Cybercrime Colleges Samenvatting
Week 1: Delicten, categorisering en de faciliterende rol van het internet
Hoorcollege
Cyberspace, Internet en het Web
Cyberspace, het internet en het Web zijn drie verschillende dingen. Het web is
een deel van de cyberspace; cyberspace is een ontastbaar iets. Het internet is de
infrastructuur die informatie beweegt.
Cyberspace is het digitale, verbonden rijk dat alle types van online
communicatie, transacties en datadeling bevat, zoals het internet, het Web,
virtuele realiteit en elke digitale communicatie of data netwerk.
Het internet is
het globale netwerk van verbonden computers en servers die communiceren
door gestandaardiseerde protocollen te gebruiken. Het is een fysieke en virtuele
infrastructuur die digitale communicatie mogelijk maakt over netwerken heen.
Het Web is de informatie, documenten en
bronnen die bereikbaar zijn via het internet door browsers te gebruiken, in de
vorm van verbonden hypertext documenten en media.
Er wordt onderscheid gemaakt tussen het clear, deep en dark web. Het ‘surface
web’ bestaat uit de standaard web zoekmachines, zoals het World Wide Web;
ongeveer 4%. Het ‘deep web’ bestaat uit legale documenten, overheidsnotulen,
wetenschappelijke rapporten, academische en financiële gegevens; ongeveer
90%. Het ‘dark web’ is waar drugs worden verkocht, illegale informatie zich
bevindt, zoals de TOR browser; ongeveer 6%. Je krijgt alleen toegang tot het dark
web met een soort wachtwoord of code.
De data wordt bewaard in datacenters van hosting aanbieders, zoals AWS,
shopify, Microsoft Azure of Google. Een groot deel van de internetconstructie ligt
in handen van grote, private bedrijven waar we niks van weten.
Door het internet meer en meer te gebruiken stellen we onszelf meer bloot aan
de risico’s die daarmee gepaard gaan. We hebben geen exacte nummers over
cybercrime, maar we weten dat het wel veel gebeurd. Over het algemeen neemt
criminaliteit af, maar neemt de cybercrime toe. Er is bij cybercrime sprake van
een hoog dark number. Dit is een probleem, omdat het zo moeilijk is om er achter
te komen of beleid werkt en om bronnen te lokaliseren.
Cybercrime definities
Eerst werd cybercrime ook wel computer crime genoemd; dit kan niet meer,
omdat er nu ook gebruik wordt gemaakt van andere dingen zoals koffiemachines
of thermostaten.
Key actors in cybercrime zijn enablers,
slachtoffers, cybersecurity bedrijven,
cybercriminelen en LEA’s.
Cybercrime definities zijn belangrijk om
verschillende redenen:
, 1. De manier waarop cybercrime gedefinieerd wordt zal schattingen rondom
de grootte ervan bepalen.
2. Definities van cybercrime zal gevolgen van bepaald gedrag beïnvloeden.
3. Cybercrime definities hebben implicaties voor de manier waarop
criminologen cyberoffending zullen verklaren.
4. Definities zullen interventiestrategieën die gebruikt worden om te reageren
op bepaalde typen gedrag leiden.
5. Definities zullen preventiestrategieën die gebruikt worden om bepaalt
gedrag te voorkomen leiden.
6. Definities bepalen het type onderzoekmethodologieën dat gebruikt wordt
om gedrag te bestuderen.
7. Definities bepalen hoe academici les geven over het gedrag.
Er zijn verschillende cybercrime definities geweest waarbij onderscheid werd
gemaakt in drie soorten. Wall (2007): crimes against/using/in the machine. EU
Commision (2013): offences unique to computers and information
systems/traditional offences/content-related offences. Sarre, Lau & Chang (2018):
crime technical in nature/that involve human contact/perpetrated by the AI. Wall
(2010):
- Cyber-dependent crimes of true cybercrimes: DoS, hacking.
- Cyber-enabled crimes of hybrid cybercrimes: piracy, scams, phishing.
- Cyber-assisted crimes: computer incidental to real-world crime.
