OVERMIJ HET CHRISTENDOM
Periode tuussen klassieke Radicaliteit van het vroege christendom
oudheid en moderniteit 1e christendom
een zeer open, progressief en weinig georganiseerd verband van lokale (en soms
door de overheid vervolgde) kleine gemeenschappen
Blind geloof, sprong voorbij de
proto-communistich
filosofische rationaliteit
poging om in commune de principes van het leven van Jezus van Nazareth in
de praktijk te brengen (het gebod van de Liefde)
Bendrukken/waarderen van Zeer radicaal heef niks te maken met hoe we de kerk nu kennen.
menselijke kleinheid en
gebrekkigheid Dwaasheid van het kruis
1. Blind vertrouwen (Fideïsme)
Christendom is geen filosofie (ultiem inzicht in de wereld willen verkrijgen,
perfect vorm geven aan het eigen leven, de werkelijkheid de baas willen zijn):
het is een heilsleer [heil = genezing] --> echter vereist het een sprong en
opgeven van ijdele curiositeit.
Gebod van de liefde agapè
Bemin je vijand! = dat eigenlijk geen regel is, maar een paradoxale ‘regel’ die ingaat tegen alle
Het gaat er niet langer om ‘maat’ andere regels = iets ultermate puur = volledig altruïstisch (=gedrag of levenshouding
in het leven te brengen, zoals bij waarbij je mensen helpt zonder eigenbelang)
Aristoteles of de Stoïcijnen, maar Lijkt makkelijk maar is dat allesbehalve
om te leren een extreem zelf-loos uitzonderlijk en tegennatuurlijk
leven te leiden: ‘Weest dus i.t.t. eros (de zelfzuchtige liefde van de Grieken en Romeinen) volstrekt altruïstisch
volmaakt, zoals uw Vader in de nooit duidelijk of we wel aan het gebod hebben voldaan
hemel volmaakt is.’ (Mt 5, 48) transgressief gebod (universele liefde houdt ook in dat je degenen bemint die je
van nature niet bemint; keuze voor de zwakken in de samenleving – cf. met wie trekt
Christus op?
Het ware leven
Iets helemaal anders dan in de antieke filosofie: de overwinning op onze radicaal
kwade en geperverteerde natuur (de zonde)
↔ wilszwakte (akrasia) bij Aristoteles [goede kennen ≠ goede doen]
Mens is van nature kwaadaardig, zelfs de intentie telt mer dan de daden.
Erfzonde en de nood aan genade
Oudheid ➔ had ook ervaring met het kwade, maar duidde dit als dom en
irrationeel.
Erfzonde = fundamentele menselijke ervaring: radicaal tekort schieten
Michel Foucault: Cf zich rot voelen omwille van het ongeluk van anderen ook al is men zelf niet
verantwoordelijk. De dood als ultiem teken van onze zondigheid. Vandaar de
deze manier van denken is niet
nood aan Genade. De mens moet erop vertrouwen dat God ons zal redden van
onschuldig. Het is ook een
onze zondige natuur vanuit Zijn onvoorwaardelijke en nimmer door ons verdiende
manier om mensen te besturen liefde
en macht uit te oefenen
Schaamtecultuur VS schuldcultuur
(macht die veel minder
Schaamtecultuur Schuldcultuur
evident is dan de directe brute
Andere niet onder ogen durven Volledig met zichzelf samenvallen , te
macht die een dictator of een komen ➔ antieke filosofie kort schieten ➔ vergeving van God
tirannieke vader uitoefent
Pastorale machtstechnologie
Michael Foucault
Pedagoog als pastoor, beter weten dan een ander, moet de ander leiden
Pedagoog als arts, interviniëring in private leven, gepaste behandeling
Christus als pedagoog: jezus is een goede herder die zijn leven geeft voor
zijn schapen. Vele opvoeders zien zichzelf als hoeders van mensen die niet
in staat zijn voor zichzelf te zorgen.
