Nederlands Beatrijs Samenvatting
Beatrijs is een non die het klooster verliet om met de man die haar liefde bood mee te gaan. Ze ging
in de nacht met de man weg van het klooster. Beatrijs was voor ze vertrok uit het klooster een
maagd vrouw. Ze was een edelvrouw. In het klooster droeg ze een habijt (dagelijkse kleding van
monniken en nonnen). Ze was nooit lui of onzorgvuldig, bij dag of nacht ook nooit ongeduldig, ze was
vlug en vaardig in haar werk, moest de klok luiden in de kerk, legde boeken klaar, stak kaarsen aan.
Volgens haar is liefde een ziekte die in haar geval tot verdwalen leidde. Ze hadden beidde veel
verdriet, want zij zat in het klooster en hij zat erbuiten en zo konden ze niets beginnen. De man kocht
voor Beatrijs mooie kleding (hij kocht alles dubbel) dat koste veel geld, zoveel dat ze alleen de
komende 7 jaar nog genoeg geld hadden om te leven als een rijk persoon. Nadat Beatrijs uit het
klooster was ontsnapt gingen ze samen rondreizen. Op een van de eerste nachten na het vertrek van
het klooster vroeg de man voor seks in het weiland. Beatrijs vond dit onfatsoenlijk, want alleen
vrouwen die hun lichaam moesten verkopen deden dit in een weiland. De man zei dat hij dit moest
doen van Venus en bood vervolgens zijn excuses aan. Toen ze bij een stad aankwamen waar ze wel
wilden wonen, kregen ze daar twee kinderen en leefden gelukkig en samen tot de 7 jaren om waren.
Na die zeven jaren was het geld namelijk op en verkochten ze de dienbare dingen die de man voor
Beatrijs had gekocht weer voor geld. Ze hadden niet eens meer geld om garen te kopen om daarmee
geld te verdienen. Toen de nood te erg werd verliet de man de vrouw. De kinderen bleven met de
moeder achter. De moeder moest voor geld nu zonden gaan plegen. Ze moest haar lichaam geven
aan andere mannen om daar geld voor te krijgen om haar kinderen te voeden. Beatrijs realiseerde
zich dat voor vergeving van zonden het kerkelijke sacrament van de biecht noodzakelijk was. Dat is
het oprecht berouwen van begane zonden. Na een lange tijd rond te reizen kwam ze aan bij een
weduwe. Ze smeekte de weduwe om een nacht bij haar te mogen verblijven, dat mocht. Iedere
nacht kreeg Beatrijs een visioen, de eerste nacht zij het visioen :
“Vrouw, je hebt zo lang gekermd dat Maria zich heeft ontfermd over jou en genade heeft afgebeden.
Je moet nu het klooster weer betreden. Je vindt de deuren wijd open waar je ooit bent uitgelopen
met de man die jou liefde bood, maar je in de steek liet in de nood. Je habijt met alles erop en eraan
moet je op het altaar zoeken gaan. Trek pij en sandalen aan, doe meteen ook de sluier weer om je
heen. Bedank nu Maria maar. De sleutels van de sacristie zijn daar waar je ze voor het beeld ophing,
die nacht dat je uit het klooster ging. Maria kon ze zo bewaren dat de mensen jou die veertien jaren
geen ogenblikje misten, niets van je verdwijning wisten. Maria houdt je zo te vriend dat ze aldoor
voor je heeft gediend in jouw gedaante en in jouw kleren. Zij, die de hemel mag regeren, heeft dat,
zondares voor jou gedaan. Je moet weer naar het klooster gaan, waar niemand je bed heeft
ingenomen. Dit bericht is van God gekomen.”
Toen hij dit duidelijk had gemaakt, is ze onmiddellijk ontwaakt en gaan bidden. De tweede nacht:
“ Vrouw, nu niet te lang gewacht! Ga meteen weer in je klooster, dan is God voortaan je trooster.
Doe wat Maria je gebiedt: ik ben haar bode, twijfel niet!”
Na dit bericht durfde ze niet terug, ze was bang dat het een vuile streek was van de duivel. De derde
nacht bleef ze daarom ook wakker en kreeg ze het laatste visioen:
“ Zo kun jij niet verder leven. Wat Maria jou via mij gebiedt, waarom doe je dat toch niet? Vrouw, je
wacht al veel te lang. Ga in ’t klooster, wees niet bang, je ziet er de deuren wijd openstaan en waar je
gaan wilt, mag je gaan. Je habijt vindt je aldaar, want het ligt op het altaar”
Na de derde keer toegesproken te worden besloot ze te gaan, maar ze liet haar twee kinderen achter
bij de weduwe met haar kleding. Ze vertrok naar het klooster met de kortste route mogelijk. Toen ze
Beatrijs is een non die het klooster verliet om met de man die haar liefde bood mee te gaan. Ze ging
in de nacht met de man weg van het klooster. Beatrijs was voor ze vertrok uit het klooster een
maagd vrouw. Ze was een edelvrouw. In het klooster droeg ze een habijt (dagelijkse kleding van
monniken en nonnen). Ze was nooit lui of onzorgvuldig, bij dag of nacht ook nooit ongeduldig, ze was
vlug en vaardig in haar werk, moest de klok luiden in de kerk, legde boeken klaar, stak kaarsen aan.
