Democracies, Autocracies and Transitions
Samenvatting Deel 2
HOORCOLLEGE 7: INTERNATIONALE VERKLARINGEN
I. GOLVEN VAN DEMOCRATISERING
• Afbeelding laat de afbreuk van autocratische regimes zien en
democratische regimes, waarbij de donkerrode kleur het meest
autocratische is binnen het spectrum (ongeveer de helft van de
landen in de wereld wordt op een autocratische wijze
bestuurd) en donkerblauw is het meest democratisch binnen
het spectrum. Hiertussen zie je een mix van verschillende
karakteristieken. Maar er zit ook een wit gedeelte tussen de
kleuren. Dit gedeelte gaat over de landen die eerder koloniën
waren, want de y-as geeft ook al aan dat de grafiek over
onafhankelijke landen gaat. Sommige landen die door een koloniale macht zijn beheerst
en autocratisch bestuurd zijn, maar waar minder over wordt gesproken. Daarnaast zie je in
de 2000s een donkerblauwe kleur (meest democratische vorm van bestuur) en dit is een
kleiner deel: zo een 10-15% van de populatie. Veel mensen leven dus in een regimetype
waarvan we, normatief gezien, dit graag anders zouden hebben willen zien. De meer
empirische vraag is, waarom leeft slechts een klein deel van de populatie in democratische
landen? In dit hoorcollege zal worden gekeken naar internationale verklaringen.
• In deze andere grafiek worden dezelfde data gerepresenteerd.
Dus in hoeverre het niveau van democratie toeneemt door de
tijd heen. De grafiek geeft dit weer aan de hand van de
democratiseringsgolven van Huntington.
o We zien een erg lange eerste golf, waarbij de toename
van democratie in landen langgerekt/bescheiden is over
een lange periode (begin 1828 - 1926).
, o Huntington heeft een andere periode tussen 1945 en 1962 (na WOII): de tweede
golf. In deze periode was er veel dekolonisatie: veel onafhankelijke staten werden
uitgeroepen, zoals in Afrika, en werden democratischer vergeleken met wat ze
eerst waren.
o Er is ook een derde periode (1974 – 2008?). Deze periode van de derde golf komt
ook overeen met de derde golf van Teorell. Het punt dat Gunitsky maakt, is dat er
een pauze moest zijn geweest na het einde van de Koude Oorlog, omdat dit een
grote impact heeft gehad op de democratisering (veel meer dan in de jaren 70 of
80 bijvoorbeeld).
o Ook is te zien dat er een autocratische golf is geweest. Deze vond plaats in de
Tweede Wereldoorlog. Zo heeft het overwicht van Duitsland en Japan als
autocratische landen hiervoor gezorgd door landen te bezetten en regeringen en
instituties te veranderen. Na de Tweede Wereldoorlog ontstond hierdoor dus ook
een soort “herdemocratisering” in de Westerse landen en Japan.
II. WAT IS DIFFUSIE?
• “De verspreiding van democratische ideeën over de landen heen” (Teorell: 78).
o Dit is een vage definitie.
• Gunitsky helpt door verder te conceptualiseren in zijn definitie. Zo stelt hij dat diffusie
twee sleuteldimensies heeft:
1. Externe bron: waar de natuur van de externe bron van deze ideeën vandaan komen.
• Verticaal. Dit is een soort verticale schok voor het internationale systeem. Dit noemt hij
geopolitieke verschuivingen (shifts). Voorbeelden hiervan zijn het einde van de Koude
Oorlog of het uiteenvallen van de Sovjet-Unie. Deze geopolitieke verschuivingen hebben
veel implicaties gehad voor veel landen.
• Horizontaal. Hierbij wordt meer gekeken naar wat naast elkaar ligt, zoals landen. Zo kan
de buurt waarin verschillende landen liggen een soort van gelijkmatige beweging richting
democratie ervaren. Dit is een goede karakterisering van wat er in de Arabische Lente is
gebeurd. Er was niet echt iets aan de hand in het internationale systeem en toch vond deze
plaats.
,2. De andere dimensie noemt hij: de kracht van externe invloed.
• Contagion (besmetting). Dus hoeveel een externe internationale kracht de binnenlandse
karakteristieken kan overweldigen. Dus hoe goed kunnen binnenlandse actoren de input
van externe bronnen controleren. Zo karakteriseert hij de Arabische Lente als een
horizontale en contagious diffusie, waar regimes overweldigd werden door spontane
protesten.