Cybercrime omvat al het criminele gedrag waarbij IT (informatie technologie)
systemen essentieel zijn voor de uitvoering van het strafbare feit. Het ‘cyber’-
voorvoegsel heeft zijn momentum verloren; het wordt nu vooral gebruikt om een
label te geven aan negatieve of beveiliging-gerelateerde fenomenen.
Technologie
De rol van technologie bij cybercrime omvat verschillende vragen. De centrale rol
van computers is niet onomstreden en waarom is technologie de centrale
conceptuele factor bij cybercrime? Wat voor soort technologie is het best te
associëren met cybercrime? Welke causale relatie moet er toegewezen worden
aan die technologie?
Er zijn ook een aantal misconcepties rondom cybercrime:
a. Dat cybercrime een nieuw gebied is, een soort digitaal wilde westen,
waardoor het onbestuurbaar is en buiten de capaciteit van de wet ligt om
het te besturen.
b. Dat cyberspace een ruimte of onvoorstelbare mogelijkheid is, dat
cybercrime exponentieel gegroeid is en dat het nog steeds in
ongeëvenaarde manieren groeit.
c. Dat cyberspace een ‘niet-fysieke’ ruimte is; een scheiding tussen
traditionele en ‘cyber’crime vormt. Dat zou andere soorten van
theoretische reacties vergen en aparte vormen van interventies.
Hieronder volgen wat conceptualiseringen rondom cybercrime:
- Het is een soort traditionele criminaliteit in een nieuw jasje. Het is
hetzelfde feit, maar met een andere strategie.
, - Het is deviant gedrag: de focus verschuift van wetten naar
maatschappelijke normen.
- De juridische kwestie is dat criminaliteit met een nauwere blik is
gedefinieerd. Het gaat om gedrag dat wordt afgekeurd door de
maatschappij omdat het de sociale order bedreigd.
- De politieke kwestie is dat de verhalen over cybercrime niet altijd
gebaseerd zijn op bewijs. Er worden veel fear-based en sensationele
woorden gebruikt.
- Witteboordencriminaliteit gaat om criminaliteit die een deel uitmaakt van
de dader zijn baan. Legitieme vs. ondernemende criminaliteit.
- Sociale constructies: gedrag wordt geconstrueerd als een sociaal/crimineel
probleem, zoals hacking of cyber terrorisme. Assumpties hierbij zijn dat de
cyberspace onveilig en criminogeen is.
- Technologisch probleem houdt in dat er meer aandacht is voor de
technologische aard van strafbare gedragingen.
Er zijn verschillende redenen voor het feit dat cybercrime alsmaar toeneemt en
het zo moeilijk is om het te tackelen.
- Allereerst zijn de wetten in alle landen anders. Daarbij past dat de ICT
sneller verandert dan de wetten.
- Anonimiteit maakt toewijzing van cybercrime moeilijker, omdat het vaak
niet bekend is wie er achter de PC zat.
- Veel strafbare feiten worden niet geregistreerd.
- Politie moeten zich aan wettelijke grenzen houden, hebben misschien
andere prioriteiten en hebben te maken met gelimiteerde resources.
- Staten zijn zelf ‘actoren’.
Legale instrumenten
Er zit een scheiding tussen ‘het westen’ en andere landen als het gaat over
conventies en de Budapest conventie. In Nederland kennen we de Wet
Cybercriminaliteit van 1993, 2006 en 2019. Daarnaast kennen we ook het
Cybercrimeverdrag van de Raad van Europa uit 2001.
Het IOCTA 2024 – Europol stelde verschillende dingen vast:
, Cybercrime elementen
Anonimiteit/vloeibaarheid van de identiteit. Hier doet het
toewijzingsprobleem zich voor. Het is niet zeker wie een cybercrimineel feit
heeft gepleegd.
Schaalbaarheid. De nieuwe groep van mogelijke doelwitten is niet
gelimiteerd tot de lokale omgeving. Er is sprake van nieuwe
geautomatiseerde overtredingen. Het gaat hier ook om cyber-fysieke
systemen, zoals IoT en Cloud computing.
