toneelstuk: je mag er zijn

Script niemand is zoals jij

Muziek: je mag er zijn (afsluiting)
Iedereen is anders (begin)
Personages:

 Verteller:
 Wout:
 Eli de houtsnijder:
 Lucia:
 Dorpsgenoot:

Scene 1:

We zingen: Iedereen is anders

Verteller:
Ik ga jullie verteller wie wij zijn. Wij zijn de nerflanders, wij zijn gemaakt van hout.
Daardoor zien wij er allemaal anders uit. Soms hebben we een grote neus, soms zijn we lang.
Sommige nerflanders zijn heel kort. De ene nerflander heeft een hoed op, een andere
nerflander heeft een jas aan. En wij wonen samen in een dorp.
Dit is Wout. Bij hem gebeuren er vaak ongelukjes. Daar wordt hij erg verdrietig van.
Dit is Lucia. Iedereen in het dorp vind haar erg mooi. Ze wil graag anderen nerflanders
helpen in het dorp.
Dit is Eli de houtsnijder. Hij woont boven op de berg zodat hij ons en het dorp goed kan
zien. Hij heeft ons allemaal gemaakt.
En wij 2 wonen ook in het dorp. Wij delen sterren en stippen uit. Als de nerflanders goede
dingen doen krijgen ze van ons een ster. Maar gaat het niet zo goed bij wat ze doen dan
krijgen ze van ons een stip op hun kleren geplakt.

Scene 2:

Dorpsbewoner:
Wij geven elkaar elke dag stickers. Kijk hier heb ik een doosje met de stickers. In dit doosje
zitten gouden sterren en grijze stippen. Overal in ons dorp lopen wij met z’n doosje. Als we
dan andere nerflanders tegenkomen kunnen we gelijk een mooie ster of stip op hun kleren
plakken.

Verteller:
De nerflanders die er mooi uitzagen met glad hout en glanzende verf, kregen altijd sterren.
Maar de nerflanders van wie het hout ruw was of de verf afgebladderd, kregen stippen.

De nerflanders die iets heel goed konden, kregen ook sterren.
Sommige konden zware voorwerpen boven hun hoofd tillen of over een hoge stapel dozen
springen. Anderen kenden moeilijke woorden of zongen heel mooi. Van iedereen kregen zij
sterren.
(persoon tilt een doos boven haar hoofd, Jacqueline springt hoog in de lucht)

Sommige Nerflanders waren bedekt met sterren! En elke keer dat zij er een ster bijkregen,
voelden ze zich heel gelukkig en wilden ze snel iets doen om nog een ster te verdienen.

, Maar er waren ook Nerflanders die weinig bijzonders konden. Zij kregen stippen.

Scene 3:

Verteller:
Kijk maar eens naar Wout. Steeds als hij probeerde net zo hoog te springen als de anderen,
viel hij. En als hij viel, kwamen de andere mensen naar hem toe om hem stippen te geven.

Soms gebeurde het bij zo’n valpartij dat zijn hout werd beschadigd. Dan gaven de mensen
hem nog meer stippen.

Wout:
Ik wil alles goed doen. Dan krijg ik ook een keer een ster. Maar toen… iiikkkk vvvieellll eeennn
gggaaa iiiikkk ooookkkk noooogg ssstoootttterennnn..

Doen:
Alle nerflanders lachen Wout uit. Wout rent snel weg!!

Wout zittend voor het raam:
Alle mensen lachen mij altijd uit! En nu, nu durf ik niet eens meer naar buiten. Want dan val
ik toch weer, en krijg ik weer stip. En dan gaan ze me nog harder uitlachen. Of ik vergeet mijn
houd, of ik val in een plas water. Ik doe altijd domme dingen. En weet je wat sommige
mensen doen. Als ze mij zien geven ze me zomaar een stip. En dan zeggen ze dat ze dat doen
omdat ik toch al zoveel stippen heb.

Wout gaat zielig rond lopen over het podium.

Dorpsbewoner:
Hij verdient het om zoveel grijze stippen te krijgen. Hij is helemaal geen goede houten
jongen.

Iedereen gaat van het podium af!!!

Verteller:
Het duurde niet lang of Wout ging zelf geloven dat hij geen goede houten jongen was.
De weinige keren dat hij naar buiten ging, trok hij op met andere Nerflanders die ook veel
grijze stippen hadden. Bij hen voelde hij zich iets beter.

Scene 4:

Lucia komt het podium oplopen.
Dorpsbewoner loopt op de achtergrond)

Verteller:
Op een dag ontmoette Wout een Nerflander die anders was dan de andere Nerflanders. Ze
was van mooi hout, zonder stippen of sterren. Zij heette Lucia.

De mensen gaven haar wel stippen en sterren, maar ze beleven gewoon niet plakken.

Sommige mensen vonden Lucia erg knap omdat ze geen stippen had. Ze wilden haar een ster
geven, maar de sterren vielen zomaar van haar af.