Film Analyse: ‘Cidade De Deus’:
Martha De Schrijver
5lt
Esthetica
1. Regie
De film is geregisseerd door Fernando Meirelles, een Braziliaanse filmregisseur. Hij heeft de film gebaseerd op
de roman ‘Cidade De Deus’. Samen met Kátia Lund regisseerde Meirelles een prachtige film. De media was zo
onder de indruk van de regie van ‘Cidade De Deus’, dat Fernando Meirelles een paar jaar later als co-producent
opnieuw was betrokken bij ‘Cidade Dos Homens’. Dit zou naar schijnt de opvolger van de film moeten zijn,
maar niet inhoudelijk.
2. Hoofdrolspelers (en hun prestaties)
De hoofdrolspelers zijn Raket, gespeeld door Alexandre Rodriguez, Zé’tje, gespeeld door Leandro Firmino da
Hora, Benny, gespeeld door Phelipe Haagensen, Wortel, door Matheus Nachtergaele gespeeld, Dobbeltje, door
Douglas Silva en Ruigpoot, door Jonathan Haagensen gespeeld. De meeste acteurs kwamen vaak onvoorbereid
naar de draaidagen, waardoor deze acteurs eigenlijk alles spontaan en op gevoel speelden. Dit viel totaal niet
op in de film, het maakte de film realistisch en geloofwaardig. De hoofdrolspelers hebben geweldige
acteerprestaties afgelegd. Ook omdat de acteurs zelf allemaal vanuit Rio De Janeiro, of een favela ervan komen,
maakt hun acteerprestaties heel goed, want ze weten wat ze spelen want ze hebben dit waarschijnlijk zelf ook
meegemaakt, of iemand in hun nabije omgeving.
3. Belichting
Je krijgt veel lichte beelden te zien bij het eerste deel: dit schetst een vrolijk beeld. Maar naarmate je verder
gaat in de film, zie je dat er steeds meer donkere beelden zijn. Telkens wanneer er een ongeval of een misdrijf
gepleegd wordt, zie je dat het beeld donker of duister wordt. Ook op het einde van elke flashback of
tijdsperiode, wordt het licht ineens heel donker. Er wordt ook bij een cliffhanger, of een spannend deel van de
film waarin er een misdaad gepleegd wordt, gebruik gemaakt van stroboscopische beelden: het lijkt dan alsof
alles in deeltjes gebeurd, dat alles voorbij flitst.
4. Kleurgebruik
elke keer als er een nieuw tijdperk wordt aangeduid, verandert het kleurgebruik; elke keer als een flashback
eindigt: in aller eerste het begin van de film kan je “gouden en gele tinten” zien. Deze kleuren staan symbool
voor de onschuldige gouden tijden in de favela, waar de kinderen toen hoopten op een beter leven, dat ze later
rijk konden worden ipv in de maffia vermengd te geraken. Maar telkens wanneer er een flashback komt van
wanneer de kinderen iets ouder zijn, zie je dat het kleurgebruik weer verandert: de tinten zijn meer
blauwachtig en groenachtig. Deze kleuren werden in het begin van de film vermeden. Groen, de kleur van
marihuana komt dus ook veel aan bod. De kleur blauw representeert kilte en gevoelloosheid, omdat zij
gevoelloos zijn geworden door de traumatiserende jeugd die ze hebben meegemaakt.
Martha De Schrijver
5lt
Esthetica
1. Regie
De film is geregisseerd door Fernando Meirelles, een Braziliaanse filmregisseur. Hij heeft de film gebaseerd op
de roman ‘Cidade De Deus’. Samen met Kátia Lund regisseerde Meirelles een prachtige film. De media was zo
onder de indruk van de regie van ‘Cidade De Deus’, dat Fernando Meirelles een paar jaar later als co-producent
opnieuw was betrokken bij ‘Cidade Dos Homens’. Dit zou naar schijnt de opvolger van de film moeten zijn,
maar niet inhoudelijk.
2. Hoofdrolspelers (en hun prestaties)
De hoofdrolspelers zijn Raket, gespeeld door Alexandre Rodriguez, Zé’tje, gespeeld door Leandro Firmino da
Hora, Benny, gespeeld door Phelipe Haagensen, Wortel, door Matheus Nachtergaele gespeeld, Dobbeltje, door
Douglas Silva en Ruigpoot, door Jonathan Haagensen gespeeld. De meeste acteurs kwamen vaak onvoorbereid
naar de draaidagen, waardoor deze acteurs eigenlijk alles spontaan en op gevoel speelden. Dit viel totaal niet
op in de film, het maakte de film realistisch en geloofwaardig. De hoofdrolspelers hebben geweldige
acteerprestaties afgelegd. Ook omdat de acteurs zelf allemaal vanuit Rio De Janeiro, of een favela ervan komen,
maakt hun acteerprestaties heel goed, want ze weten wat ze spelen want ze hebben dit waarschijnlijk zelf ook
meegemaakt, of iemand in hun nabije omgeving.
3. Belichting
Je krijgt veel lichte beelden te zien bij het eerste deel: dit schetst een vrolijk beeld. Maar naarmate je verder
gaat in de film, zie je dat er steeds meer donkere beelden zijn. Telkens wanneer er een ongeval of een misdrijf
gepleegd wordt, zie je dat het beeld donker of duister wordt. Ook op het einde van elke flashback of
tijdsperiode, wordt het licht ineens heel donker. Er wordt ook bij een cliffhanger, of een spannend deel van de
film waarin er een misdaad gepleegd wordt, gebruik gemaakt van stroboscopische beelden: het lijkt dan alsof
alles in deeltjes gebeurd, dat alles voorbij flitst.
4. Kleurgebruik
elke keer als er een nieuw tijdperk wordt aangeduid, verandert het kleurgebruik; elke keer als een flashback
eindigt: in aller eerste het begin van de film kan je “gouden en gele tinten” zien. Deze kleuren staan symbool
voor de onschuldige gouden tijden in de favela, waar de kinderen toen hoopten op een beter leven, dat ze later
rijk konden worden ipv in de maffia vermengd te geraken. Maar telkens wanneer er een flashback komt van
wanneer de kinderen iets ouder zijn, zie je dat het kleurgebruik weer verandert: de tinten zijn meer
blauwachtig en groenachtig. Deze kleuren werden in het begin van de film vermeden. Groen, de kleur van
marihuana komt dus ook veel aan bod. De kleur blauw representeert kilte en gevoelloosheid, omdat zij
gevoelloos zijn geworden door de traumatiserende jeugd die ze hebben meegemaakt.