Globale bereik/deterritorialisering. Overtredingen zijn niet gelimiteerd tot
lokale gemeenschappen, maar zijn transnationaal. Door deterritorialisering
is het moeilijk om interventies in te voeren. Daarnaast zijn er beperkingen
op het gebied van tijd.
Afwezigheid van capabel toezicht. Er is een gebrek aan
investeringen/bronnen om tegenover cyberbedreigingen te staan.
Daarnaast is er een gebrek aan kennis/capaciteit onder LEA’s om bij te
blijven bij criminelen. Er is weinig stimulans door het ‘de minimis principe’.
Toegankelijkheid/zichtbaarheid. Ontwikkeling van technologie zorgt voor
meer contact tussen slachtoffers en overtreders (time-space compression).
IoT heeft dit aspect versterkt. Er is sprake van hyperconnectiviteit en er
wordt ontzettend veel data geproduceerd.
Crimineel sociaal leren. Er zijn meer mogelijkheden voor potentiële
criminelen om in contact te komen met het deviante of criminele milieu en
om criminele technieken te leren. Zo is YouTube het meest gebruikte
platform om nieuwe cybercrime technieken te leren.
Displacement. Internet staat criminelen toe om hun criminele activiteiten
van de ene locatie naar de andere te verplaatsen op een snelle en
makkelijke manier.
Bij de manieren om met cybercrime om te gaan wordt er onderscheid gemaakt
tussen twee focussen. De socio-psychologie focus gaat ervan uit dat door
overtreders en slachtoffers te onderwijzen hun gedrag door wetten en regels zal
veranderen. Deze benadering wordt bekritiseerd, omdat hij te indringend zou zijn
in mensen hun levens. De technologische focus kijkt naar technologische
oplossingen door algoritmes en apps te ontwikkelen die de overtreder zouden
limiteren. Deze benadering wordt bekritiseerd omdat het de menselijke
component zou negeren.
Hackers staan erom bekend dat ze tevredenheid voelen door een systeem te
hacken en dit leuk vinden. Kan het zijn dat sommige mensen cybercrime leuk
vinden, gewoon omdat bepaalde gedragingen gedefinieerd zijn als illegaal?
Week 1: Delicten, categorisering en de faciliterende rol van het internet
Hoorcollege
Cyberspace, Internet en het Web
Cyberspace, het internet en het Web zijn drie verschillende dingen. Het web is
een deel van de cyberspace; cyberspace is een ontastbaar iets. Het internet is de
infrastructuur die informatie beweegt.
Cyberspace is het digitale, verbonden rijk dat alle types van online
communicatie, transacties en datadeling bevat, zoals het internet, het Web,
virtuele realiteit en elke digitale communicatie of data netwerk.
Het internet is
het globale netwerk van verbonden computers en servers die communiceren
door gestandaardiseerde protocollen te gebruiken. Het is een fysieke en virtuele
infrastructuur die digitale communicatie mogelijk maakt over netwerken heen.
Het Web is de informatie, documenten en
bronnen die bereikbaar zijn via het internet door browsers te gebruiken, in de
vorm van verbonden hypertext documenten en media.
Er wordt onderscheid gemaakt tussen het clear, deep en dark web. Het ‘surface
web’ bestaat uit de standaard web zoekmachines, zoals het World Wide Web;
ongeveer 4%. Het ‘deep web’ bestaat uit legale documenten, overheidsnotulen,
wetenschappelijke rapporten, academische en financiële gegevens; ongeveer
90%. Het ‘dark web’ is waar drugs worden verkocht, illegale informatie zich
bevindt, zoals de TOR browser; ongeveer 6%. Je krijgt alleen toegang tot het dark
web met een soort wachtwoord of code.
De data wordt bewaard in datacenters van hosting aanbieders, zoals AWS,
shopify, Microsoft Azure of Google. Een groot deel van de internetconstructie ligt
in handen van grote, private bedrijven waar we niks van weten.
Door het internet meer en meer te gebruiken stellen we onszelf meer bloot aan
de risico’s die daarmee gepaard gaan. We hebben geen exacte nummers over
cybercrime, maar we weten dat het wel veel gebeurd. Over het algemeen neemt
criminaliteit af, maar neemt de cybercrime toe. Er is bij cybercrime sprake van
een hoog dark number. Dit is een probleem, omdat het zo moeilijk is om er achter
te komen of beleid werkt en om bronnen te lokaliseren.