Volgens haar is liefde een ziekte die in haar geval tot verdwalen leidde. Ze hadden beidde veel
verdriet, want zij zat in het klooster en hij zat erbuiten en zo konden ze niets beginnen. De man kocht
voor Beatrijs mooie kleding (hij kocht alles dubbel) dat koste veel geld, zoveel dat ze alleen de
komende 7 jaar nog genoeg geld hadden om te leven als een rijk persoon. Nadat Beatrijs uit het
klooster was ontsnapt gingen ze samen rondreizen. Op een van de eerste nachten na het vertrek van
het klooster vroeg de man voor seks in het weiland. Beatrijs vond dit onfatsoenlijk, want alleen
vrouwen die hun lichaam moesten verkopen deden dit in een weiland. De man zei dat hij dit moest
doen van Venus en bood vervolgens zijn excuses aan. Toen ze bij een stad aankwamen waar ze wel
wilden wonen, kregen ze daar twee kinderen en leefden gelukkig en samen tot de 7 jaren om waren.
Na die zeven jaren was het geld namelijk op en verkochten ze de dienbare dingen die de man voor
Beatrijs had gekocht weer voor geld. Ze hadden niet eens meer geld om garen te kopen om daarmee
geld te verdienen. Toen de nood te erg werd verliet de man de vrouw. De kinderen bleven met de
moeder achter. De moeder moest voor geld nu zonden gaan plegen. Ze moest haar lichaam geven
aan andere mannen om daar geld voor te krijgen om haar kinderen te voeden. Beatrijs realiseerde
zich dat voor vergeving van zonden het kerkelijke sacrament van de biecht noodzakelijk was. Dat is
het oprecht berouwen van begane zonden. Na een lange tijd rond te reizen kwam ze aan bij een
weduwe. Ze smeekte de weduwe om een nacht bij haar te mogen verblijven, dat mocht. Iedere
nacht kreeg Beatrijs een visioen, de eerste nacht zij het visioen :
“Vrouw, je hebt zo lang gekermd dat Maria zich heeft ontfermd over jou en genade heeft afgebeden.
Je moet nu het klooster weer betreden. Je vindt de deuren wijd open waar je ooit bent uitgelopen
met de man die jou liefde bood, maar je in de steek liet in de nood. Je habijt met alles erop en eraan
moet je op het altaar zoeken gaan. Trek pij en sandalen aan, doe meteen ook de sluier weer om je
heen. Bedank nu Maria maar. De sleutels van de sacristie zijn daar waar je ze voor het beeld ophing,
die nacht dat je uit het klooster ging. Maria kon ze zo bewaren dat de mensen jou die veertien jaren
geen ogenblikje misten, niets van je verdwijning wisten. Maria houdt je zo te vriend dat ze aldoor
voor je heeft gediend in jouw gedaante en in jouw kleren. Zij, die de hemel mag regeren, heeft dat,
zondares voor jou gedaan. Je moet weer naar het klooster gaan, waar niemand je bed heeft
ingenomen. Dit bericht is van God gekomen.”
Toen hij dit duidelijk had gemaakt, is ze onmiddellijk ontwaakt en gaan bidden. De tweede nacht:
“ Vrouw, nu niet te lang gewacht! Ga meteen weer in je klooster, dan is God voortaan je trooster.
Doe wat Maria je gebiedt: ik ben haar bode, twijfel niet!”
Na dit bericht durfde ze niet terug, ze was bang dat het een vuile streek was van de duivel. De derde
nacht bleef ze daarom ook wakker en kreeg ze het laatste visioen:
“ Zo kun jij niet verder leven. Wat Maria jou via mij gebiedt, waarom doe je dat toch niet? Vrouw, je
wacht al veel te lang. Ga in ’t klooster, wees niet bang, je ziet er de deuren wijd openstaan en waar je
gaan wilt, mag je gaan. Je habijt vindt je aldaar, want het ligt op het altaar”
Na de derde keer toegesproken te worden besloot ze te gaan, maar ze liet haar twee kinderen achter
bij de weduwe met haar kleding. Ze vertrok naar het klooster met de kortste route mogelijk. Toen ze
