Essay 5| Bedelordes in de dertiende eeuw
In de dertiende eeuw was er een opkomst van bedelordes zichtbaar. Deze bedelordes
werden populair in de steden en verschilden met de al bestaande kloosterordes op het
platteland. Het ontstaan van deze nieuwe ordes houden verband met sociaaleconomische
ontwikkelingen die zich rond dezelfde tijd voordeden, zijnde de verstedelijking en de
uitbreiding van de handel.
Om te beginnen is er verschil tussen kloosterordes en bedelordes. Kloosterordes
bevonden zich met name op het platteland en de monniken distantieerden zich van de
samenleving en leefden volgens strenge regels in armoede. Bedelordes daarentegen
bevonden zich in de stad en monniken of volgelingen mengden zich in het stadsleven. Ook
zij leefden in armoede en ontvingen aalmoes van de stedelingen. Bedelordes probeerden
zich op een actieve manier in te zetten voor de samenleving in plaats van zich ervan te
distantiëren.
Binnen de bedelordes waren verschillende takken te vinden. De twee voornaamste
waren de ordes van Dominicus en van Franciscus. Dominicanen hadden als voornaamste
doel de ketters te bestrijden. Zij wilden dit op een georganiseerde manier doen, bijvoorbeeld
door te preken in de steden. Franciscanen hadden als hoofddoel het sobere leven van Jezus
te imiteren door in zo groot mogelijke armoede te leven en evenals de Dominicanen te
preken in de steden. Ze noemden zichzelf ‘friars’, wat ‘broeders’ betekent en hadden nauwe
banden met de universiteit.
Het opkomen van de bedelordes had te maken met de verstedelijking en de
uitbreiding van handel. Steden waren belangrijke plaatsen voor het drijven van handel; door
het groeiende handelsnetwerk werden steden steeds welvarender en werden daarnaast ook
steeds zelfstandiger, sommige steden kregen zelfs stadsrechten. Dit maakte steden
uitermate geschikt voor de Dominicanen en de Franciscanen, of andere bedelordes, om in te
leven. Ze konden met zo min mogelijk bezit toch overleven doordat er in de steden meer
mensen waren dan op het platteland die geld of eten aan hen gaven.
Samengevat was er in de dertiende eeuw de opkomst van bedelordes in de steden
door de toegenomen welvaart en zelfstandigheid in steden, veroorzaakt door de
uitbreidende handel. Dit was in contrast met de bestaande kloosterordes op het platteland.
In de dertiende eeuw was er een opkomst van bedelordes zichtbaar. Deze bedelordes
werden populair in de steden en verschilden met de al bestaande kloosterordes op het
platteland. Het ontstaan van deze nieuwe ordes houden verband met sociaaleconomische
ontwikkelingen die zich rond dezelfde tijd voordeden, zijnde de verstedelijking en de
uitbreiding van de handel.
Om te beginnen is er verschil tussen kloosterordes en bedelordes. Kloosterordes
bevonden zich met name op het platteland en de monniken distantieerden zich van de
samenleving en leefden volgens strenge regels in armoede. Bedelordes daarentegen
bevonden zich in de stad en monniken of volgelingen mengden zich in het stadsleven. Ook
zij leefden in armoede en ontvingen aalmoes van de stedelingen. Bedelordes probeerden
zich op een actieve manier in te zetten voor de samenleving in plaats van zich ervan te
distantiëren.
Binnen de bedelordes waren verschillende takken te vinden. De twee voornaamste
waren de ordes van Dominicus en van Franciscus. Dominicanen hadden als voornaamste
doel de ketters te bestrijden. Zij wilden dit op een georganiseerde manier doen, bijvoorbeeld
door te preken in de steden. Franciscanen hadden als hoofddoel het sobere leven van Jezus
te imiteren door in zo groot mogelijke armoede te leven en evenals de Dominicanen te
preken in de steden. Ze noemden zichzelf ‘friars’, wat ‘broeders’ betekent en hadden nauwe
banden met de universiteit.
Het opkomen van de bedelordes had te maken met de verstedelijking en de
uitbreiding van handel. Steden waren belangrijke plaatsen voor het drijven van handel; door
het groeiende handelsnetwerk werden steden steeds welvarender en werden daarnaast ook
steeds zelfstandiger, sommige steden kregen zelfs stadsrechten. Dit maakte steden
uitermate geschikt voor de Dominicanen en de Franciscanen, of andere bedelordes, om in te
leven. Ze konden met zo min mogelijk bezit toch overleven doordat er in de steden meer
mensen waren dan op het platteland die geld of eten aan hen gaven.
Samengevat was er in de dertiende eeuw de opkomst van bedelordes in de steden
door de toegenomen welvaart en zelfstandigheid in steden, veroorzaakt door de
uitbreidende handel. Dit was in contrast met de bestaande kloosterordes op het platteland.
