Problemen die worden veroorzaakt door kindermishandeling:
Kindermishandeling is pas sinds korte tijd erkend als een maatschappelijk probleem. Het is
het bewust kinderen lichamelijk of psychisch pijn aandoen. Bij een eerste vermoeden van
(kinder)mishandeling is het belangrijk om in overleg te treden met Veilig Thuis (het advies-
en meldpunt huiselijk geweld en kindermishandeling) om samen een plan van aanpak te
maken. Dit kan indien gewenst anoniem.
Vormen van kindermishandeling:
Er zijn verschillende vormen van kindermishandeling te onderscheiden. Vaak zien we dat er
meerdere vormen tegelijk voorkomen bij kinderen die mishandeld worden. Als een kind
bijvoorbeeld lichamelijk mishandeld wordt, is er meestal ook sprake van lichamelijke
verwaarlozing.
Dit is het schoppen, slaan, door elkaar schudden, branden, snijden, steken of
krabben van een kind. De ouder of verzorger van een kind brengt lichamelijk letsel toe aan
het kind.
Dit is het pesten, treiteren of kleineren van het kind en het voortdurend hogere eisen
aan het kind stellen dan het aankan. Hier gaat het om negatieve gedragingen van de
ouder of verzorger die gevoelens raken bij een kind.
Het kind onder dwang, met behulp van lichamelijk geweld, bedreiging of emotionele
druk, aanzetten tot seksuele handelingen. Seksueel misbruik wordt incest genoemd als
iemand uit de eigen familie het kind seksueel misbruikt, bijvoorbeeld vader of een oudere
broer.
De ouders of verzorgers geven het kind niet de noodzakelijke verzorging. Ze geven
het kind geen eten en kleding, brengen het niet op tijd naar bed, geven geen hygiënische
en medische verzorging.
De ouder of verzorger geeft het kind geen aandacht in emotionele zin: geen contact,
warmte, respect en aandacht. Vaak sluiten deze ouders of verzorgers het kind op,
bijvoorbeeld in de kelder. Ze laten het kind lang alleen of negeren het.
De ouders of verzorgers laten het kind niet het eigen lichaam koesteren. Ze
verbieden het te genieten van zijn lichaam en seksuele activiteiten.
Kenmerken:
Zuigelingen die mishandeld of verwaarloosd worden, zijn vaak mager. Ze groeien niet goed
en blijven klein. Soms hebben mishandelde zuigelingen botbreuken en bloeduitstortingen.
De ontwikkeling is verstoord. Ze kunnen niet spelen en lachen, ze zijn zenuwachtig, angstig,
in zichzelf gekeerd of depressief. Soms lijkt het alsof de mishandelde zuigelingen
verstandelijk gehandicapt zijn. Vaak zijn deze zuigelingen passief, meegaand en
gehoorzaam bij een medisch onderzoek. Ze tonen geen gevoelens, ook niet van lichamelijke
pijn. Sommige mishandelde zuigelingen zijn hyperactief of agressief.
Peuters en kleuters die mishandeld of verwaarloosd worden, hebben geen vertrouwen in
andere volwassenen of kinderen. Ze zijn vaak geïsoleerd en ze hebben geen vriendjes.
Deze peuters en kleuters zijn bang voor mislukkingen. Als ze een opdracht moeten
uitvoeren, zijn ze zenuwachtig. Het zijn kinderen die weinig spontaan zijn en geen plezier in
spelen hebben. Sommigen zijn agressief en hyperactief.
Bij schoolgaande kinderen die lichamelijk of emotioneel mishandeld of verwaarloosd worden,
zie je dit vaak nauwelijks. Dit komt omdat kinderen het willen verbergen voor de
buitenwereld. Kinderen verzinnen liever een verhaal over hun blauwe plekken dan dat ze
hun ouders, voor hun gevoel, verraden. Deze kinderen zijn vaak eenzaam en hebben niet
veel vrienden. Vaak hebben ze lagere schoolprestaties, doordat ze zenuwachtig en bang
worden als ze een opdracht moeten uitvoeren.
