Paragraaf 1
Welvaart in de jaren 1920
Voor de Eerste Wereldoorlog was de VS al het rijkste land ter wereld geworden en
die voorsprong werd alleen maar groter in de eerste tien jaar van het interbellum.
Het industrieel kapitalisme bloeide door bijvoorbeeld:
De snelgroeiende auto industrie
De snelgroeiende elektrotechnische industrie
De productie nam onder meer toe doordat het werk steeds efficiënter werd
georganiseerd:
Auto’s werden gemaakt door ze langs arbeiders te laten gaan, die er elk een
onderdeel aan zetten.
Zo’n lopende band werd ook in andere industrieën gebruikt.
Er werd sneller en goedkoper geproduceerd en daardoor konden de lonen omhoog
en de prijzen omlaag.
Dit leidde tot meer vraag naar nieuwe producten zoals:
Koelkasten
Strijkijzers
Broodroosters
Stofzuigers
De meeste huizen in de VS kregen ook stopcontanten.
Door dit alles ontstond er een consumptiemaatschappij in de VS, een samenleving
waarin veel consumptiegoederen worden gekocht.
De auto werd ook betaalbaarder voor de middelklasse. De autoverkoop versterkte de
economische groei, doordat er wegen en bruggen voor auto’s werden gebouwd en er
garages, benzinestations en wegrestaurants kwamen.
Crisis in de jaren 1930
Door de economische groei en het optimisme werden aandelen steeds meer waard.
Veel Amerikanen wouden meeprofiteren met spaargeld of geleend geld kochten ze
aandelen op de beurs (gebouw waar gehandeld werd in aandelen)
Op 29 Oktober 1929 gingen de aandelenkoersen op de belangrijkste beurs (Wall
Street in New York) ineens snel omlaag.
Deze beurskracht veroorzaakte een economische crisis (depressie), een tijd van
achteruitgang en werkeloosheid.
De gebeurtenis op ‘zwarte donderdag’ was een keerpunt in de geschiedenis: een
belangrijke snelle verandering. Er ontstond een economische crisis die bleef
voortduren in de jaren 1930 en die in de VS de Grote Depressie werd genoemd.
, In Juli 1932 was het nationaal inkomen van de VS gehalveerd en waren er twaalf
miljoen werklozen. Voor arme mensen waren er plekken waar brood en soep werden
uitgedeeld. Daklozen sliepen in parken of woonden in zelfgemaakte houten huisjes
(hoovervilles) vernoemd naar de president.
Door de handelscontacten in de wereldeconomie werd de crisis over Europa en de
kolonies verspreid.
De directe oorzaak van deze economische wereldcrisis was de beurskracht in New
York, maar een indirecte oorzaak was de overproductie in de VS.
In de jaren 1920 hadden de boeren hun productie met machines sterk vergroot en
daardoor waren er landbouwoverschotten ontstaan. Ook in de auto-industrie
ontstonden overschotten, toen de meeste mensen die een auto konden betalen, er
een hadden gekocht. De markt raakte verzadigd.
De crisis werd erger doordat veel Amerikanen geld hadden geleend om aandelen,
auto’s en andere consumptieartikelen te kopen. Dit kopen op krediet was normaal
geworden, maar toen het crisis werd, konden veel mensen de rente niet betalen,
doordat ze lagere lonen kregen of werkeloos werden.
De overheid grijpt in
President Hoover geloofde dat de economische crisis vanzelf voor zou gaan en dat
de overheid zich niet met de economie moest bemoeien. Als de prijzen maar genoeg
daalden.
De prijzen daalden, maar het gevolg was vooral dat bedrijven en werknemers minder
verdienden. Doordat het beloofde herstel uitbleef, verloren Hoover en zijn
Republikeinse Partij de verkiezingen van 1932.
Franklin Delano Roosevelt van de Democratische Partij werd gekozen tot president.
Hij koos voor een nieuwe aanpak van de crisis. Hij koos voor een nieuwe aanpak om
de crisis te bestrijden. Het kwam erop neer dat:
De overheid zich intensief met de economie ging bemoeien en daarvoor meer
geld uitgaf dan het binnenkreeg.
Boeren die hun productie beperkten, kregen subsidie (financiële steun van de
overheid) en de overheid kocht graan, katoen en zuivel op voor prijzen die
boven de marktprijs lagen.
De overheid ging ook toezicht houden op de banken, zodat mensen hun
vertrouwen in de banken terugkregen.
Ook in de industrie kwam overheidstoezicht.
Vakbonden kregen meer rechten
Lonen en arbeidstijden werden verbeterd.
Door deze maatregelen ging het beter met de economie, maar de crisis ging niet
echt voorbij. De crisis eindigde pas echt door de Tweede Wereldoorlog.