Cybercrime definities
Eerst werd cybercrime ook wel computer crime genoemd; dit kan niet meer,
omdat er nu ook gebruik wordt gemaakt van andere dingen zoals koffiemachines
of thermostaten.
Key actors in cybercrime zijn enablers,
slachtoffers, cybersecurity bedrijven,
cybercriminelen en LEA’s.
Cybercrime definities zijn belangrijk om
verschillende redenen:
, 1. De manier waarop cybercrime gedefinieerd wordt zal schattingen rondom
de grootte ervan bepalen.
2. Definities van cybercrime zal gevolgen van bepaald gedrag beïnvloeden.
3. Cybercrime definities hebben implicaties voor de manier waarop
criminologen cyberoffending zullen verklaren.
4. Definities zullen interventiestrategieën die gebruikt worden om te reageren
op bepaalde typen gedrag leiden.
5. Definities zullen preventiestrategieën die gebruikt worden om bepaalt
gedrag te voorkomen leiden.
6. Definities bepalen het type onderzoekmethodologieën dat gebruikt wordt
om gedrag te bestuderen.
7. Definities bepalen hoe academici les geven over het gedrag.
Er zijn verschillende cybercrime definities geweest waarbij onderscheid werd
gemaakt in drie soorten. Wall (2007): crimes against/using/in the machine. EU
Commision (2013): offences unique to computers and information
systems/traditional offences/content-related offences. Sarre, Lau & Chang (2018):
crime technical in nature/that involve human contact/perpetrated by the AI. Wall
(2010):
- Cyber-dependent crimes of true cybercrimes: DoS, hacking.
- Cyber-enabled crimes of hybrid cybercrimes: piracy, scams, phishing.
- Cyber-assisted crimes: computer incidental to real-world crime.
Cybercrime omvat al het criminele gedrag waarbij IT (informatie technologie)
systemen essentieel zijn voor de uitvoering van het strafbare feit. Het ‘cyber’-
voorvoegsel heeft zijn momentum verloren; het wordt nu vooral gebruikt om een
label te geven aan negatieve of beveiliging-gerelateerde fenomenen.
Technologie
De rol van technologie bij cybercrime omvat verschillende vragen. De centrale rol
van computers is niet onomstreden en waarom is technologie de centrale
conceptuele factor bij cybercrime? Wat voor soort technologie is het best te
associëren met cybercrime? Welke causale relatie moet er toegewezen worden
aan die technologie?
Er zijn ook een aantal misconcepties rondom cybercrime:
a. Dat cybercrime een nieuw gebied is, een soort digitaal wilde westen,
waardoor het onbestuurbaar is en buiten de capaciteit van de wet ligt om
het te besturen.
b. Dat cyberspace een ruimte of onvoorstelbare mogelijkheid is, dat
cybercrime exponentieel gegroeid is en dat het nog steeds in
ongeëvenaarde manieren groeit.
c. Dat cyberspace een ‘niet-fysieke’ ruimte is; een scheiding tussen
traditionele en ‘cyber’crime vormt. Dat zou andere soorten van
theoretische reacties vergen en aparte vormen van interventies.
Hieronder volgen wat conceptualiseringen rondom cybercrime:
- Het is een soort traditionele criminaliteit in een nieuw jasje. Het is
hetzelfde feit, maar met een andere strategie.
, - Het is deviant gedrag: de focus verschuift van wetten naar
maatschappelijke normen.
- De juridische kwestie is dat criminaliteit met een nauwere blik is
gedefinieerd. Het gaat om gedrag dat wordt afgekeurd door de
maatschappij omdat het de sociale order bedreigd.
- De politieke kwestie is dat de verhalen over cybercrime niet altijd
gebaseerd zijn op bewijs. Er worden veel fear-based en sensationele
woorden gebruikt.
- Witteboordencriminaliteit gaat om criminaliteit die een deel uitmaakt van
de dader zijn baan. Legitieme vs. ondernemende criminaliteit.