• Emulation (navolging). Contrasterend met het contagion zijn er ook momenten waar
diffusie beter gekarakteriseerd kan worden door emulatie. Hierbij nemen binnenlandse
actoren andere landen als een inspiratiebron, maar zij controleren hoe zij hierop reageren.
Het voorbeeld dat wordt gebruikt is de Kleurenrevolutie (van Kirgizstan tot Armenië). De
binnenlandse oppositie/activisten waren erg strategisch met het kiezen van een goed
moment om te protesteren. Zo bleek het effectief om te protesteren rondom verkiezingen
als deze frauduleus zouden zijn.
DIMENSIES VAN DIFFUSIE
• Als we deze dimensies nemen en deze in een tabel stoppen, dan geeft dit ons een manier
om nieuwe perioden van diffusie te classificeren en op een andere manier te denken over
golven. Gunitsky ziet democratische golven anders dan Huntington. Zo keek Huntington
meer naar clusters van democratische bewegingen om het regime te veranderen door te
tijd heen (de lengte van de golven verschillen ook). Gunitsky zegt dat het niet genoeg is
dat deze op hetzelfde moment plaatsvinden, maar het is ook nodig dat deze een connectie
nodig hebben om een golf te maken. Zo is dit terug te zien in de tabel: er zijn 4
verschillende soorten golven die elkaar zelfs overlappen in perioden. Dus in plaats van
alleen te kijken naar de tijd, zoals Huntington, kijkt Gunitsky ook naar de externe bron en
de kracht van de externe bron. Zo classificeert Gunitsky 13 golven sinds het einde van de
achttiende eeuw.
, • Als we nu kijken naar de periode van de derde democratiseringsgolf van Teorell, dan zien
we dat er tenminste 3 verschillende golven zijn ontstaan (zie de rode streep en de 3
blauwe strepen).
o Zo is de Post-Sovjet golf die verticaal is, dus een schok in het internationale
systeem (men verwachtte het niet), en contagion. Dit laatste is ook terug te zien bij
de val van de Berlijnse muur, waarbij DDR mededeelde dat ze de afscheiding van
Berlijn niet meer gingen handhaven waardoor mensen de grens overgingen en de
muur neerhaalde. Dit was erg spontaan en dit gegeven zorgde er ook voor dat
andere Sovjetlanden zich gingen afscheiden (het was niet strategisch
ingecalculeerd).
o Daarnaast ziet Gunitsky de derde democratiseringsgolf plaatsvinden in de periode
1974 – 1988. Hij zag dit als een meer horizontale beweging, waarbij landen andere
landen observeerden en de mensen in oppositie waren strategisch en
transitioneerde vervolgens. Een voorbeeld is Latijns-Amerika in de jaren 80. Hier
waren geen spontane protesten, maar oppositiepartijen keken wat er in Chili,
Brazilië en Argentinië aan de hand was en keken hoe zij een transitie konden
bewerkstelligen. Ook de Kleurenrevolutie is een ander voorbeeld hiervan.
o De recente Arabische Lente (2011) valt buiten de data van Teorell. Dit is een
andere vorm van diffusie.
• Je zou kunnen zeggen dat de derde golf bestaat uit deze vier verschillende golven. Als we
Gunitsky gelijk geven over dat we de natuur van internationale invloed moeten begrijpen
voor regime-uitkomsten dan zouden we tegen Teorell moeten zeggen dat we zijn data
moeten herorganiseren naar kleinere verschillende golven. De aanname van Gunitsky
komt overeen met de aanname van Geddes die stelt dat niet alle democratiseringen
dezelfde oorzaken hebben.