Kindermishandeling is pas sinds korte tijd erkend als een maatschappelijk probleem. Het is
het bewust kinderen lichamelijk of psychisch pijn aandoen. Bij een eerste vermoeden van
(kinder)mishandeling is het belangrijk om in overleg te treden met Veilig Thuis (het advies-
en meldpunt huiselijk geweld en kindermishandeling) om samen een plan van aanpak te
maken. Dit kan indien gewenst anoniem.
Vormen van kindermishandeling:
Er zijn verschillende vormen van kindermishandeling te onderscheiden. Vaak zien we dat er
meerdere vormen tegelijk voorkomen bij kinderen die mishandeld worden. Als een kind
bijvoorbeeld lichamelijk mishandeld wordt, is er meestal ook sprake van lichamelijke
verwaarlozing.
Dit is het schoppen, slaan, door elkaar schudden, branden, snijden, steken of
krabben van een kind. De ouder of verzorger van een kind brengt lichamelijk letsel toe aan
het kind.
Dit is het pesten, treiteren of kleineren van het kind en het voortdurend hogere eisen
aan het kind stellen dan het aankan. Hier gaat het om negatieve gedragingen van de
ouder of verzorger die gevoelens raken bij een kind.
Het kind onder dwang, met behulp van lichamelijk geweld, bedreiging of emotionele
druk, aanzetten tot seksuele handelingen. Seksueel misbruik wordt incest genoemd als
iemand uit de eigen familie het kind seksueel misbruikt, bijvoorbeeld vader of een oudere
broer.
De ouders of verzorgers geven het kind niet de noodzakelijke verzorging. Ze geven
het kind geen eten en kleding, brengen het niet op tijd naar bed, geven geen hygiënische
en medische verzorging.
De ouder of verzorger geeft het kind geen aandacht in emotionele zin: geen contact,
warmte, respect en aandacht. Vaak sluiten deze ouders of verzorgers het kind op,
bijvoorbeeld in de kelder. Ze laten het kind lang alleen of negeren het.
De ouders of verzorgers laten het kind niet het eigen lichaam koesteren. Ze
verbieden het te genieten van zijn lichaam en seksuele activiteiten.
Kenmerken:
Zuigelingen die mishandeld of verwaarloosd worden, zijn vaak mager. Ze groeien niet goed
en blijven klein. Soms hebben mishandelde zuigelingen botbreuken en bloeduitstortingen.
De ontwikkeling is verstoord. Ze kunnen niet spelen en lachen, ze zijn zenuwachtig, angstig,
in zichzelf gekeerd of depressief. Soms lijkt het alsof de mishandelde zuigelingen
verstandelijk gehandicapt zijn. Vaak zijn deze zuigelingen passief, meegaand en
gehoorzaam bij een medisch onderzoek. Ze tonen geen gevoelens, ook niet van lichamelijke
pijn. Sommige mishandelde zuigelingen zijn hyperactief of agressief.
Peuters en kleuters die mishandeld of verwaarloosd worden, hebben geen vertrouwen in
andere volwassenen of kinderen. Ze zijn vaak geïsoleerd en ze hebben geen vriendjes.
Deze peuters en kleuters zijn bang voor mislukkingen. Als ze een opdracht moeten
uitvoeren, zijn ze zenuwachtig. Het zijn kinderen die weinig spontaan zijn en geen plezier in
spelen hebben. Sommigen zijn agressief en hyperactief.
Bij schoolgaande kinderen die lichamelijk of emotioneel mishandeld of verwaarloosd worden,
zie je dit vaak nauwelijks. Dit komt omdat kinderen het willen verbergen voor de
buitenwereld. Kinderen verzinnen liever een verhaal over hun blauwe plekken dan dat ze
hun ouders, voor hun gevoel, verraden. Deze kinderen zijn vaak eenzaam en hebben niet
veel vrienden. Vaak hebben ze lagere schoolprestaties, doordat ze zenuwachtig en bang
worden als ze een opdracht moeten uitvoeren.
