Veilig opgroeien
Bronvermelding
Titel : Veilig opgroeien
Druk : 1
Auteur : A. Turnell en S. Edwards
Uitgever : Bohn Stafleu van Loghum
ISBN (boek) : 9789031361564
Aantal hoofdstukken (boek) : 9
Aantal pagina’s (boek) : 242
De inhoud van dit uittreksel is met de grootste zorg samengesteld. Incidentele onjuistheden kunnen niettemin voorkomen. Je
dient niet aan te nemen dat de informatie die Students Only B.V. biedt foutloos is, hoewel Students Only B.V. dat wel nastreeft.
Dit uittreksel is voor persoonlijk gebruik en is bedoeld als wegwijzer bij het originele boek. Wij raden aan altijd het bijbehorende
studieboek te kopen en dit uittreksel als naslagwerk erbij te houden. In dit uittreksel staan diverse verwijzingen naar het studieboek
op basis waarvan dit uittreksel is gemaakt.
Dit uittreksel is een uitgave van Students Only B.V. Copyright © 2012 StudentsOnly B.V. Alle rechten voorbehouden. De uitgever
van het studieboek is op generlei wijze betrokken bij het vervaardigen van dit uittreksel. Voor vragen kun je je per email wenden
tot .
,Inhoudsopgave
Hoofdstuk 1 Kinderen beschermen: een algemeen overzicht 3
Hoofdstuk 2 Praktische uitgangspunten voor het opbouwen van een
samenwerkingsrelatie 5
Hoofdstuk 3 Een leidraad: de zes praktijkelementen 6
Hoofdstuk 4 Meteen goed beginnen: de melding 8
Hoofdstuk 5 De situatie beoordelen vanuit de veiligheid van het kind 9
Hoofdstuk 6 Aanbellen: meer dan een onderzoek 11
Hoofdstuk 7 Gezamenlijk een plan van aanpak opstellen 12
Hoofdstuk 8 Veiligheid blijft centraal staan: casework en verdere behandeling 14
Hoofdstuk 9 Nadruk op good practice: de sleutel voor een geslaagde toepassing 16
© Students Only B.V. – Alle rechten voorbehouden.
Bron : Veilig opgroeien – A. Turnell e.a.
, Hoofdstuk 1 Kinderen beschermen: een algemeen overzicht
Op zoek naar een antwoord op simpele vragen
Hulpverleners dachten dat ze door de jaren heen meer overtuigd en zelfverzekerd zouden zijn maar
in werkelijkheid weten we nog steeds op veel vragen geen antwoord.
Beschrijving en kwantificering van het probleem
Hulpverleners bij jeugdzorg en kinderbescherming ervaren een steeds grotere werklast. Dit komt
onder andere doordat het aantal gemelde kindermishandelingincidenten stijgt omdat men zich steeds
bewuster is van mishandeling. Men weet verwaarlozing en misbruik bij kinderen niet goed te
onderscheiden, de meningen hierover zijn sterk verdeeld.
De oorzaken: een steeds complexer beeld
De ecologische benadering: mishandeling ontstaat door samenkomst van meerdere
gemeenschapsfactoren (gezin, individu etc.). Cycli van misbruik: wanneer iemand op jonge leeftijd
is misbruikt/mishandeld is er een grotere kans dat die persoon dit later ook gaat doen. Anderen
zeggen weer dat er verband is tussen armoede en mishandeling. Parton zegt dat het geconstrueerd
wordt door interactie tussen hulpverleners en gezin.
Reacties op het probleem: nog meer complexiteit
Men pakt doorgaans het disfunctioneren van het gezin (of individu) aan. Ook wordt er gewerkt met
forensische en onderzoeksprocedures (voornamelijk risico-evaluatieprotocollen). Sommigen denken
dat een gezin onbehandelbaar is en zij pleiten voor uithuisplaatsing of adoptie van kinderen.
Partnerschap of bevoogding?
Thomas (1995) stelt dat in dit werkveld theorie en praktijk ver van elkaar afstaan. Er moet echt iets
veranderen wil de kloof tussen theoretici en hulpverleners en tussen cliënten en hulpverleners
verkleinen. Het Signs of Safety-model wil een kader bieden om kennis van het gezin en de
hulpverleners beter met elkaar te integreren tijdens het proces.
De cliënt begint gehoor te vinden
Bij preventief werk in gezinnen is de indruk die de hulpverlener op de cliënt maakt van groot belang,
vooral oprechtheid is hierin belangrijk. Er moet gewerkt worden aan mogelijkheden.
De ervaringen in Engeland: Cleveland en de Child Act van 1989.
Na een grootste uithuisplaatsing in Cleveland werden de hulpverleners door ouders en media te
schande gemaakt vanwege slechte interactie met ouders. Hierop volgde de Child Act in 1989
waardoor partnerschap en evaluatie verplicht was. Er dient samenwerking te zijn.
De ervaringen in Nieuw-Zeeland en de familieontmoeting
In Nieuw-Zeeland ontwikkelde zich gelijktijd de ‘Children, Young persons and their families
act’. Belangrijk is dat familie vanaf toen inspraak had in beslissingen. De overheid creëerde hier
voor een samenwerkingsmodel.
De ervaringen in de VS
Ze gebruiken het familieontmoetingsmodel en ‘community partnerships for protecting children’,
een model voor intensievere samenwerking met het gezin waarbij de verantwoordelijkheid voor
het kind uit het domein van de hulpverlener wordt gehaald en de gemeenschap er juist meer bij
wordt betrokken.
Het perspectief van de jeugdhulpverlener
© Students Only B.V. – Alle rechten voorbehouden. 3
Bron : Veilig opgroeien – A. Turnell e.a.