• Als Gunitsky dus gelijk zou hebben dan zouden we kunnen stellen dat sommige golven
waarschijnlijker leiden tot “bepaalde vormen van democratisch falen”. Een bijdrage van
hem in het reorganiseren van golven op deze manier is dat er veel mislukkingen zijn in
hun pogingen om te democratiseren en hij betrekt landen die probeerden om aan te slaan
met internationale bewegingen, maar geen democratische transitie bereikten, of het soort
democratische transitie dat snel terugviel. Hij zegt dat sommige golven kwetsbaarder zijn
voor een dergelijke terugval dan andere golven. Hij gebruikt hiervoor het voorbeeld dat in
het geval van emulatie dat autocraten ook protesten kunnen verwachten en kunnen leren
van gebeurtenissen van andere landen net zoals oppositiepartijen doen. Zo kunnen
Samenvatting Deel 2
HOORCOLLEGE 7: INTERNATIONALE VERKLARINGEN
I. GOLVEN VAN DEMOCRATISERING
• Afbeelding laat de afbreuk van autocratische regimes zien en
democratische regimes, waarbij de donkerrode kleur het meest
autocratische is binnen het spectrum (ongeveer de helft van de
landen in de wereld wordt op een autocratische wijze
bestuurd) en donkerblauw is het meest democratisch binnen
het spectrum. Hiertussen zie je een mix van verschillende
karakteristieken. Maar er zit ook een wit gedeelte tussen de
kleuren. Dit gedeelte gaat over de landen die eerder koloniën
waren, want de y-as geeft ook al aan dat de grafiek over
onafhankelijke landen gaat. Sommige landen die door een koloniale macht zijn beheerst
en autocratisch bestuurd zijn, maar waar minder over wordt gesproken. Daarnaast zie je in
de 2000s een donkerblauwe kleur (meest democratische vorm van bestuur) en dit is een
kleiner deel: zo een 10-15% van de populatie. Veel mensen leven dus in een regimetype
waarvan we, normatief gezien, dit graag anders zouden hebben willen zien. De meer
empirische vraag is, waarom leeft slechts een klein deel van de populatie in democratische
landen? In dit hoorcollege zal worden gekeken naar internationale verklaringen.
• In deze andere grafiek worden dezelfde data gerepresenteerd.
Dus in hoeverre het niveau van democratie toeneemt door de
tijd heen. De grafiek geeft dit weer aan de hand van de
democratiseringsgolven van Huntington.
o We zien een erg lange eerste golf, waarbij de toename
van democratie in landen langgerekt/bescheiden is over
een lange periode (begin 1828 - 1926).
, o Huntington heeft een andere periode tussen 1945 en 1962 (na WOII): de tweede
golf. In deze periode was er veel dekolonisatie: veel onafhankelijke staten werden
uitgeroepen, zoals in Afrika, en werden democratischer vergeleken met wat ze
eerst waren.
o Er is ook een derde periode (1974 – 2008?). Deze periode van de derde golf komt
ook overeen met de derde golf van Teorell. Het punt dat Gunitsky maakt, is dat er
een pauze moest zijn geweest na het einde van de Koude Oorlog, omdat dit een
grote impact heeft gehad op de democratisering (veel meer dan in de jaren 70 of
80 bijvoorbeeld).
o Ook is te zien dat er een autocratische golf is geweest. Deze vond plaats in de
Tweede Wereldoorlog. Zo heeft het overwicht van Duitsland en Japan als
autocratische landen hiervoor gezorgd door landen te bezetten en regeringen en
instituties te veranderen. Na de Tweede Wereldoorlog ontstond hierdoor dus ook
een soort “herdemocratisering” in de Westerse landen en Japan.
II. WAT IS DIFFUSIE?
• “De verspreiding van democratische ideeën over de landen heen” (Teorell: 78).
o Dit is een vage definitie.
• Gunitsky helpt door verder te conceptualiseren in zijn definitie. Zo stelt hij dat diffusie
twee sleuteldimensies heeft:
1. Externe bron: waar de natuur van de externe bron van deze ideeën vandaan komen.
• Verticaal. Dit is een soort verticale schok voor het internationale systeem. Dit noemt hij
geopolitieke verschuivingen (shifts). Voorbeelden hiervan zijn het einde van de Koude
Oorlog of het uiteenvallen van de Sovjet-Unie. Deze geopolitieke verschuivingen hebben
veel implicaties gehad voor veel landen.
• Horizontaal. Hierbij wordt meer gekeken naar wat naast elkaar ligt, zoals landen. Zo kan
de buurt waarin verschillende landen liggen een soort van gelijkmatige beweging richting
democratie ervaren. Dit is een goede karakterisering van wat er in de Arabische Lente is
gebeurd. Er was niet echt iets aan de hand in het internationale systeem en toch vond deze
plaats.
,2. De andere dimensie noemt hij: de kracht van externe invloed.
• Contagion (besmetting). Dus hoeveel een externe internationale kracht de binnenlandse
karakteristieken kan overweldigen. Dus hoe goed kunnen binnenlandse actoren de input
van externe bronnen controleren. Zo karakteriseert hij de Arabische Lente als een
horizontale en contagious diffusie, waar regimes overweldigd werden door spontane
protesten.
