het conservatisme en de ideologie van de vrije markt. Men wilde
bescherming voor vrouwen, arbeiders en kinderen tegen de uitwassen van die vrije markt.
, Op dit moment kwam section 110 Labour Law in de staat van New York. Er kwam een wet op de uren van
bakkers. Een bakker mag vanaf nu niet meer dan 60 uur per week werken, om zijn werkomstandigheden te
verbeteren.
Lochner zijn bakkerij hield zich hier niet aan, en had zelfs bakkers onder zijn dak die tot diep in de nacht
werken, bleven slapen, en de volgende ochtend weer aan de bak gingen. Ze kregen ook uitbetaald in de uren
dat ze daar sliepen. Zo werkten de bakkers op papier meer dan 60 uur per week.
Lochner kreeg hier een hoge boete voor, en is uiteindelijk naar de Supreme Court toe gestapt. Zijn belangrijkste
argument was dat de wet die de bakkers hun uren beperkte tot 60 uur per week in strijd was met het 14e
amendement van de grondwet, met name het stuk ‘noch zal enige staat een persoon van zijn leven, vrijheid of
eigendom beroven’. Onder deze individuele vrijheid valt, volgens Lochner, contractuele vrijheid, en dus zijn een
werknemer en werkgever zelf vrij om te bepalen onder welke voorwaarde zij samenwerken.
De rechtsvraag voor de Supreme Court luidt als volgt: is de wet die de werkuren beperkt tot 60 uur per week
grondwettig? Aan de ene kant bescherm je namelijk de contractuele vrijheid van staatsinneming (negatieve
vrijheid), terwijl je aan de andere kant de arbeiders beschermt tegen uitbuiting, het welzijn en de gezondheid
van de bakkers (positieve vrijheid). De Supreme Court kwam met de volgende benadering: de beperking van
het aantal arbeidsuren is een inneming in de contractuele vrijheid, maar die inneming is gerechtvaardigd als de
staat het gedrag van burgers beoogt te reguleren om redenen van volksgezondheid, veiligheid of goede zeden.
MEERDERHEID (PECKHAM)
De rechters zijn het niet helemaal met elkaar eens, maar de meerderheid staat achter rechter Peckham, die
maakt een onderscheid tussen het gestelde doel van de wet enerzijds en het ‘natuurlijke effect’ van de wet
anderzijds. Het gestelde doel is dat dit de volksgezondheid beschermt, en zich bekommert om het welzijn van
de arbeiders. Het echte doel echter, is het natuurlijke effect van de wet. De meerderheid is het erover eens dat
de wet niet daadwerkelijk het gestelde doel, de volksgezondheid, dient. Voor de volksgezondheid is veilig
brood belangrijk. Dit is er niet minder als bakkers minder uren gaan werken. Ook beschermt het niet het
welzijn van de bakkers, het is namelijk geen gevaarlijk beroep. Bovendien, als je de bakkers dwingt slechts 60
uur te werken gaan ze achteruit op hun inkomen, en kunnen ze misschien niet rondkomen. Deze zaak is
besloten op basis van een economisch perspectief, niet een wettelijk perspectief.
MINDERHEID (HARLAN, WHITE EN DAY)
Aan de andere kant vormen rechters Harlan, White en Day een minderheid. De minderheid zegt dat het goed is
voor industriële efficiëntie als de arbeiders worden beschermd. Het is in het voordeel van hun welzijn, omdat
zij productiever en efficiënter te werk gaan, en gezond en sterk zullen leven. Het bevordert hun fysieke
welbevinden. Het is de taak en plicht van de staat de burgers te beschermen, en daarom moet de markt en de
economie gereguleerd worden.
TWEE BOTSENDE IDEOLOGIEËN
Er is sprake van twee botsende ideologieën: de vrije markt, die zegt dat een eerlijke verdeling van welvaart
overgelaten moet aan de vrije markt en dat de staat zich niet mag mengen met de individuele vrijheid van de
burger, en de verzorgingsstaat, die zegt dat de staat wel moet ingrijpen in de individuele vrijheid omwille van
het welzijn van de burgers.
OLIVER W. HOLMES (DISSENTING OPINION)
In het zogenaamde ‘Lochner-tijdperk’ vierde de vrije markt hoogtij. Holmes was een rechterlijk activist, en
leverde zijn kritiek op de casus. Hij ziet in deze casus dat de beslissing gemaakt is o.g.v. de ideologie van de vrije
markt, die op dat moment door de meerderheid van de burgers, de publieke opinie, juist werd verworpen.
Holmes was het ook niet eens met de minderheid, die ook beslissen op basis van een ideologie, en op een
economische manier.
Holmes beschreef dit in zijn The path of the law (1897) in the Harvard Law Review. Hierin worden een aantal
van zijn standpunten duidelijker:
