Verkeersdrempels, de zin en de onzin
Wereldwijd worden er steeds meer verkeersdrempels en andere wegobstakels aangelegd.
Voornamelijk in Nederland kan je bijna geen straat meer inrijden zonder eerst uit te moeten wijken
voor een verkeersdrempel. Toen ik klein was maakte mijn vader altijd de grap dat de gemeente voor
elke 10 nieuwe verkeersdrempels een kleurenprinter cadeau zou krijgen. Als ik nu om me heen kijk
begin ik die uitspraak steeds meer te geloven, misschien zijn het inmiddels geen kleurenprinters
meer, maar het aantal verkeersdrempels blijft gestaag groeien. Waar ik er vroeger niet zo veel
moeite mee had begin ik me er nu steeds meer aan te ergeren, dat eindeloze gehobbel en
ontwijkingsgedrag om van punt A naar B te komen moet eens ophouden. Mede hierom heb ik
besloten om bullshit te callen op de huidige verkeersdrempels en hun zogenaamde bevordering van
het verkeer.
Voordat we kunnen starten met het “callen” (aankaarten) van bullshit moeten we eerst begrijpen
wat bullshit inhoudt. Bullshit is een term voor taal, statistische figuren, data visualisaties en andere
vormen van informatie die bedoeld zijn om een lezer of luisteraar te overtuigen van een zaak,
ongeacht of dit de waarheid is (Callingbullshit, Z.D). Zo kan bullshit gebruikt worden in de media om
een grote groep mensen te overtuigen van een bepaald standpunt zonder de juiste informatie aan te
halen. Omdat we steeds meer in de digitale wereld verwikkeld raken wordt het moeilijker om de
waarheid te onderscheiden van de echte bullshit. Overheidsinstanties, onderzoeksinstanties en het
nieuws maken profijt van dit fenomeen door steeds meer bullshit te voeden aan hun lezers, soms
zelfs tegen een grote geldsom. Gelukkig ligt de kwestie bij verkeerdrempels iets minder ingewikkeld,
hier speelt de media namelijk een veel minder grote rol in terwijl gemeentes en overheden de
overhand hebben.
Wanneer de eerste verkeersdrempel in Nederland werd aangelegd blijft een mysterie. Sommigen
beweren dat deze voor het eerst in 1970 in aangelegd in Delft terwijl anderen blijven bij het verhaal
dat prins Claus deze voor paleis Drakestein heeft aangelegd om het rijgedrag van prins Bernard onder
controle te houden (De Volkskrant, 2001). De trend was gezet en al snel volgde er een soort
epidemie aan verkeersdrempels. Sterker nog ze zijn inmiddels niet meer weg te denken uit de
Nederlandse infrastructuur. Niet alleen in Nederland worden overigens steeds meer
verkeersdrempels aangelegd, ook in andere Europese landen wordt er volop aangehaakt op deze
trend. Maar wat is nou eigenlijk het nut van die hele drempel? Brengt het plaatsen van een obstakel
midden op de weg niet meer problemen met zich mee dan het daadwerkelijk oplost? En zijn de
gladde, strakke, goed onderhouden wegen in Nederland juist niet iets waar we trots op moeten zijn,
in tegenstelling tot akelige zandwegen met veel gaten en hobbels die nog regelmatig in het
buitenland te vinden zijn.
Verkeersdrempels zijn niet alleen maar bullshit, hun initiële nut, namelijk het vertragen van de
verkeerssnelheid werkt tot nu toe als beste in vergelijking met andere verkeersobstakels. Na de
aanleg van een verkeersdrempel wordt de overschrijding van de maximumsnelheid met 40%
teruggebracht, de as-verspringing oplossing zorgt voor een vermindering van slechts 22% (De
Volkskrant, 2004). Ook is er een positieve relatie aanwezig tussen de aanleg van verkeersdrempels en
het aantal verkeersongelukken in een gebied, zo zijn er tussen de 53% en 60% minder ongelukken
met kinderen in gebieden met verkeersdrempels (Tester, Rutherford, Wald, & Rutherford, 2004).
De vraag blijft echter of deze twee voordelen genoeg opwegen tegen de vele nadelen van deze
akelige verschijningen? Zo zorgen slecht aangelegde verkeersdrempels voor extra trillingen en
verzakkingen van de omliggende grond, dit kan er zelfs voor zorgen dat hele wijken verzakken.
Wereldwijd worden er steeds meer verkeersdrempels en andere wegobstakels aangelegd.
Voornamelijk in Nederland kan je bijna geen straat meer inrijden zonder eerst uit te moeten wijken
voor een verkeersdrempel. Toen ik klein was maakte mijn vader altijd de grap dat de gemeente voor
elke 10 nieuwe verkeersdrempels een kleurenprinter cadeau zou krijgen. Als ik nu om me heen kijk
begin ik die uitspraak steeds meer te geloven, misschien zijn het inmiddels geen kleurenprinters
meer, maar het aantal verkeersdrempels blijft gestaag groeien. Waar ik er vroeger niet zo veel
moeite mee had begin ik me er nu steeds meer aan te ergeren, dat eindeloze gehobbel en
ontwijkingsgedrag om van punt A naar B te komen moet eens ophouden. Mede hierom heb ik
besloten om bullshit te callen op de huidige verkeersdrempels en hun zogenaamde bevordering van
het verkeer.
Voordat we kunnen starten met het “callen” (aankaarten) van bullshit moeten we eerst begrijpen
wat bullshit inhoudt. Bullshit is een term voor taal, statistische figuren, data visualisaties en andere
vormen van informatie die bedoeld zijn om een lezer of luisteraar te overtuigen van een zaak,
ongeacht of dit de waarheid is (Callingbullshit, Z.D). Zo kan bullshit gebruikt worden in de media om
een grote groep mensen te overtuigen van een bepaald standpunt zonder de juiste informatie aan te
halen. Omdat we steeds meer in de digitale wereld verwikkeld raken wordt het moeilijker om de
waarheid te onderscheiden van de echte bullshit. Overheidsinstanties, onderzoeksinstanties en het
nieuws maken profijt van dit fenomeen door steeds meer bullshit te voeden aan hun lezers, soms
zelfs tegen een grote geldsom. Gelukkig ligt de kwestie bij verkeerdrempels iets minder ingewikkeld,
hier speelt de media namelijk een veel minder grote rol in terwijl gemeentes en overheden de
overhand hebben.
Wanneer de eerste verkeersdrempel in Nederland werd aangelegd blijft een mysterie. Sommigen
beweren dat deze voor het eerst in 1970 in aangelegd in Delft terwijl anderen blijven bij het verhaal
dat prins Claus deze voor paleis Drakestein heeft aangelegd om het rijgedrag van prins Bernard onder
controle te houden (De Volkskrant, 2001). De trend was gezet en al snel volgde er een soort
epidemie aan verkeersdrempels. Sterker nog ze zijn inmiddels niet meer weg te denken uit de
Nederlandse infrastructuur. Niet alleen in Nederland worden overigens steeds meer
verkeersdrempels aangelegd, ook in andere Europese landen wordt er volop aangehaakt op deze
trend. Maar wat is nou eigenlijk het nut van die hele drempel? Brengt het plaatsen van een obstakel
midden op de weg niet meer problemen met zich mee dan het daadwerkelijk oplost? En zijn de
gladde, strakke, goed onderhouden wegen in Nederland juist niet iets waar we trots op moeten zijn,
in tegenstelling tot akelige zandwegen met veel gaten en hobbels die nog regelmatig in het
buitenland te vinden zijn.
Verkeersdrempels zijn niet alleen maar bullshit, hun initiële nut, namelijk het vertragen van de
verkeerssnelheid werkt tot nu toe als beste in vergelijking met andere verkeersobstakels. Na de
aanleg van een verkeersdrempel wordt de overschrijding van de maximumsnelheid met 40%
teruggebracht, de as-verspringing oplossing zorgt voor een vermindering van slechts 22% (De
Volkskrant, 2004). Ook is er een positieve relatie aanwezig tussen de aanleg van verkeersdrempels en
het aantal verkeersongelukken in een gebied, zo zijn er tussen de 53% en 60% minder ongelukken
met kinderen in gebieden met verkeersdrempels (Tester, Rutherford, Wald, & Rutherford, 2004).
De vraag blijft echter of deze twee voordelen genoeg opwegen tegen de vele nadelen van deze
akelige verschijningen? Zo zorgen slecht aangelegde verkeersdrempels voor extra trillingen en
verzakkingen van de omliggende grond, dit kan er zelfs voor zorgen dat hele wijken verzakken.
