Literatuur samenvatting blok 3:
Kritisch denken binnen het verpleegkundig proces:
Hoofdstuk 5:
Verpleegkundige interventies:
- Zijn handelingen die een verpleegkundige uitvoert om de doelen/ resultaten van de
zorgvrager te bereiken die gebaseerd zijn op een klinisch oordeel en klinische kennis.
- Kunnen onafhankelijk, afhankelijk of onderling afhankelijk zijn.
- Staan in het teken van observatie, preventie, behandeling of
gezondheidsbevordering, afhankelijk van de gezondheidstoestand van de patient.
- Hebben betrekking op olichamelijke zorg, patienteninstructies, counseling,
emotionele ondersteuning, zorg voor de omgeving en het doorverwijzen naar andere
disciplines.
- Vereisen bij de uitvoering ervan dat de verpleegkundige onafhankelijke, afhankelijke
en multidisciplinaire activiteiten verrichten.
- Verlaten zich bij de uitvoering op dee bereidheid van de zorgvrager en de cognitieve
verpleegtechnische en intermenselijke vaardigheden van de verpleegkunde.
- Vereisen reflectie en kritisch denken om zo veilige, effectieve en efficiente zorg te
kunnen garanderen.
Hoofdstuk 10:
- De diagnosefase is een cruciale fase in het verpleegkundig proces: hier word besloten
wat het zorgprobleem van de zorgvrager is. de 2 volgende faseen worden gekoppeld
aan deze keuze.
- Een gestandaardiseerd begrippenkader is binnen de verpleegkunde essentieel voor
het ontwikkelen en communiceren van kennis en praktijk, voor het evalueren van de
kosten en voor de kwaliteit van de verpleegkundige zorg.
- Verpleegkundige diagnoses:
Gebruiken NANDA-I-labels.
Gebruiken de volgende structuur: PESS.
Kunnen van deze structuur afwijken.
Moeten in volgorde van prioriteit worden vastgelegd in
het zorgplan.
Moeten beschrijvend, nauwkeurig en specefiek zijn,
geen vooroordelen bevatten en neutraal geformuleerd
zijn.
Kunnen worden gebruikt om de reacties op gezondheid
te beschrijven van individuen, gezinnen of
gemeenschappen.
Zijn niet waardevrij en vereisen van de verpleegkundige
dat ze zich bewust is van de eigen waarden en die van
anderen.
Hebben ethische, culturele en levensbeschouwelijke
dimensies.
, Klinische pathologie hoofdstuk 15:
Reuma: een verzamelnaam voor pijnlijke niet traumatische aandoeningen van het
bewegingsapparaat.
Analgetisch: pijnstillend.
Ochtendstijfheid: in of rondom gewrichten gedurende minstens 1 uur.
Polyartritis: weke-delen zwelling van 3 of meer gewrichten in de onder arm of been.
Symmetrische artritis: links en rechts bijna dezelfde gewrichten ontdaan.
Reuma noduli: subcutane knobbels bij benige uitsteeksels of in de buurt van een gewricht.
Synovectome: een verwijdering van het gewrichtsverlies ter verlichting van pijn.
Arthrodese: het gewricht word operatief vastgezet en vormt zich een benige niet pijnlijke
verbinding.
Coxartrose: heup.
Gonartrose: knie.
Osteotomie: kan de stand van een gewrichtsdeel zo veranderen.
Total knee/ total hip: totale heup of knieprothese.
Tophi: afzettingen van uraat onderhuids bij gewrichten boven peesscheden of op de
oorschelp.
Allopurinol: blokkeert xantine-oxydase, een enzym in de afbraakketen van purine naar
urinezuur.
Benzbromaron: bevordert de uitscheiding van urzinezuur.
Rasburicase: zorgt voor de omzetting van urinezuur in allantoine.
Spondylitis: wervellichamen.
Ankylose: verstijving.
Hoofdstuk 16.1
Hormonen worden door endocriene klieren afgegeven aan bloed om andere organen te
beïnvloeden. Die verspreide werking komt doordat verschillende celtypen receptoren
hebben voor het betreffende hormoon. Koppeling aan die receptoren stimuleert of remt
vervolgens een proces in de betreffende cellen.
De afgifte van hormonen wordt geregeld via een terugkoppeling, die te vergelijken is met
centrale verwarming. En zijn verschillende hormonale regelkringen een daarvan is: in
opdracht van de hypothalamus geeft de hypofyse hormonen af, die schilklier, bijnierschors
en ovaria/testikels stimuleren. Daardoor wordt meer schilklierhormoon, cortisol of
geslachtshormoon afgegeven. Stijging van deze hormonen in bloed remt weer stimulatie
door de hypofyse af. Deze terugkoppeling wordt negatieve feedback genoemd, meer
productie leidt immers tot afremmen.
Tussen de thalamus en de hypofyse bevindt zich de hypothalamus. Hier wordt informatie
vanuit het cerebrum de gepaste hormonale reactie aangestuurd. Vanuit de hypothalamus
gaan releasing hormonen naar de hypofysevoorkwab via veneus wondernetje. De hypofyse
is een kleine klier op de schedelbasis, die hormoonconcentraties handhaaft in opdracht van
de hypothalamus. De hypofyse maakt hormonen, die andere endocriene klieren stimuleren:
- TSH (thyreoïd stimulerend hormaan) zet de schildklier aan tot hormoonproductie.
- ACTH (adreno corticotrooph hormoon) stimuleert de hormoonafgifte door de bijnierschors.
- FSH en LH (follikel stimulerend hormoon en luteïniserend hormoon) zorgen voor productie
van geslachtshormonen en de vruchtbaarheid.