Welvaart in de jaren 1920
Voor de Eerste Wereldoorlog was de VS al het rijkste land ter wereld geworden en
die voorsprong werd alleen maar groter in de eerste tien jaar van het interbellum.
Het industrieel kapitalisme bloeide door bijvoorbeeld:
De snelgroeiende auto industrie
De snelgroeiende elektrotechnische industrie
De productie nam onder meer toe doordat het werk steeds efficiënter werd
georganiseerd:
Auto’s werden gemaakt door ze langs arbeiders te laten gaan, die er elk een
onderdeel aan zetten.
Zo’n lopende band werd ook in andere industrieën gebruikt.
Er werd sneller en goedkoper geproduceerd en daardoor konden de lonen omhoog
en de prijzen omlaag.
Dit leidde tot meer vraag naar nieuwe producten zoals:
Koelkasten
Strijkijzers
Broodroosters
Stofzuigers
De meeste huizen in de VS kregen ook stopcontanten.
Door dit alles ontstond er een consumptiemaatschappij in de VS, een samenleving
waarin veel consumptiegoederen worden gekocht.
De auto werd ook betaalbaarder voor de middelklasse. De autoverkoop versterkte de
economische groei, doordat er wegen en bruggen voor auto’s werden gebouwd en er
garages, benzinestations en wegrestaurants kwamen.
Crisis in de jaren 1930
Door de economische groei en het optimisme werden aandelen steeds meer waard.
Veel Amerikanen wouden meeprofiteren met spaargeld of geleend geld kochten ze
aandelen op de beurs (gebouw waar gehandeld werd in aandelen)
Op 29 Oktober 1929 gingen de aandelenkoersen op de belangrijkste beurs (Wall
Street in New York) ineens snel omlaag.
Deze beurskracht veroorzaakte een economische crisis (depressie), een tijd van
achteruitgang en werkeloosheid.
De gebeurtenis op ‘zwarte donderdag’ was een keerpunt in de geschiedenis: een
belangrijke snelle verandering. Er ontstond een economische crisis die bleef
voortduren in de jaren 1930 en die in de VS de Grote Depressie werd genoemd.
, In Juli 1932 was het nationaal inkomen van de VS gehalveerd en waren er twaalf
miljoen werklozen. Voor arme mensen waren er plekken waar brood en soep werden
uitgedeeld. Daklozen sliepen in parken of woonden in zelfgemaakte houten huisjes
(hoovervilles) vernoemd naar de president.
Door de handelscontacten in de wereldeconomie werd de crisis over Europa en de
kolonies verspreid.
De directe oorzaak van deze economische wereldcrisis was de beurskracht in New
York, maar een indirecte oorzaak was de overproductie in de VS.
In de jaren 1920 hadden de boeren hun productie met machines sterk vergroot en
daardoor waren er landbouwoverschotten ontstaan. Ook in de auto-industrie
ontstonden overschotten, toen de meeste mensen die een auto konden betalen, er
een hadden gekocht. De markt raakte verzadigd.
De crisis werd erger doordat veel Amerikanen geld hadden geleend om aandelen,
auto’s en andere consumptieartikelen te kopen. Dit kopen op krediet was normaal
geworden, maar toen het crisis werd, konden veel mensen de rente niet betalen,
doordat ze lagere lonen kregen of werkeloos werden.
De overheid grijpt in
President Hoover geloofde dat de economische crisis vanzelf voor zou gaan en dat
de overheid zich niet met de economie moest bemoeien. Als de prijzen maar genoeg
daalden.
De prijzen daalden, maar het gevolg was vooral dat bedrijven en werknemers minder
verdienden. Doordat het beloofde herstel uitbleef, verloren Hoover en zijn
Republikeinse Partij de verkiezingen van 1932.
Franklin Delano Roosevelt van de Democratische Partij werd gekozen tot president.
Hij koos voor een nieuwe aanpak van de crisis. Hij koos voor een nieuwe aanpak om
de crisis te bestrijden. Het kwam erop neer dat:
De overheid zich intensief met de economie ging bemoeien en daarvoor meer
geld uitgaf dan het binnenkreeg.
Boeren die hun productie beperkten, kregen subsidie (financiële steun van de
overheid) en de overheid kocht graan, katoen en zuivel op voor prijzen die
boven de marktprijs lagen.
De overheid ging ook toezicht houden op de banken, zodat mensen hun
vertrouwen in de banken terugkregen.
Ook in de industrie kwam overheidstoezicht.
Vakbonden kregen meer rechten
Lonen en arbeidstijden werden verbeterd.
Door deze maatregelen ging het beter met de economie, maar de crisis ging niet
echt voorbij. De crisis eindigde pas echt door de Tweede Wereldoorlog.