Bronvermelding
Titel : Veilig opgroeien
Druk : 1
Auteur : A. Turnell en S. Edwards
Uitgever : Bohn Stafleu van Loghum
ISBN (boek) : 9789031361564
Aantal hoofdstukken (boek) : 9
Aantal pagina’s (boek) : 242
De inhoud van dit uittreksel is met de grootste zorg samengesteld. Incidentele onjuistheden kunnen niettemin voorkomen. Je
dient niet aan te nemen dat de informatie die Students Only B.V. biedt foutloos is, hoewel Students Only B.V. dat wel nastreeft.
Dit uittreksel is voor persoonlijk gebruik en is bedoeld als wegwijzer bij het originele boek. Wij raden aan altijd het bijbehorende
studieboek te kopen en dit uittreksel als naslagwerk erbij te houden. In dit uittreksel staan diverse verwijzingen naar het studieboek
op basis waarvan dit uittreksel is gemaakt.
Dit uittreksel is een uitgave van Students Only B.V. Copyright © 2012 StudentsOnly B.V. Alle rechten voorbehouden. De uitgever
van het studieboek is op generlei wijze betrokken bij het vervaardigen van dit uittreksel. Voor vragen kun je je per email wenden
tot .
,Inhoudsopgave
Hoofdstuk 1 Kinderen beschermen: een algemeen overzicht 3
Hoofdstuk 2 Praktische uitgangspunten voor het opbouwen van een
samenwerkingsrelatie 5
Hoofdstuk 3 Een leidraad: de zes praktijkelementen 6
Hoofdstuk 4 Meteen goed beginnen: de melding 8
Hoofdstuk 5 De situatie beoordelen vanuit de veiligheid van het kind 9
Hoofdstuk 6 Aanbellen: meer dan een onderzoek 11
Hoofdstuk 7 Gezamenlijk een plan van aanpak opstellen 12
Hoofdstuk 8 Veiligheid blijft centraal staan: casework en verdere behandeling 14
Hoofdstuk 9 Nadruk op good practice: de sleutel voor een geslaagde toepassing 16
© Students Only B.V. – Alle rechten voorbehouden.
Bron : Veilig opgroeien – A. Turnell e.a.
, Hoofdstuk 1 Kinderen beschermen: een algemeen overzicht
Op zoek naar een antwoord op simpele vragen
Hulpverleners dachten dat ze door de jaren heen meer overtuigd en zelfverzekerd zouden zijn maar
in werkelijkheid weten we nog steeds op veel vragen geen antwoord.
Beschrijving en kwantificering van het probleem
Hulpverleners bij jeugdzorg en kinderbescherming ervaren een steeds grotere werklast. Dit komt
onder andere doordat het aantal gemelde kindermishandelingincidenten stijgt omdat men zich steeds
bewuster is van mishandeling. Men weet verwaarlozing en misbruik bij kinderen niet goed te
onderscheiden, de meningen hierover zijn sterk verdeeld.
De oorzaken: een steeds complexer beeld
De ecologische benadering: mishandeling ontstaat door samenkomst van meerdere
gemeenschapsfactoren (gezin, individu etc.). Cycli van misbruik: wanneer iemand op jonge leeftijd
is misbruikt/mishandeld is er een grotere kans dat die persoon dit later ook gaat doen. Anderen
zeggen weer dat er verband is tussen armoede en mishandeling. Parton zegt dat het geconstrueerd
wordt door interactie tussen hulpverleners en gezin.
Reacties op het probleem: nog meer complexiteit
Men pakt doorgaans het disfunctioneren van het gezin (of individu) aan. Ook wordt er gewerkt met
forensische en onderzoeksprocedures (voornamelijk risico-evaluatieprotocollen). Sommigen denken
dat een gezin onbehandelbaar is en zij pleiten voor uithuisplaatsing of adoptie van kinderen.
Partnerschap of bevoogding?
Thomas (1995) stelt dat in dit werkveld theorie en praktijk ver van elkaar afstaan. Er moet echt iets
veranderen wil de kloof tussen theoretici en hulpverleners en tussen cliënten en hulpverleners
verkleinen. Het Signs of Safety-model wil een kader bieden om kennis van het gezin en de
hulpverleners beter met elkaar te integreren tijdens het proces.
De cliënt begint gehoor te vinden
Bij preventief werk in gezinnen is de indruk die de hulpverlener op de cliënt maakt van groot belang,
vooral oprechtheid is hierin belangrijk. Er moet gewerkt worden aan mogelijkheden.
De ervaringen in Engeland: Cleveland en de Child Act van 1989.
Na een grootste uithuisplaatsing in Cleveland werden de hulpverleners door ouders en media te
schande gemaakt vanwege slechte interactie met ouders. Hierop volgde de Child Act in 1989
waardoor partnerschap en evaluatie verplicht was. Er dient samenwerking te zijn.
De ervaringen in Nieuw-Zeeland en de familieontmoeting
In Nieuw-Zeeland ontwikkelde zich gelijktijd de ‘Children, Young persons and their families
act’. Belangrijk is dat familie vanaf toen inspraak had in beslissingen. De overheid creëerde hier
voor een samenwerkingsmodel.
De ervaringen in de VS
Ze gebruiken het familieontmoetingsmodel en ‘community partnerships for protecting children’,
een model voor intensievere samenwerking met het gezin waarbij de verantwoordelijkheid voor
het kind uit het domein van de hulpverlener wordt gehaald en de gemeenschap er juist meer bij
wordt betrokken.
Het perspectief van de jeugdhulpverlener
© Students Only B.V. – Alle rechten voorbehouden. 3
Bron : Veilig opgroeien – A. Turnell e.a.