• Emulation (navolging). Contrasterend met het contagion zijn er ook momenten waar
diffusie beter gekarakteriseerd kan worden door emulatie. Hierbij nemen binnenlandse
actoren andere landen als een inspiratiebron, maar zij controleren hoe zij hierop reageren.
Het voorbeeld dat wordt gebruikt is de Kleurenrevolutie (van Kirgizstan tot Armenië). De
binnenlandse oppositie/activisten waren erg strategisch met het kiezen van een goed
moment om te protesteren. Zo bleek het effectief om te protesteren rondom verkiezingen
als deze frauduleus zouden zijn.
DIMENSIES VAN DIFFUSIE
• Als we deze dimensies nemen en deze in een tabel stoppen, dan geeft dit ons een manier
om nieuwe perioden van diffusie te classificeren en op een andere manier te denken over
golven. Gunitsky ziet democratische golven anders dan Huntington. Zo keek Huntington
meer naar clusters van democratische bewegingen om het regime te veranderen door te
tijd heen (de lengte van de golven verschillen ook). Gunitsky zegt dat het niet genoeg is
dat deze op hetzelfde moment plaatsvinden, maar het is ook nodig dat deze een connectie
nodig hebben om een golf te maken. Zo is dit terug te zien in de tabel: er zijn 4
verschillende soorten golven die elkaar zelfs overlappen in perioden. Dus in plaats van
alleen te kijken naar de tijd, zoals Huntington, kijkt Gunitsky ook naar de externe bron en
de kracht van de externe bron. Zo classificeert Gunitsky 13 golven sinds het einde van de
achttiende eeuw.
, • Als we nu kijken naar de periode van de derde democratiseringsgolf van Teorell, dan zien
we dat er tenminste 3 verschillende golven zijn ontstaan (zie de rode streep en de 3
blauwe strepen).
o Zo is de Post-Sovjet golf die verticaal is, dus een schok in het internationale
systeem (men verwachtte het niet), en contagion. Dit laatste is ook terug te zien bij
de val van de Berlijnse muur, waarbij DDR mededeelde dat ze de afscheiding van
Berlijn niet meer gingen handhaven waardoor mensen de grens overgingen en de
muur neerhaalde. Dit was erg spontaan en dit gegeven zorgde er ook voor dat
andere Sovjetlanden zich gingen afscheiden (het was niet strategisch
ingecalculeerd).
o Daarnaast ziet Gunitsky de derde democratiseringsgolf plaatsvinden in de periode
1974 – 1988. Hij zag dit als een meer horizontale beweging, waarbij landen andere
landen observeerden en de mensen in oppositie waren strategisch en
transitioneerde vervolgens. Een voorbeeld is Latijns-Amerika in de jaren 80. Hier
waren geen spontane protesten, maar oppositiepartijen keken wat er in Chili,
Brazilië en Argentinië aan de hand was en keken hoe zij een transitie konden
bewerkstelligen. Ook de Kleurenrevolutie is een ander voorbeeld hiervan.
o De recente Arabische Lente (2011) valt buiten de data van Teorell. Dit is een
andere vorm van diffusie.
• Je zou kunnen zeggen dat de derde golf bestaat uit deze vier verschillende golven. Als we
Gunitsky gelijk geven over dat we de natuur van internationale invloed moeten begrijpen
voor regime-uitkomsten dan zouden we tegen Teorell moeten zeggen dat we zijn data
moeten herorganiseren naar kleinere verschillende golven. De aanname van Gunitsky
komt overeen met de aanname van Geddes die stelt dat niet alle democratiseringen
dezelfde oorzaken hebben.
• Als Gunitsky dus gelijk zou hebben dan zouden we kunnen stellen dat sommige golven
waarschijnlijker leiden tot “bepaalde vormen van democratisch falen”. Een bijdrage van
hem in het reorganiseren van golven op deze manier is dat er veel mislukkingen zijn in
hun pogingen om te democratiseren en hij betrekt landen die probeerden om aan te slaan
met internationale bewegingen, maar geen democratische transitie bereikten, of het soort
democratische transitie dat snel terugviel. Hij zegt dat sommige golven kwetsbaarder zijn
voor een dergelijke terugval dan andere golven. Hij gebruikt hiervoor het voorbeeld dat in
het geval van emulatie dat autocraten ook protesten kunnen verwachten en kunnen leren
van gebeurtenissen van andere landen net zoals oppositiepartijen doen. Zo kunnen
