Cellen en weefselen samenvatting H.9 – lichtmicroscopie
Cel: 20 m
Kern: 8 m
Mitochondrium: 2m
Eiwit: 20 nm
Atom: 0,2 nm
Bij een microscoop heb je de vergroting en de resolutie. De vergroting is hoe ver je in kan
zoomen en de resolutie is het scheidend vermogen. De resolutie is het belangrijkste en is bij
een gewone lichtmicroscoop ½ .
Elektronenmicroscopie:
Nadeel: je moet de cel doodmaken
Voordeel: de resolutie is hoger
Lichtmicroscopie:
Nadeel: lagere resolutie
Voordeel: levende cel bekijken en fluorescent maken
Bij een lichtmicroscoop heb je
twee lenzen: tube lens en
objectieve.
Diascopic illumination: de
licht bron is aan de andere
kant van sample dan het
objectief. (Het objectief is een
lens om het object af te
beelden).
, Bij een lichtmicroscoop moet er natuurlijk
contrast worden gegenereerd. Licht is een
golf en golven kunnen in en uit fase zijn.
Als het licht door het sample gaat, dan
verandert de fase en kan er constructieve en
destructieve interferentie ontstaan. Bij
constructieve interferentie wordt het licht
verstrekt en deze golven zie je onder een
microscoop.
Maar naast het in en uit fasen zijn van lichtgolven, kan ook op andere manieren contrast
gegenereerd worden:
Als een sample met wit licht wordt bestraald, dan absorberen bijv. rode delen niet het rode
licht, en die kleur kan je dan zien.
Licht wordt schuin op het sample geschenen en alleen licht dat wordt verspreid door het
sample (licht buigt af), dat vangt te microscoop op (dark-field microscopie).
Je hebt vier klassieke contrast technieken (dus zonder te kleuren):
Normaal meest simpel en er is contrast door verzwakking van het doorgelaten licht in
dichte gebieden van het monster.
Fase contrast twee lichtbundels met een onderling faseverschil door het sample gaan
waardoor interferentie optreedt. Er zit een speciaal plaatje tussen de condensor en het
sample die hiervoor zorgt (donker = dikker)
DIC lijkt heel erg op fase contrast, maar hierbij zie je meer reliëf.
Darkfield belicht cellen onder een hoek en je meet licht verstrooiing. Grote delen
verstrooien meer licht.
Cel: 20 m
Kern: 8 m
Mitochondrium: 2m
Eiwit: 20 nm
Atom: 0,2 nm
Bij een microscoop heb je de vergroting en de resolutie. De vergroting is hoe ver je in kan
zoomen en de resolutie is het scheidend vermogen. De resolutie is het belangrijkste en is bij
een gewone lichtmicroscoop ½ .
Elektronenmicroscopie:
Nadeel: je moet de cel doodmaken
Voordeel: de resolutie is hoger
Lichtmicroscopie:
Nadeel: lagere resolutie
Voordeel: levende cel bekijken en fluorescent maken
Bij een lichtmicroscoop heb je
twee lenzen: tube lens en
objectieve.
Diascopic illumination: de
licht bron is aan de andere
kant van sample dan het
objectief. (Het objectief is een
lens om het object af te
beelden).
, Bij een lichtmicroscoop moet er natuurlijk
contrast worden gegenereerd. Licht is een
golf en golven kunnen in en uit fase zijn.
Als het licht door het sample gaat, dan
verandert de fase en kan er constructieve en
destructieve interferentie ontstaan. Bij
constructieve interferentie wordt het licht
verstrekt en deze golven zie je onder een
microscoop.
Maar naast het in en uit fasen zijn van lichtgolven, kan ook op andere manieren contrast
gegenereerd worden:
Als een sample met wit licht wordt bestraald, dan absorberen bijv. rode delen niet het rode
licht, en die kleur kan je dan zien.
Licht wordt schuin op het sample geschenen en alleen licht dat wordt verspreid door het
sample (licht buigt af), dat vangt te microscoop op (dark-field microscopie).
Je hebt vier klassieke contrast technieken (dus zonder te kleuren):
Normaal meest simpel en er is contrast door verzwakking van het doorgelaten licht in
dichte gebieden van het monster.
Fase contrast twee lichtbundels met een onderling faseverschil door het sample gaan
waardoor interferentie optreedt. Er zit een speciaal plaatje tussen de condensor en het
sample die hiervoor zorgt (donker = dikker)
DIC lijkt heel erg op fase contrast, maar hierbij zie je meer reliëf.
Darkfield belicht cellen onder een hoek en je meet licht verstrooiing. Grote delen
verstrooien meer licht.
