Verlenen van zorg op maat: geneeskunde/heelkunde: pathologie: cardiologie
Trombo-embolische aandoeningen
Zijn aandoeningen die gepaard gaan met trombose en/of embolie.
Trombose = de vorming van een bloedklonter (trombus) in een bloedvat (arterieel of veneus)
zonder fysiologische reden hierdoor ontstaat een vernauwing of afsluiting.
Embolie = een verwikkeling van een trombose het is een stukje bloedklonter dat is losgekomen
van een trombus en dat met de bloedstroom meegevoerd wordt en ergens verderop in de bloedbaan
klem geraakt, dit geeft aanleiding tot een plotse verstopping van een bloedvat.
Oorzaken en uitlokkende factoren
• Atherosclerose (= slagaderverkalking: aandoening van de slagaders die wordt
gekenmerkt door het neerslaan van vetten) is de meeste voorkomende oorzaak
van trombusvorming in de arteriën.
• Vertraagde bloedstroom (stase) is de belangrijkste factor voor wat betreft
trombusvorming in de venen. Een veneuze stase kan optreden bij:
Immobilisatie
Varices of spataders
Hartfalen
Zwangerschap
• Trombofilie is de verzamelnaam voor stoornissen in de bloedstolling die gekenmerkt zijn
door een verhoogde tromboseneiging. Men onderscheidt erfelijke en verworven vormen van
trombofilie. Tot de erfelijke vormen behoren familiaal voorkomende afwijkingen in het
bloedstollingsmechanisme waardoor het bloed een verhoogde stolbaarheid vertoont. Een
aangeboren tekort aan antitrombine III is een vaak voorkomend voorbeeld van een erfelijke
vorm van trombofilie.
• Andere oorzakelijke of uitlokkende factoren:
Gekwetste vaatwanden
Kanker
Aangetaste hartkleppen
Hartritmestoornissen
Afwijkingen in het bloed zelf
Aneurysma (= plaatselijke verbreding van een slagader)
Middelen met invloed op de bloedstolling
De bloedstolling verloopt in 2 stappen:
A. Activering + samenklontering van bloedplaatjes
B. Kettingreactie van stollingsfactoren resulterend in de omzetting van fibrinogeen in fibrine +
vorming fibrinenetwerk
Antitrombotica worden gebruikt om ongewenste stolling te bestrijden of te voorkomen. Hiertoe
behoren de bloedplaatjesaggregatieremmers en de anticoagulantia ze grijpen aan op 1 van de
stappen in de bloedstolling: bloedplaatjesaggregatieremmers remmen de activiteit van de
bloedplaatjes af en anticoagulantia zorgen voor de afremming van de omzetting van fibrinogeen in
fibrine.
, ANTICOAGULANTIA
= geneesmiddelen die aangrijpen in de kettingreactie van de stolling. Ze zorgen uiteindelijk
voor de remming van de vorming van trombine en de remming van de omzetting van
fibrinogeen in fibrine.
1. Heparine en laag moleculair gewicht heparines (LMGH)
Ze remmen de stolling door activering van het natuurlijke antistollingseiwit
antitrombine remt de werking van trombine, maar ook van allerlei andere
stollingsfactoren.
Indicaties preventie DVT (diep veneuze trombose) en longembolie of opstarten
van de behandeling van DVT of longembolie.
Ongewenste effecten bloedingen, blauwe plekken en heparine-geïnduceerde
trombocytopenie (= tekort aan bloedplaatjes)
Heparine
- Werkt onmiddellijk (na 5-10 minuten)
- Intraveneus of subcutaan toegediend
- Controle gebeurt aan de hand van stollingstesten
- Maatregelen bij overdosering:
Θ Stoppen van de toediening
Θ Zo nodig bloedtransfusie
Θ Antidoot of tegengif = protaminesulfaat intraveneus
Laag moleculair gewicht heparines (LMGH)
LMGH worden verkregen door depolymerisatie van gewone heparines. Ze
verdringen geleidelijk aan heparine zowel bij de preventie als bij de
behandeling van trombo-embolische aandoeningen van veneuze (DVT,
longembolie) of arteriële oorsprong (coronaire, cerebrale of perifere
ischemie).
LMGH zijn even doeltreffend als heparine, maar veroorzaken duidelijk minder
ongewenste effecten.
Ze worden subcutaan toegediend en de therapeutische dosis ligt hoger dan
de preventieve dosis. De dosis hangt ook af van het lichaamsgewicht van de
patiënt.
Voordelen LMGH:
- 1 of 2 inspuitingen per dag als curatieve behandeling met vaste dosis
in functie van het lichaamsgewicht.
- 1 inspuiting per dag als preventieve behandeling.
- Minder risico op heparine-geïnduceerde trombopenie (= tekort aan
bloedplaatjes).
