Met nieuwe ogen
H1.4 attributies
Ieder mens zoekt naar een verklaring voor hetgeen wat hem overkomt. Waarom ik? Waarom
nu? Dit noemen we attributies. We kennen verschillende soorten attributies. Externe
attributies, waarbij men de oorzaak buiten zichzelf zoekt, en interne attributies, waarbij
men het probleem aan zichzelf toeschrijft. We kennen ook zingevende attributies: “Sinds ik
dat infarct heb overleefd, ben ik meer gaan genieten van het leven, het kan immers zomaar
afgelopen zijn.
Elke cultuur kent voor ziekte en rampspoed twee attributies: de persoonlijke attributies, en
de naturalistische attributies.
Binnen een persoonlijke attributie zoekt men de oorzaak van problemen of ziekte bij god(en),
geesten of mensen.
Binnen een naturalistische attributie wordt ziekte vanuit een onpersoonlijke oorzaak
verklaard. Genezers trachten het gestoorde evenwicht in het lichaam te herstellen, zonder
dat de oorzaak achterhaald hoeft te worden.
Wagenaar (1987) meent dat het zoeken naar de invloed van de cultuur op mensen niet moet
geschieden zoals men een plant determineert, namelijk door via bepaalde kenmerken en
symptomen tot een diagnose te komen. Die natuurwetenschappelijke strategie noemt hij
logisch voorwaarts. Bij het oplossen van problemen die met migratie te maken hebben, zijn
vaak niet alle feiten goed vast te stellen en weet je vaak niet wat de oorzaak en wat het
gevolg is. Ook staat niet altijd meteen vast hoe belangrijk de verschillende gegevens zijn.
Daarom pleit hij in dit verband voor een intelligent achterwaartse strategie. Deze gaat uit
van hypothesen op grond van een combinatie van feiten, ervaring en intuïtie.
H1.5 attitude
Attitude is het totaal van opvattingen, gevoelens en geneigdheid tot handelen ten opzichte
van iets of iemand.
De bereidheid tot gedrag leidt niet altijd tot overeenkomstig gedrag; naast attitude zijn er
andere gedragsdeterminanten, zoals behoefte en motivatie. Ten aanzien van anderen
culturen zijn er verschillende attitudes te onderscheiden:
Etnocentrisme: een attitude waarbij men een andere cultuur beoordeeld naar de
maatstaven van de eigen cultuur.
Cultureel relativisme: een attitude van respect ten aanzien van andere culturen;
men wil mensen niet veranderen, maar hun cultuur in stand houden. Men is binnen
deze attitude geneigd om voor bepaalde groepen sociale voorzieningen te creëren.
Universalisme: een attitude die niet zozeer uitgaat van verschillen, maar eerder van
de overeenkomsten tussen culturen. Het universalisme gaat uit van een
gemeenschappelijk kapitaal aan de hand waarvan mensen hun maatschappelijk
leven ontwikkelen. Iedereen participeert in de cultuur, alleen manipuleert ieder het
gemeenschappelijke culturele materiaal op eigen wijzen.
Pluralisme: men erkent de verschillende overtuigingen naast elkaar. Pluralisme gaat
uit van het feit dat mensen en culturen weliswaar van elkaar verschillen, maar dat ze
fundamenteel gelijkwaardig zijn.
Transculturele attitude: een open houding waarbij men in principe bereid is zich
aan te passen aan de ander en niet uitgaat van bepaalde verwachtingen en
stereotypen. Men streeft naar een gelijkwaardige positie van iedereen en profiteert
van de verschillen die er tussen mensen zijn. Dit betekent dat je bij elk contact
openstaat voor waarden, normen en attributies van de ander.
1
H1.4 attributies
Ieder mens zoekt naar een verklaring voor hetgeen wat hem overkomt. Waarom ik? Waarom
nu? Dit noemen we attributies. We kennen verschillende soorten attributies. Externe
attributies, waarbij men de oorzaak buiten zichzelf zoekt, en interne attributies, waarbij
men het probleem aan zichzelf toeschrijft. We kennen ook zingevende attributies: “Sinds ik
dat infarct heb overleefd, ben ik meer gaan genieten van het leven, het kan immers zomaar
afgelopen zijn.
Elke cultuur kent voor ziekte en rampspoed twee attributies: de persoonlijke attributies, en
de naturalistische attributies.
Binnen een persoonlijke attributie zoekt men de oorzaak van problemen of ziekte bij god(en),
geesten of mensen.
Binnen een naturalistische attributie wordt ziekte vanuit een onpersoonlijke oorzaak
verklaard. Genezers trachten het gestoorde evenwicht in het lichaam te herstellen, zonder
dat de oorzaak achterhaald hoeft te worden.
Wagenaar (1987) meent dat het zoeken naar de invloed van de cultuur op mensen niet moet
geschieden zoals men een plant determineert, namelijk door via bepaalde kenmerken en
symptomen tot een diagnose te komen. Die natuurwetenschappelijke strategie noemt hij
logisch voorwaarts. Bij het oplossen van problemen die met migratie te maken hebben, zijn
vaak niet alle feiten goed vast te stellen en weet je vaak niet wat de oorzaak en wat het
gevolg is. Ook staat niet altijd meteen vast hoe belangrijk de verschillende gegevens zijn.
Daarom pleit hij in dit verband voor een intelligent achterwaartse strategie. Deze gaat uit
van hypothesen op grond van een combinatie van feiten, ervaring en intuïtie.
H1.5 attitude
Attitude is het totaal van opvattingen, gevoelens en geneigdheid tot handelen ten opzichte
van iets of iemand.
De bereidheid tot gedrag leidt niet altijd tot overeenkomstig gedrag; naast attitude zijn er
andere gedragsdeterminanten, zoals behoefte en motivatie. Ten aanzien van anderen
culturen zijn er verschillende attitudes te onderscheiden:
Etnocentrisme: een attitude waarbij men een andere cultuur beoordeeld naar de
maatstaven van de eigen cultuur.
Cultureel relativisme: een attitude van respect ten aanzien van andere culturen;
men wil mensen niet veranderen, maar hun cultuur in stand houden. Men is binnen
deze attitude geneigd om voor bepaalde groepen sociale voorzieningen te creëren.
Universalisme: een attitude die niet zozeer uitgaat van verschillen, maar eerder van
de overeenkomsten tussen culturen. Het universalisme gaat uit van een
gemeenschappelijk kapitaal aan de hand waarvan mensen hun maatschappelijk
leven ontwikkelen. Iedereen participeert in de cultuur, alleen manipuleert ieder het
gemeenschappelijke culturele materiaal op eigen wijzen.
Pluralisme: men erkent de verschillende overtuigingen naast elkaar. Pluralisme gaat
uit van het feit dat mensen en culturen weliswaar van elkaar verschillen, maar dat ze
fundamenteel gelijkwaardig zijn.
Transculturele attitude: een open houding waarbij men in principe bereid is zich
aan te passen aan de ander en niet uitgaat van bepaalde verwachtingen en
stereotypen. Men streeft naar een gelijkwaardige positie van iedereen en profiteert
van de verschillen die er tussen mensen zijn. Dit betekent dat je bij elk contact
openstaat voor waarden, normen en attributies van de ander.
1
