anoniem - Karel ende Elegast
Anonieme schrijver is typisch voor de middeleeuwen
Op de dag voor het hofdag is Karel de Grote aan het slapen. Hij hoort een bericht dat hij
moet stelen van een engel. Hij trekt zich er niks van aan. Als hij het drie keer hoort bedenkt
hij zich dat het wel een bericht van god moet zijn dus hij gaat erop uit. Voordat hij vertrekt
bidt hij. Hij verlaat het kasteel met zijn paard wat erg makkelijk gaat omdat iedereen op dat
moment aan het slapen is. Hij denkt terug aan een ridder, Elegast, die hij verbannen had
door diefstal. Hij bedenkt zich dat hij hem een onterrecht heeft gedaan en hij heeft spijt van
zijn keuze. Onderweg komt hij een ridder in het zwart tegen. Hij wil Karel beroven van zijn
wapenuitrusting en er volgt een gevecht. De ridder wil weten wie Karel is. Karel wint en eist
te weten wie de zwarte ridder is in plaats van hem te vermoorden. Hij noemt zichzelf Elegast
en hij zegt dat hij steelt van de rijken en geeft aan de armen. Karel noemt zichzelf
Adelbrecht. Hij stelt voor om samen de schatten van Karel de Grote te stelen, maar Elegast
weigert omdat hij nog steeds trouw is aan Karel, ondanks dat hij verbannen is (feodale
trouw). Elegast stelt voor om Eggeric van Eggermonde te beroven, de man van de zus van
Karel. Eggeric is heel ontrouw en een gevaar voor Karel. Ze breken in het kasteel en Elegast
besluit alleen naar binnen te gaan omdat hij de talenten van “Adelbrecht” niet echt vertrouwt.
Elegast doet een strootje in zijn mond waardoor hij naar hanen en honden kan luisteren die
hem vertellen dat Karel buiten de poorten moet zijn. Dit vertelt hij aan Adelbrecht en hij wil
terugkeren, maar Adelbrecht wil dat hij het afmaakt. Elegast wil de zadel van Eggeric stelen,
ook al hebben ze best wat gestolen. Hij maakt door de zadel aan te raken veel geluid en
Eggeric en zijn vrouw worden wakker. Hij hoort dat Eggeric van plan is om Karel te
vermoorden tijdens hofdag. Zijn vrouw is hiertegen en hij slaat haar op de neus als ze zegt
dat ze beter hem kunnen ophangen in plaats van de keizer. Elegast vangt haar bloed op met
zijn handschoen als ze begint met bloeden en gebruikt dit later als bewijs. Elegast durft niet
zelf dit complot aan Karel te vertellen en Adelbrecht zegt “dan doe ik het wel!”. De volgende
ochtend worden Eggeric en zijn handlangers gearresteerd en Elegast komt binnen met het
bewijs: het bloed op de handschoen en de zadel van Eggeric, die eerst alles ontkende. Er is
een gevecht, godsoordeel: er wordt eerst gebid en degene die het gevecht wint wordt als de
ware winnaar gezien door god. Karel bidt wel voordat hij begint maar Eggeric niet. Dit is
weer een terugwijzing op trouw zijn aan god. Eggeric wordt gedood en daarna opgehangen.
Elegast kreeg als “beloning” de zus van Karel en de rest wordt opgehangen en krijgt zijn eer
hersteld.
Anonieme schrijver is typisch voor de middeleeuwen
Op de dag voor het hofdag is Karel de Grote aan het slapen. Hij hoort een bericht dat hij
moet stelen van een engel. Hij trekt zich er niks van aan. Als hij het drie keer hoort bedenkt
hij zich dat het wel een bericht van god moet zijn dus hij gaat erop uit. Voordat hij vertrekt
bidt hij. Hij verlaat het kasteel met zijn paard wat erg makkelijk gaat omdat iedereen op dat
moment aan het slapen is. Hij denkt terug aan een ridder, Elegast, die hij verbannen had
door diefstal. Hij bedenkt zich dat hij hem een onterrecht heeft gedaan en hij heeft spijt van
zijn keuze. Onderweg komt hij een ridder in het zwart tegen. Hij wil Karel beroven van zijn
wapenuitrusting en er volgt een gevecht. De ridder wil weten wie Karel is. Karel wint en eist
te weten wie de zwarte ridder is in plaats van hem te vermoorden. Hij noemt zichzelf Elegast
en hij zegt dat hij steelt van de rijken en geeft aan de armen. Karel noemt zichzelf
Adelbrecht. Hij stelt voor om samen de schatten van Karel de Grote te stelen, maar Elegast
weigert omdat hij nog steeds trouw is aan Karel, ondanks dat hij verbannen is (feodale
trouw). Elegast stelt voor om Eggeric van Eggermonde te beroven, de man van de zus van
Karel. Eggeric is heel ontrouw en een gevaar voor Karel. Ze breken in het kasteel en Elegast
besluit alleen naar binnen te gaan omdat hij de talenten van “Adelbrecht” niet echt vertrouwt.
Elegast doet een strootje in zijn mond waardoor hij naar hanen en honden kan luisteren die
hem vertellen dat Karel buiten de poorten moet zijn. Dit vertelt hij aan Adelbrecht en hij wil
terugkeren, maar Adelbrecht wil dat hij het afmaakt. Elegast wil de zadel van Eggeric stelen,
ook al hebben ze best wat gestolen. Hij maakt door de zadel aan te raken veel geluid en
Eggeric en zijn vrouw worden wakker. Hij hoort dat Eggeric van plan is om Karel te
vermoorden tijdens hofdag. Zijn vrouw is hiertegen en hij slaat haar op de neus als ze zegt
dat ze beter hem kunnen ophangen in plaats van de keizer. Elegast vangt haar bloed op met
zijn handschoen als ze begint met bloeden en gebruikt dit later als bewijs. Elegast durft niet
zelf dit complot aan Karel te vertellen en Adelbrecht zegt “dan doe ik het wel!”. De volgende
ochtend worden Eggeric en zijn handlangers gearresteerd en Elegast komt binnen met het
bewijs: het bloed op de handschoen en de zadel van Eggeric, die eerst alles ontkende. Er is
een gevecht, godsoordeel: er wordt eerst gebid en degene die het gevecht wint wordt als de
ware winnaar gezien door god. Karel bidt wel voordat hij begint maar Eggeric niet. Dit is
weer een terugwijzing op trouw zijn aan god. Eggeric wordt gedood en daarna opgehangen.
Elegast kreeg als “beloning” de zus van Karel en de rest wordt opgehangen en krijgt zijn eer
hersteld.