- Sociale constructies: gedrag wordt geconstrueerd als een sociaal/crimineel
probleem, zoals hacking of cyber terrorisme. Assumpties hierbij zijn dat de
cyberspace onveilig en criminogeen is.
- Technologisch probleem houdt in dat er meer aandacht is voor de
technologische aard van strafbare gedragingen.
Er zijn verschillende redenen voor het feit dat cybercrime alsmaar toeneemt en
het zo moeilijk is om het te tackelen.
- Allereerst zijn de wetten in alle landen anders. Daarbij past dat de ICT
sneller verandert dan de wetten.
- Anonimiteit maakt toewijzing van cybercrime moeilijker, omdat het vaak
niet bekend is wie er achter de PC zat.
- Veel strafbare feiten worden niet geregistreerd.
- Politie moeten zich aan wettelijke grenzen houden, hebben misschien
andere prioriteiten en hebben te maken met gelimiteerde resources.
- Staten zijn zelf ‘actoren’.
Legale instrumenten
Er zit een scheiding tussen ‘het westen’ en andere landen als het gaat over
conventies en de Budapest conventie. In Nederland kennen we de Wet
Cybercriminaliteit van 1993, 2006 en 2019. Daarnaast kennen we ook het
Cybercrimeverdrag van de Raad van Europa uit 2001.
Het IOCTA 2024 – Europol stelde verschillende dingen vast:
, Cybercrime elementen
Anonimiteit/vloeibaarheid van de identiteit. Hier doet het
toewijzingsprobleem zich voor. Het is niet zeker wie een cybercrimineel feit
heeft gepleegd.
Schaalbaarheid. De nieuwe groep van mogelijke doelwitten is niet
gelimiteerd tot de lokale omgeving. Er is sprake van nieuwe
geautomatiseerde overtredingen. Het gaat hier ook om cyber-fysieke
systemen, zoals IoT en Cloud computing.
Globale bereik/deterritorialisering. Overtredingen zijn niet gelimiteerd tot
lokale gemeenschappen, maar zijn transnationaal. Door deterritorialisering
is het moeilijk om interventies in te voeren. Daarnaast zijn er beperkingen
op het gebied van tijd.
Afwezigheid van capabel toezicht. Er is een gebrek aan
investeringen/bronnen om tegenover cyberbedreigingen te staan.
Daarnaast is er een gebrek aan kennis/capaciteit onder LEA’s om bij te
blijven bij criminelen. Er is weinig stimulans door het ‘de minimis principe’.
Toegankelijkheid/zichtbaarheid. Ontwikkeling van technologie zorgt voor
meer contact tussen slachtoffers en overtreders (time-space compression).
IoT heeft dit aspect versterkt. Er is sprake van hyperconnectiviteit en er
wordt ontzettend veel data geproduceerd.
Crimineel sociaal leren. Er zijn meer mogelijkheden voor potentiële
criminelen om in contact te komen met het deviante of criminele milieu en
om criminele technieken te leren. Zo is YouTube het meest gebruikte
platform om nieuwe cybercrime technieken te leren.
Displacement. Internet staat criminelen toe om hun criminele activiteiten
van de ene locatie naar de andere te verplaatsen op een snelle en
makkelijke manier.
Bij de manieren om met cybercrime om te gaan wordt er onderscheid gemaakt
tussen twee focussen. De socio-psychologie focus gaat ervan uit dat door
overtreders en slachtoffers te onderwijzen hun gedrag door wetten en regels zal
veranderen. Deze benadering wordt bekritiseerd, omdat hij te indringend zou zijn
in mensen hun levens. De technologische focus kijkt naar technologische
oplossingen door algoritmes en apps te ontwikkelen die de overtreder zouden
limiteren. Deze benadering wordt bekritiseerd omdat het de menselijke
component zou negeren.
Hackers staan erom bekend dat ze tevredenheid voelen door een systeem te
hacken en dit leuk vinden. Kan het zijn dat sommige mensen cybercrime leuk
vinden, gewoon omdat bepaalde gedragingen gedefinieerd zijn als illegaal?