- Geen stollingstesten nodig voor de meeste patiënten.
Trombo-embolische aandoeningen
Zijn aandoeningen die gepaard gaan met trombose en/of embolie.
Trombose = de vorming van een bloedklonter (trombus) in een bloedvat (arterieel of veneus)
zonder fysiologische reden hierdoor ontstaat een vernauwing of afsluiting.
Embolie = een verwikkeling van een trombose het is een stukje bloedklonter dat is losgekomen
van een trombus en dat met de bloedstroom meegevoerd wordt en ergens verderop in de bloedbaan
klem geraakt, dit geeft aanleiding tot een plotse verstopping van een bloedvat.
Oorzaken en uitlokkende factoren
• Atherosclerose (= slagaderverkalking: aandoening van de slagaders die wordt
gekenmerkt door het neerslaan van vetten) is de meeste voorkomende oorzaak
van trombusvorming in de arteriën.
• Vertraagde bloedstroom (stase) is de belangrijkste factor voor wat betreft
trombusvorming in de venen. Een veneuze stase kan optreden bij:
Immobilisatie
Varices of spataders
Hartfalen
Zwangerschap
• Trombofilie is de verzamelnaam voor stoornissen in de bloedstolling die gekenmerkt zijn
door een verhoogde tromboseneiging. Men onderscheidt erfelijke en verworven vormen van
trombofilie. Tot de erfelijke vormen behoren familiaal voorkomende afwijkingen in het
bloedstollingsmechanisme waardoor het bloed een verhoogde stolbaarheid vertoont. Een
aangeboren tekort aan antitrombine III is een vaak voorkomend voorbeeld van een erfelijke
vorm van trombofilie.
• Andere oorzakelijke of uitlokkende factoren:
Gekwetste vaatwanden
Kanker
Aangetaste hartkleppen
Hartritmestoornissen
Afwijkingen in het bloed zelf
Aneurysma (= plaatselijke verbreding van een slagader)
Middelen met invloed op de bloedstolling
De bloedstolling verloopt in 2 stappen:
A. Activering + samenklontering van bloedplaatjes
B. Kettingreactie van stollingsfactoren resulterend in de omzetting van fibrinogeen in fibrine +
vorming fibrinenetwerk
Antitrombotica worden gebruikt om ongewenste stolling te bestrijden of te voorkomen. Hiertoe
behoren de bloedplaatjesaggregatieremmers en de anticoagulantia ze grijpen aan op 1 van de
stappen in de bloedstolling: bloedplaatjesaggregatieremmers remmen de activiteit van de
bloedplaatjes af en anticoagulantia zorgen voor de afremming van de omzetting van fibrinogeen in
fibrine.
, ANTICOAGULANTIA
= geneesmiddelen die aangrijpen in de kettingreactie van de stolling. Ze zorgen uiteindelijk
voor de remming van de vorming van trombine en de remming van de omzetting van
fibrinogeen in fibrine.
1. Heparine en laag moleculair gewicht heparines (LMGH)
Ze remmen de stolling door activering van het natuurlijke antistollingseiwit
antitrombine remt de werking van trombine, maar ook van allerlei andere
stollingsfactoren.
Indicaties preventie DVT (diep veneuze trombose) en longembolie of opstarten
van de behandeling van DVT of longembolie.
Ongewenste effecten bloedingen, blauwe plekken en heparine-geïnduceerde
trombocytopenie (= tekort aan bloedplaatjes)
Heparine
- Werkt onmiddellijk (na 5-10 minuten)
- Intraveneus of subcutaan toegediend
- Controle gebeurt aan de hand van stollingstesten
- Maatregelen bij overdosering:
Θ Stoppen van de toediening
Θ Zo nodig bloedtransfusie
Θ Antidoot of tegengif = protaminesulfaat intraveneus
Laag moleculair gewicht heparines (LMGH)
LMGH worden verkregen door depolymerisatie van gewone heparines. Ze
verdringen geleidelijk aan heparine zowel bij de preventie als bij de
behandeling van trombo-embolische aandoeningen van veneuze (DVT,
longembolie) of arteriële oorsprong (coronaire, cerebrale of perifere
ischemie).
LMGH zijn even doeltreffend als heparine, maar veroorzaken duidelijk minder
ongewenste effecten.
Ze worden subcutaan toegediend en de therapeutische dosis ligt hoger dan
de preventieve dosis. De dosis hangt ook af van het lichaamsgewicht van de
patiënt.
Voordelen LMGH:
- 1 of 2 inspuitingen per dag als curatieve behandeling met vaste dosis
in functie van het lichaamsgewicht.
- 1 inspuiting per dag als preventieve behandeling.
- Minder risico op heparine-geïnduceerde trombopenie (= tekort aan
bloedplaatjes).
- Geen stollingstesten nodig voor de meeste patiënten.
