A. Verantwoording individuele bijdrage aan BPIPS (interprofessioneel samenwerken)
De reflectiemethodiek die ik heb gebruikt voor de reflectie op de interprofessionele
samenwerking in een middel complexe situatie is de reflectiemethode van korthagen.
Fase 1: Situatie ervaren.
Samengewerkt in een groepje en het beroepsproduct interprofessioneel samenwerken
gemaakt. Samen met het groepje heb ik een casus uitgewerkt. De casus kwam van mijn
stageplek, omdat de anderen geen geschikte casussen hadden en ik wel.
Fase 2: Terugblikken.
Aan het begin kozen wij samen de persoon uit die de casus inbracht. Ik werd hiervoor
uitgekozen. Mijn individuele bijdrage is dat ik 3 casussen heb uitgekozen en deze heb
voorgelegd aan mijn samenwerkingsgroepje. Daaruit hebben we samen besloten welke
casus het ging worden. Daarna was ik degene die voor informatie rondom de cliënt en de
casus verzamelde, contact hield met de cliënt en andere disciplines en de kritische vragen
vanuit mijn groepje ontving en beantwoorde. Binnen het product heb ik de casus
(anamnese), de prioritering van het verpleegprobleem en het zelfmanagement uitgewerkt.
Fase 3: Belangrijke aspecten begrijpen (bewustwording)
In het begin was het wel even zoeken naar het begrip interprofessionele samenwerking. Hoe
verder het product vorderde, hoe duidelijker het begrip werd. In de groep had ik de leidende
rol, omdat ik de casus inbracht en zorgde voor informatie. Hierdoor kreeg ik bepaalde taken.
Fase 4: Alternatieven.
1e alternatief: de cliënt meer proberen te betrekken bij de opdracht. Voordeel cliënt heeft
meer inbreng en kan meer haar wensen laten horen. Nadeel psychiatrisch ziektebeeld,
waardoor de cliënt soms onrealistisch is en veelal verkeerde zij in een psychose.
2e alternatief casus van een andere stage. Voordeel mogelijk een makkelijkere cliënt. Nadeel
de andere stages hadden alleen laag-midden of hoog complexe zorgvragers, waardoor een
casus te makkelijk of te moeilijk werd.
Multidisciplinaire samenwerking: Naast de verpleegkundigen zijn de andere betrokken
disciplines de psychiater (regiebehandelaar), diëtist en maatschappelijk werker. Deze zijn al
betrokken op de afdeling en bij de cliënt. Hiermee hebben wij samengewerkt om te werken
aan het verpleegprobleem. Een voorbeeld: de diëtist is betrokken omtrent de mogelijke kans
op polydipsie en de maatschappelijk werker om samen te kijken naar de
dagbestedingsactiviteiten.
Professionele relatie: In het proces had de cliënt niet geheel de behoefte om overal aan mee
te werken (kwam door haar psychose). Zo heb ik voor de cliënt de SeMas ingevuld. Met
naasten was er geen contact. Met de andere professionals was er contact wanneer er
vragen waren en individueel overleg. Niet via een MDO omdat dit in deze periode niet te
plannen was.
Coördinatie van zorg: Rondom de coördinatie coördineerde ik de zorg, zodat de soepel
verliep. Het opstellen van de interventies heb ik met het groepje via gezamenlijke
besluitvorming gedaan. Besluit was dat ieders ernaar keek en wat inbracht. En dan samen
kijken wat passend was. Samen eraan werken zodat wij allemaal ervan kunnen leren.
Kwaliteit van zorg: Cliënt haar wensen zijn meegenomen in het beroepsproduct. Deze
informatie is verkregen door veel gesprekken te voeren met de cliënt. Het doel en de
interventies zijn passend gemaakt voor de cliënt. Reflectie en evaluatie staan centraal.
De reflectiemethodiek die ik heb gebruikt voor de reflectie op de interprofessionele
samenwerking in een middel complexe situatie is de reflectiemethode van korthagen.
Fase 1: Situatie ervaren.
Samengewerkt in een groepje en het beroepsproduct interprofessioneel samenwerken
gemaakt. Samen met het groepje heb ik een casus uitgewerkt. De casus kwam van mijn
stageplek, omdat de anderen geen geschikte casussen hadden en ik wel.
Fase 2: Terugblikken.
Aan het begin kozen wij samen de persoon uit die de casus inbracht. Ik werd hiervoor
uitgekozen. Mijn individuele bijdrage is dat ik 3 casussen heb uitgekozen en deze heb
voorgelegd aan mijn samenwerkingsgroepje. Daaruit hebben we samen besloten welke
casus het ging worden. Daarna was ik degene die voor informatie rondom de cliënt en de
casus verzamelde, contact hield met de cliënt en andere disciplines en de kritische vragen
vanuit mijn groepje ontving en beantwoorde. Binnen het product heb ik de casus
(anamnese), de prioritering van het verpleegprobleem en het zelfmanagement uitgewerkt.
Fase 3: Belangrijke aspecten begrijpen (bewustwording)
In het begin was het wel even zoeken naar het begrip interprofessionele samenwerking. Hoe
verder het product vorderde, hoe duidelijker het begrip werd. In de groep had ik de leidende
rol, omdat ik de casus inbracht en zorgde voor informatie. Hierdoor kreeg ik bepaalde taken.
Fase 4: Alternatieven.
1e alternatief: de cliënt meer proberen te betrekken bij de opdracht. Voordeel cliënt heeft
meer inbreng en kan meer haar wensen laten horen. Nadeel psychiatrisch ziektebeeld,
waardoor de cliënt soms onrealistisch is en veelal verkeerde zij in een psychose.
2e alternatief casus van een andere stage. Voordeel mogelijk een makkelijkere cliënt. Nadeel
de andere stages hadden alleen laag-midden of hoog complexe zorgvragers, waardoor een
casus te makkelijk of te moeilijk werd.
Multidisciplinaire samenwerking: Naast de verpleegkundigen zijn de andere betrokken
disciplines de psychiater (regiebehandelaar), diëtist en maatschappelijk werker. Deze zijn al
betrokken op de afdeling en bij de cliënt. Hiermee hebben wij samengewerkt om te werken
aan het verpleegprobleem. Een voorbeeld: de diëtist is betrokken omtrent de mogelijke kans
op polydipsie en de maatschappelijk werker om samen te kijken naar de
dagbestedingsactiviteiten.
Professionele relatie: In het proces had de cliënt niet geheel de behoefte om overal aan mee
te werken (kwam door haar psychose). Zo heb ik voor de cliënt de SeMas ingevuld. Met
naasten was er geen contact. Met de andere professionals was er contact wanneer er
vragen waren en individueel overleg. Niet via een MDO omdat dit in deze periode niet te
plannen was.
Coördinatie van zorg: Rondom de coördinatie coördineerde ik de zorg, zodat de soepel
verliep. Het opstellen van de interventies heb ik met het groepje via gezamenlijke
besluitvorming gedaan. Besluit was dat ieders ernaar keek en wat inbracht. En dan samen
kijken wat passend was. Samen eraan werken zodat wij allemaal ervan kunnen leren.
Kwaliteit van zorg: Cliënt haar wensen zijn meegenomen in het beroepsproduct. Deze
informatie is verkregen door veel gesprekken te voeren met de cliënt. Het doel en de
interventies zijn passend gemaakt voor de cliënt. Reflectie en evaluatie staan centraal.
