Rode loper Parkinson
1. Begripsbepaling
De ziekte van Parkinson is genoemd naar de ontdekker Dr., James Parkinson. Ziekte van
Parkinson is een hersenziekte waarbij de zenuwcellen vooral van de substantia nigra (zwarte
kern, ofwel middendeel van de hersenen)langzaam beschadigen. Oorzaak ligt waarschijnlijk
in de eiwitten.
Het is een langzaam progressieve en chronische ziekte. Er zijn sterke aanwijzingen dat in 5
tot 15 % een erfelijke aanleg de oorzaak is. Wel zijn er nu genen bekend die de ziekte kunnen
veroorzaken. De oorzaak van de ziekte is meestal onbekend maar kan ook door een
beroepsziekte of door zware metalen, koolmonoxide vergiftiging en insecticiden.
2. Verspreiding
De ziekte van Parkinson is een veelvoorkomende hersenaandoening. In 2017 waren er
50.700 mensen met de ziekte van Parkinson geregistreerd. De ziekte van Parkinson begint
meestal op een latere leeftijd (gemiddeld tussen de 70 en 84 jaar) en treft dus vooral de
ouderen. De cijfers liggen uiteindelijk hoger met het aantal mensen wat parkinson heeft, veel
staan nog onder behandeling van de huisarts en staan nog onder onderzoek, bij deze groep is
nog niet zeker te stellen dat het parkinson is of een andere aandoening. Dit komt omdat de
symptomen van parkinson ook veel voorkomen bij andere aandoeningen.
Parkinsonisme is de naam die gebruikt wordt voor de kenmerkende combinatie van
symptomen die voor het eerst beschreven zijn bij de ziekte van parkinson. De combinatie kan
ook voorkomen bij andere ziekten, die daarom vaak aangeduid worden met de
verzamelnaam atypisch parkinsonisme.
3. Anatomie en fysiologie
Bij de ziekte van parkinson worden de hersencellen aangetast die zorgen voor de aanmaak
van dopamine. (dit zijn de dopamine producerende neuronen in de substantia nigra). Voor
een beweging is het nodig dat de spier die de beweging gaat uitvoeren, een prikkel krijgt. De
prikkel komt uit de hersenen en wordt via het ruggenmerg en de zenuwen doorgegeven aan
de spier. Dopamine is 1 van de stofjes, een neurotransmitter die nodig is voor het doorgeven
van de prikkel. Als er te weinig dopamine is, zijn de spieren dus nog niet klaar om te gaan
bewegen. Ze verstijven, reageren langzamer of helemaal niet.
Een ander stofje dat de prikkels van de hersenen doorgeeft is acetylcholine. De hersenen
zorgen ervoor dat de hoeveelheid dopamine en acetylcholine in evenwicht zijn. Bij te weinig
dopamine is er een teveel aan acetylcholine. Dit is dan waarschijnlijk de aanleiding voor het
beven.
4. Oorzaken (etiologie)
De specifieke oorzaak van parkinson is nog niet bekend. Wel is er wetenschappelijk
achterhaald hoe bepaalde parkinsonisme zich ontwikkelen. Parkinson ontstaat dus door het
afsterven van zenuwcellen in de hersenen. Wanneer ongeveer 70% van de dopamine
producerende cellen is afgestorven, verschijnen de parkinson symptomen.
1. Begripsbepaling
De ziekte van Parkinson is genoemd naar de ontdekker Dr., James Parkinson. Ziekte van
Parkinson is een hersenziekte waarbij de zenuwcellen vooral van de substantia nigra (zwarte
kern, ofwel middendeel van de hersenen)langzaam beschadigen. Oorzaak ligt waarschijnlijk
in de eiwitten.
Het is een langzaam progressieve en chronische ziekte. Er zijn sterke aanwijzingen dat in 5
tot 15 % een erfelijke aanleg de oorzaak is. Wel zijn er nu genen bekend die de ziekte kunnen
veroorzaken. De oorzaak van de ziekte is meestal onbekend maar kan ook door een
beroepsziekte of door zware metalen, koolmonoxide vergiftiging en insecticiden.
2. Verspreiding
De ziekte van Parkinson is een veelvoorkomende hersenaandoening. In 2017 waren er
50.700 mensen met de ziekte van Parkinson geregistreerd. De ziekte van Parkinson begint
meestal op een latere leeftijd (gemiddeld tussen de 70 en 84 jaar) en treft dus vooral de
ouderen. De cijfers liggen uiteindelijk hoger met het aantal mensen wat parkinson heeft, veel
staan nog onder behandeling van de huisarts en staan nog onder onderzoek, bij deze groep is
nog niet zeker te stellen dat het parkinson is of een andere aandoening. Dit komt omdat de
symptomen van parkinson ook veel voorkomen bij andere aandoeningen.
Parkinsonisme is de naam die gebruikt wordt voor de kenmerkende combinatie van
symptomen die voor het eerst beschreven zijn bij de ziekte van parkinson. De combinatie kan
ook voorkomen bij andere ziekten, die daarom vaak aangeduid worden met de
verzamelnaam atypisch parkinsonisme.
3. Anatomie en fysiologie
Bij de ziekte van parkinson worden de hersencellen aangetast die zorgen voor de aanmaak
van dopamine. (dit zijn de dopamine producerende neuronen in de substantia nigra). Voor
een beweging is het nodig dat de spier die de beweging gaat uitvoeren, een prikkel krijgt. De
prikkel komt uit de hersenen en wordt via het ruggenmerg en de zenuwen doorgegeven aan
de spier. Dopamine is 1 van de stofjes, een neurotransmitter die nodig is voor het doorgeven
van de prikkel. Als er te weinig dopamine is, zijn de spieren dus nog niet klaar om te gaan
bewegen. Ze verstijven, reageren langzamer of helemaal niet.
Een ander stofje dat de prikkels van de hersenen doorgeeft is acetylcholine. De hersenen
zorgen ervoor dat de hoeveelheid dopamine en acetylcholine in evenwicht zijn. Bij te weinig
dopamine is er een teveel aan acetylcholine. Dit is dan waarschijnlijk de aanleiding voor het
beven.
4. Oorzaken (etiologie)
De specifieke oorzaak van parkinson is nog niet bekend. Wel is er wetenschappelijk
achterhaald hoe bepaalde parkinsonisme zich ontwikkelen. Parkinson ontstaat dus door het
afsterven van zenuwcellen in de hersenen. Wanneer ongeveer 70% van de dopamine
producerende cellen is afgestorven, verschijnen de parkinson symptomen.
