Narratieve opdracht
Het interview:
Voor deze opdracht ben ik naar het woonzorgcentrum in mijn buurt geweest. Ik heb hier een
gesprek gehad met Marie-José, een 86-jarige vrouw.
De favoriete bezigheid van Marie-José is breien en haken. Ze doet dit dagelijks tweemaal, ’s
ochtends om negen uur en ’s avonds rond zes uur. Wanneer ze bezig is met een nieuwe
creatie zoals sjaals, kousen, truien, etc., brengt dit rust met zich mee en wordt Marie-José
spontaan heel blij. Het personeel in het woonzorgcentrum zien haar steeds opfleuren
wanneer ze iets nieuws aan het maken is. Zo heeft ze zelfs al aan haar mede bewoners
lessen gegeven over hoe je moet breien en haken.
Marie-José heeft leren breien en haken van haar moeder en grootmoeder. Toen ze een klein
meisje was kreeg ze vaak cadeautjes van haar mama en oma die ze zelf gemaakt hadden. Ze
vond dit heel leuk en heeft er dan ook voor gezorgd dat ze geïnteresseerd was. Op een dag
toen ze ongeveer zeven jaar was waren haar moeder en grootmoeder samen een
knuffelbeer aan het maken. Ze was gefascineerd door hen dit te zien doen. Uiteindelijk
mocht ze zelf eens een keer proberen haken. Het ging niet direct goed, maar dit was het
moment dat de vonk over sprong. Hier begon haar liefde voor breien en haken. Twee volle
weken van oefenen en heel wat probeersels lukte het haar. Sinds die dag zat Marie-José
samen met haar moeder en grootmoeder samen om te haken en breien. Zo hadden ze voor
elkaar een sjaal gemaakt, die ze tot op de dag van vandaag nog steeds heeft. Volgens haar
zorgt de sjaal ervoor dat ze geluk heeft en het geeft haar ook het gevoel dat haar moeder en
oma nog steeds bij haar zijn.
Marie-José vind het altijd heel fijn om heel wat verschillende zaken te creëren voor anderen.
Het geeft haar een fijne bezigheid die haar doet terug denken aan haar geliefde mama en
oma. Ze vind het zelf leuk om dit te doen en de reacties van de anderen vind ze ook steeds
heel aangenaam. Zelf vind ze dat het energie geeft om anderen zo gelukkig te zien wanneer
ze zo een handgemaakt item krijgen van haar. Ondertussen zijn Marie-José’s kleinkinderen
zelf aan het haken geslagen. Voor haar is dit een aangenaam gevoel omdat ze zo samen met
hun zaken kan maken. Ze is heel gelukkig dat ze een bron van inspiratie kan zijn voor haar
kleinkinderen. Zo heeft ze voor haar kleinkinderen een sjaal gebreid, net zoals haar moeder
en grootmoeder voor haar gemaakt hadden. Uiteraard waren de kinderen heel blij met de
sjaal.
Voor Marie-José is dit een belangrijke bezigheid omdat het haar jong en scherp houdt.
Wanneer ze breid of haakt moet ze opletten dat ze geen steek laat vallen en zo zijn er nog
heel wat details waar ze rekening mee moet maken afhankelijk van wat ze aan het maken is.
Het brengt haar ook terug in de tijd toen ze naaister was als job. Toen deed ze het voor te
kunnen leven en nu is het als ontspanning, maar het gevoel en de plezier zijn nog steeds
even groot als toen.
Het interview:
Voor deze opdracht ben ik naar het woonzorgcentrum in mijn buurt geweest. Ik heb hier een
gesprek gehad met Marie-José, een 86-jarige vrouw.
De favoriete bezigheid van Marie-José is breien en haken. Ze doet dit dagelijks tweemaal, ’s
ochtends om negen uur en ’s avonds rond zes uur. Wanneer ze bezig is met een nieuwe
creatie zoals sjaals, kousen, truien, etc., brengt dit rust met zich mee en wordt Marie-José
spontaan heel blij. Het personeel in het woonzorgcentrum zien haar steeds opfleuren
wanneer ze iets nieuws aan het maken is. Zo heeft ze zelfs al aan haar mede bewoners
lessen gegeven over hoe je moet breien en haken.
Marie-José heeft leren breien en haken van haar moeder en grootmoeder. Toen ze een klein
meisje was kreeg ze vaak cadeautjes van haar mama en oma die ze zelf gemaakt hadden. Ze
vond dit heel leuk en heeft er dan ook voor gezorgd dat ze geïnteresseerd was. Op een dag
toen ze ongeveer zeven jaar was waren haar moeder en grootmoeder samen een
knuffelbeer aan het maken. Ze was gefascineerd door hen dit te zien doen. Uiteindelijk
mocht ze zelf eens een keer proberen haken. Het ging niet direct goed, maar dit was het
moment dat de vonk over sprong. Hier begon haar liefde voor breien en haken. Twee volle
weken van oefenen en heel wat probeersels lukte het haar. Sinds die dag zat Marie-José
samen met haar moeder en grootmoeder samen om te haken en breien. Zo hadden ze voor
elkaar een sjaal gemaakt, die ze tot op de dag van vandaag nog steeds heeft. Volgens haar
zorgt de sjaal ervoor dat ze geluk heeft en het geeft haar ook het gevoel dat haar moeder en
oma nog steeds bij haar zijn.
Marie-José vind het altijd heel fijn om heel wat verschillende zaken te creëren voor anderen.
Het geeft haar een fijne bezigheid die haar doet terug denken aan haar geliefde mama en
oma. Ze vind het zelf leuk om dit te doen en de reacties van de anderen vind ze ook steeds
heel aangenaam. Zelf vind ze dat het energie geeft om anderen zo gelukkig te zien wanneer
ze zo een handgemaakt item krijgen van haar. Ondertussen zijn Marie-José’s kleinkinderen
zelf aan het haken geslagen. Voor haar is dit een aangenaam gevoel omdat ze zo samen met
hun zaken kan maken. Ze is heel gelukkig dat ze een bron van inspiratie kan zijn voor haar
kleinkinderen. Zo heeft ze voor haar kleinkinderen een sjaal gebreid, net zoals haar moeder
en grootmoeder voor haar gemaakt hadden. Uiteraard waren de kinderen heel blij met de
sjaal.
Voor Marie-José is dit een belangrijke bezigheid omdat het haar jong en scherp houdt.
Wanneer ze breid of haakt moet ze opletten dat ze geen steek laat vallen en zo zijn er nog
heel wat details waar ze rekening mee moet maken afhankelijk van wat ze aan het maken is.
Het brengt haar ook terug in de tijd toen ze naaister was als job. Toen deed ze het voor te
kunnen leven en nu is het als ontspanning, maar het gevoel en de plezier zijn nog steeds
even groot als toen.
