Examenpaper ethiek en
multiculturaliteit
Het geweld van laatste woorden
2021 - 2022
Zoë Milis
, Het geweld van laatste woorden: een boek dat handelt over filosofie binnen
de marge van de gezondheidsethiek. “Hoe handel ik op een goede,
verantwoorde manier?” het antwoord op deze vraag zal voor u, mij en vele
anderen anders zijn. Dit doordat u en ik in een multiculturele samenleving
leven die steeds multicultureler wordt. Deze huidige diverse samenleving
maakt van ethiek een probleem, omdat al deze verschillende culturen andere
opvattingen hebben over deze vraag. Dit is niet het enige probleem, maar
ook binnen al deze verschillende culturen nemen singulariteiten eigen
standpunten in. Waardoor we dus ook kunnen spreken van een pluraliteit van
singulariteiten, elk individu is uniek en verschillend. Doordat onze
samenleving een diversiteit aan culturen bevat, is er vraag naar ethiek.
Dit boek legt de nadruk op de discussie tussen de smalle en brede moraal.
In Nederland is de discussie tussen de ethisch ingenieur Van Willigenburg en
de ethisch filosoof Van Tongeren een uiting van dat contrast tussen de smalle
en brede moraal. De problematiek gaat over de status van de ethiek.
De gezondheidsethiek is tot stand gekomen als een verruiming van de
traditionele medische ethiek. De dominante benadering binnen de
gezondheidsethiek is de principebenadering.
De principebenadering hanteert een smalle moraal, omdat het rekening houdt
met maar vier principes:
Het principe van beneficence: Ten allen tijde het goede doen ten
aanzien van anderen of in logopedische context ten aanzien van de
cliënt.
Het principe van nonmaleficence: Als we het goede niet meer
kunnen doen dan moeten we minstens het kwade vermijden. Palliatieve
zorg is een mooi voorbeeld van dit principe waarbij men wanneer er
geen chirurgische of medische behandelingen meer mogelijk zijn het
kwade, de patiënt lijdt pijn, ten allen tijde vermijdt.
Het principe van respect voor autonomie: Dit principe is een
hedendaags principe. Cliënten willen inspraak, een zeg hebben. Dit
komt er op neer dat ze een beroep doen op hun autonomie, zij zijn
meester over hun eigen leven. Autonomie is een merkwaardig begrip
dat wij gebruiken voor ‘vrijheid’, maar strikt genomen wil dit zeggen
‘jezelf een regel opleggen.’ De vrijheid waar autonomie naar verwijst is
een zelfbeperking (negatieve vrijheid binnen het Liberalisme; wordt
later in de paper behandeld). Tournee minerale is een voorbeeld van dit
principe, een maand autonoom zijn en niet ingaan op de neiging naar
alcohol. In dit principe staat ook het woord ‘respect’, maar wat wordt er
nu bedoelt met respect? We gebruiken respect vaak wanneer we het
niet eens zijn met elkaar of we gebruiken het om aan te geven dat
iemand iets knap heeft gedaan.
In deze multiculturele samenleving sluit respect niet uit dat je de ander
bekritiseert. Kritiek kan juist een teken van respect zijn. Niet om te
kleineren, maar met het idee dat de ander daar beter van kan worden.
Stel je voor je komt in een logopedische praktijk en een stagiaire neemt
de therapiesessie over en ze maakt heel wat fouten. Je zou als cliënt
dan kunnen zeggen: ‘achja zij moeten het ook leren.’ Dat is
multiculturaliteit
Het geweld van laatste woorden
2021 - 2022
Zoë Milis
, Het geweld van laatste woorden: een boek dat handelt over filosofie binnen
de marge van de gezondheidsethiek. “Hoe handel ik op een goede,
verantwoorde manier?” het antwoord op deze vraag zal voor u, mij en vele
anderen anders zijn. Dit doordat u en ik in een multiculturele samenleving
leven die steeds multicultureler wordt. Deze huidige diverse samenleving
maakt van ethiek een probleem, omdat al deze verschillende culturen andere
opvattingen hebben over deze vraag. Dit is niet het enige probleem, maar
ook binnen al deze verschillende culturen nemen singulariteiten eigen
standpunten in. Waardoor we dus ook kunnen spreken van een pluraliteit van
singulariteiten, elk individu is uniek en verschillend. Doordat onze
samenleving een diversiteit aan culturen bevat, is er vraag naar ethiek.
Dit boek legt de nadruk op de discussie tussen de smalle en brede moraal.
In Nederland is de discussie tussen de ethisch ingenieur Van Willigenburg en
de ethisch filosoof Van Tongeren een uiting van dat contrast tussen de smalle
en brede moraal. De problematiek gaat over de status van de ethiek.
De gezondheidsethiek is tot stand gekomen als een verruiming van de
traditionele medische ethiek. De dominante benadering binnen de
gezondheidsethiek is de principebenadering.
De principebenadering hanteert een smalle moraal, omdat het rekening houdt
met maar vier principes:
Het principe van beneficence: Ten allen tijde het goede doen ten
aanzien van anderen of in logopedische context ten aanzien van de
cliënt.
Het principe van nonmaleficence: Als we het goede niet meer
kunnen doen dan moeten we minstens het kwade vermijden. Palliatieve
zorg is een mooi voorbeeld van dit principe waarbij men wanneer er
geen chirurgische of medische behandelingen meer mogelijk zijn het
kwade, de patiënt lijdt pijn, ten allen tijde vermijdt.
Het principe van respect voor autonomie: Dit principe is een
hedendaags principe. Cliënten willen inspraak, een zeg hebben. Dit
komt er op neer dat ze een beroep doen op hun autonomie, zij zijn
meester over hun eigen leven. Autonomie is een merkwaardig begrip
dat wij gebruiken voor ‘vrijheid’, maar strikt genomen wil dit zeggen
‘jezelf een regel opleggen.’ De vrijheid waar autonomie naar verwijst is
een zelfbeperking (negatieve vrijheid binnen het Liberalisme; wordt
later in de paper behandeld). Tournee minerale is een voorbeeld van dit
principe, een maand autonoom zijn en niet ingaan op de neiging naar
alcohol. In dit principe staat ook het woord ‘respect’, maar wat wordt er
nu bedoelt met respect? We gebruiken respect vaak wanneer we het
niet eens zijn met elkaar of we gebruiken het om aan te geven dat
iemand iets knap heeft gedaan.
In deze multiculturele samenleving sluit respect niet uit dat je de ander
bekritiseert. Kritiek kan juist een teken van respect zijn. Niet om te
kleineren, maar met het idee dat de ander daar beter van kan worden.
Stel je voor je komt in een logopedische praktijk en een stagiaire neemt
de therapiesessie over en ze maakt heel wat fouten. Je zou als cliënt
dan kunnen zeggen: ‘achja zij moeten het ook leren.’ Dat is