Socrates versus Jezus:
inspireren tot zelfzorg versus
constante bezorgdheid voor
de zwakkere ander
Periode tuussen klassieke Radicaliteit van het vroege christendom
oudheid en moderniteit 1e christendom
een zeer open, progressief en weinig georganiseerd verband van lokale (en soms
door de overheid vervolgde) kleine gemeenschappen
Blind geloof, sprong voorbij de
proto-communistich
filosofische rationaliteit
poging om in commune de principes van het leven van Jezus van Nazareth in
de praktijk te brengen (het gebod van de Liefde)
Bendrukken/waarderen van Zeer radicaal heef niks te maken met hoe we de kerk nu kennen.
menselijke kleinheid en
gebrekkigheid Dwaasheid van het kruis
1. Blind vertrouwen (Fideïsme)
Christendom is geen filosofie (ultiem inzicht in de wereld willen verkrijgen,
perfect vorm geven aan het eigen leven, de werkelijkheid de baas willen zijn):
het is een heilsleer [heil = genezing] --> echter vereist het een sprong en
opgeven van ijdele curiositeit.
Gebod van de liefde agapè
Bemin je vijand! = dat eigenlijk geen regel is, maar een paradoxale ‘regel’ die ingaat tegen alle
Het gaat er niet langer om ‘maat’ andere regels = iets ultermate puur = volledig altruïstisch (=gedrag of levenshouding
in het leven te brengen, zoals bij waarbij je mensen helpt zonder eigenbelang)
Aristoteles of de Stoïcijnen, maar Lijkt makkelijk maar is dat allesbehalve
om te leren een extreem zelf-loos uitzonderlijk en tegennatuurlijk
leven te leiden: ‘Weest dus i.t.t. eros (de zelfzuchtige liefde van de Grieken en Romeinen) volstrekt altruïstisch
volmaakt, zoals uw Vader in de nooit duidelijk of we wel aan het gebod hebben voldaan
hemel volmaakt is.’ (Mt 5, 48) transgressief gebod (universele liefde houdt ook in dat je degenen bemint die je
van nature niet bemint; keuze voor de zwakken in de samenleving – cf. met wie trekt
Christus op?
Het ware leven
Iets helemaal anders dan in de antieke filosofie: de overwinning op onze radicaal
kwade en geperverteerde natuur (de zonde)
↔ wilszwakte (akrasia) bij Aristoteles [goede kennen ≠ goede doen]
Mens is van nature kwaadaardig, zelfs de intentie telt mer dan de daden.
Erfzonde en de nood aan genade
Oudheid ➔ had ook ervaring met het kwade, maar duidde dit als dom en
irrationeel.
Erfzonde = fundamentele menselijke ervaring: radicaal tekort schieten
Michel Foucault: Cf zich rot voelen omwille van het ongeluk van anderen ook al is men zelf niet
verantwoordelijk. De dood als ultiem teken van onze zondigheid. Vandaar de
deze manier van denken is niet
nood aan Genade. De mens moet erop vertrouwen dat God ons zal redden van
onschuldig. Het is ook een
onze zondige natuur vanuit Zijn onvoorwaardelijke en nimmer door ons verdiende
manier om mensen te besturen liefde
en macht uit te oefenen
Schaamtecultuur VS schuldcultuur
(macht die veel minder
Schaamtecultuur Schuldcultuur
evident is dan de directe brute
Andere niet onder ogen durven Volledig met zichzelf samenvallen , te
macht die een dictator of een komen ➔ antieke filosofie kort schieten ➔ vergeving van God
tirannieke vader uitoefent
Pastorale machtstechnologie
Michael Foucault
Pedagoog als pastoor, beter weten dan een ander, moet de ander leiden
Pedagoog als arts, interviniëring in private leven, gepaste behandeling
Christus als pedagoog: jezus is een goede herder die zijn leven geeft voor
zijn schapen. Vele opvoeders zien zichzelf als hoeders van mensen die niet
in staat zijn voor zichzelf te zorgen.
Socrates versus Jezus:
inspireren tot zelfzorg versus
constante bezorgdheid voor
de zwakkere ander
