Het diner: een dilemma wat
niemand zou willen meemaken
Wat zou jij doen, je weet dat je kind een misdrijf heeft gepleegd, je vind het heel erg
en staat er zeker niet achter, maar het is je eigen kind. Geef je je kind aan als dader
of verzwijg je het? In Het Diner van Herman Koch staan twee echtparen voor dat
dilemma. Komt er ook nog eens bij dat de vader van 1 van de jongens opkomend
minister-president is.
Het boek speelt zich af tijdens een ‘diner’. De twee echtparen, waarvan 2 broers, zijn
om een speciale reden bij elkaar gekomen. Om het grote dilemma te bespreken.
Omdat het verhaal tijdens een diner is heb je een goed tijdsbesef en lees je er snel
doorheen. Een diner duurt namelijk niet langer als een avond. Aan het begin van het
diner komt het moeilijk op gang en voel je de ongemakkelijkheid terwijl je leest,
naarmate het gesprek beter op gang komt verdiep je je echt in het verhaal. Dan heb
je het boek zo uit.
Het verhaal heeft een mysterieuze sfeer, je weet aan het begin nog helemaal niks
over de hoofdpersonen. Je komt bij elk hoofdstuk, wat de verschillende gangen zijn
van het diner, weer nieuwe kenmerken van de personen te weten waardoor alles
steeds meer op z’n plek valt. Het brengt veel nieuwsgierigheid met zich mee, want de
schrijver laat veel open plekken achter die pas later opgevuld worden.
Nog een goed punt aan dit boek is de schrijfstijl, omdat die heel goed is. Het ene
moment zit de lezer zelfs hardop te lachen tijdens het lezen, terwijl het andere
moment de lezer met een gespannen gezicht het boek vast pakt omdat hij móet
weten wat er gebeurd. Het is ook niet zo dat je nog zit te lachen op het moment dat
de stemming omslaat in het boek, het is alsof de zinnen hard op schreeuwen hoe de
lezer zich hoort te gedragen tijdens het boek. Dit is zeker iets waardoor iedereen er
plezier aan zou hebben dit boek te lezen. Eigenlijk heb ik nog nooit een boek gelezen
met zo’n schrijfstijl.
Naar mijn mening zou iedereen dit boek moeten lezen, het heeft een goed verhaal,
veel open plekken en je leest het door alsof het niks is.
Hopelijk hoeft niemand dit dilemma echt mee te maken want dit boek is al spannend
genoeg.
niemand zou willen meemaken
Wat zou jij doen, je weet dat je kind een misdrijf heeft gepleegd, je vind het heel erg
en staat er zeker niet achter, maar het is je eigen kind. Geef je je kind aan als dader
of verzwijg je het? In Het Diner van Herman Koch staan twee echtparen voor dat
dilemma. Komt er ook nog eens bij dat de vader van 1 van de jongens opkomend
minister-president is.
Het boek speelt zich af tijdens een ‘diner’. De twee echtparen, waarvan 2 broers, zijn
om een speciale reden bij elkaar gekomen. Om het grote dilemma te bespreken.
Omdat het verhaal tijdens een diner is heb je een goed tijdsbesef en lees je er snel
doorheen. Een diner duurt namelijk niet langer als een avond. Aan het begin van het
diner komt het moeilijk op gang en voel je de ongemakkelijkheid terwijl je leest,
naarmate het gesprek beter op gang komt verdiep je je echt in het verhaal. Dan heb
je het boek zo uit.
Het verhaal heeft een mysterieuze sfeer, je weet aan het begin nog helemaal niks
over de hoofdpersonen. Je komt bij elk hoofdstuk, wat de verschillende gangen zijn
van het diner, weer nieuwe kenmerken van de personen te weten waardoor alles
steeds meer op z’n plek valt. Het brengt veel nieuwsgierigheid met zich mee, want de
schrijver laat veel open plekken achter die pas later opgevuld worden.
Nog een goed punt aan dit boek is de schrijfstijl, omdat die heel goed is. Het ene
moment zit de lezer zelfs hardop te lachen tijdens het lezen, terwijl het andere
moment de lezer met een gespannen gezicht het boek vast pakt omdat hij móet
weten wat er gebeurd. Het is ook niet zo dat je nog zit te lachen op het moment dat
de stemming omslaat in het boek, het is alsof de zinnen hard op schreeuwen hoe de
lezer zich hoort te gedragen tijdens het boek. Dit is zeker iets waardoor iedereen er
plezier aan zou hebben dit boek te lezen. Eigenlijk heb ik nog nooit een boek gelezen
met zo’n schrijfstijl.
Naar mijn mening zou iedereen dit boek moeten lezen, het heeft een goed verhaal,
veel open plekken en je leest het door alsof het niks is.
Hopelijk hoeft niemand dit dilemma echt mee te maken want dit boek is al spannend
genoeg.