De hypofyse produceert naast de bovengenoemde hormonen ook hormonen met een direct
Kritisch denken binnen het verpleegkundig proces:
Hoofdstuk 5:
Verpleegkundige interventies:
- Zijn handelingen die een verpleegkundige uitvoert om de doelen/ resultaten van de
zorgvrager te bereiken die gebaseerd zijn op een klinisch oordeel en klinische kennis.
- Kunnen onafhankelijk, afhankelijk of onderling afhankelijk zijn.
- Staan in het teken van observatie, preventie, behandeling of
gezondheidsbevordering, afhankelijk van de gezondheidstoestand van de patient.
- Hebben betrekking op olichamelijke zorg, patienteninstructies, counseling,
emotionele ondersteuning, zorg voor de omgeving en het doorverwijzen naar andere
disciplines.
- Vereisen bij de uitvoering ervan dat de verpleegkundige onafhankelijke, afhankelijke
en multidisciplinaire activiteiten verrichten.
- Verlaten zich bij de uitvoering op dee bereidheid van de zorgvrager en de cognitieve
verpleegtechnische en intermenselijke vaardigheden van de verpleegkunde.
- Vereisen reflectie en kritisch denken om zo veilige, effectieve en efficiente zorg te
kunnen garanderen.
Hoofdstuk 10:
- De diagnosefase is een cruciale fase in het verpleegkundig proces: hier word besloten
wat het zorgprobleem van de zorgvrager is. de 2 volgende faseen worden gekoppeld
aan deze keuze.
- Een gestandaardiseerd begrippenkader is binnen de verpleegkunde essentieel voor
het ontwikkelen en communiceren van kennis en praktijk, voor het evalueren van de
kosten en voor de kwaliteit van de verpleegkundige zorg.
- Verpleegkundige diagnoses:
Gebruiken NANDA-I-labels.
Gebruiken de volgende structuur: PESS.
Kunnen van deze structuur afwijken.
Moeten in volgorde van prioriteit worden vastgelegd in
het zorgplan.
Moeten beschrijvend, nauwkeurig en specefiek zijn,
geen vooroordelen bevatten en neutraal geformuleerd
zijn.
Kunnen worden gebruikt om de reacties op gezondheid
te beschrijven van individuen, gezinnen of
gemeenschappen.
Zijn niet waardevrij en vereisen van de verpleegkundige
dat ze zich bewust is van de eigen waarden en die van
anderen.
Hebben ethische, culturele en levensbeschouwelijke
dimensies.
, Klinische pathologie hoofdstuk 15:
Reuma: een verzamelnaam voor pijnlijke niet traumatische aandoeningen van het
bewegingsapparaat.
Analgetisch: pijnstillend.
Ochtendstijfheid: in of rondom gewrichten gedurende minstens 1 uur.
Polyartritis: weke-delen zwelling van 3 of meer gewrichten in de onder arm of been.
Symmetrische artritis: links en rechts bijna dezelfde gewrichten ontdaan.
Reuma noduli: subcutane knobbels bij benige uitsteeksels of in de buurt van een gewricht.
Synovectome: een verwijdering van het gewrichtsverlies ter verlichting van pijn.
Arthrodese: het gewricht word operatief vastgezet en vormt zich een benige niet pijnlijke
verbinding.
Coxartrose: heup.
Gonartrose: knie.
Osteotomie: kan de stand van een gewrichtsdeel zo veranderen.
Total knee/ total hip: totale heup of knieprothese.
Tophi: afzettingen van uraat onderhuids bij gewrichten boven peesscheden of op de
oorschelp.
Allopurinol: blokkeert xantine-oxydase, een enzym in de afbraakketen van purine naar
urinezuur.
Benzbromaron: bevordert de uitscheiding van urzinezuur.
Rasburicase: zorgt voor de omzetting van urinezuur in allantoine.
Spondylitis: wervellichamen.
Ankylose: verstijving.
Hoofdstuk 16.1
Hormonen worden door endocriene klieren afgegeven aan bloed om andere organen te
beïnvloeden. Die verspreide werking komt doordat verschillende celtypen receptoren
hebben voor het betreffende hormoon. Koppeling aan die receptoren stimuleert of remt
vervolgens een proces in de betreffende cellen.
De afgifte van hormonen wordt geregeld via een terugkoppeling, die te vergelijken is met
centrale verwarming. En zijn verschillende hormonale regelkringen een daarvan is: in
opdracht van de hypothalamus geeft de hypofyse hormonen af, die schilklier, bijnierschors
en ovaria/testikels stimuleren. Daardoor wordt meer schilklierhormoon, cortisol of
geslachtshormoon afgegeven. Stijging van deze hormonen in bloed remt weer stimulatie
door de hypofyse af. Deze terugkoppeling wordt negatieve feedback genoemd, meer
productie leidt immers tot afremmen.
Tussen de thalamus en de hypofyse bevindt zich de hypothalamus. Hier wordt informatie
vanuit het cerebrum de gepaste hormonale reactie aangestuurd. Vanuit de hypothalamus
gaan releasing hormonen naar de hypofysevoorkwab via veneus wondernetje. De hypofyse
is een kleine klier op de schedelbasis, die hormoonconcentraties handhaaft in opdracht van
de hypothalamus. De hypofyse maakt hormonen, die andere endocriene klieren stimuleren:
- TSH (thyreoïd stimulerend hormaan) zet de schildklier aan tot hormoonproductie.
- ACTH (adreno corticotrooph hormoon) stimuleert de hormoonafgifte door de bijnierschors.
- FSH en LH (follikel stimulerend hormoon en luteïniserend hormoon) zorgen voor productie
van geslachtshormonen en de vruchtbaarheid.
De hypofyse produceert naast de bovengenoemde hormonen ook hormonen met een direct
