Persoonlijkheidsleer periode 2
Het geheugen is een systeem (van een mens, dier of apparaat) dat informatie codeert,
opslaat en terughaalt. De mens heeft een cognitief geheugensysteem dat informatie krijgt
van de zintuigen en een gedeelte daarvan omzet in betekenisvolle patronen die opgeslagen
kunne worden voor eventueel later gebruik.
Bij het informatieverwerkingsmodel ligt de nadruk erop dat het geheugen functioneel is,
dus nuttige functies uitvoert. De meest elementaire hiervan zijn: coderen, opslaan en
terughalen. Binnenkomende sensorische informatie moet eerst gecodeerd worden. Om te
kunnen coderen, moet je eerst een stimulus selecteren. Is het bijvoorbeeld beeld, geur of
smaak? Hierna ga je onderscheidende kenmerken van die stimulus identificeren. Is het
geluid bijvoorbeeld hard of zacht? Vervolgens plak je een label of etiket op de ervaring om
deze betekenisvol te maken. Bij elaboratie is er een bewuste inspanning nodig tot codering,
zoals actief herhalen en verbanden leggen.
Opslaan is de tweede essentiële functie van het geheugen. Dit heeft te maken met het
langdurige tijd bewaren van het gecodeerde materiaal. Herinneringen worden gedurende
een bepaalde tijd en in een bepaalde vorm opgeslagen.
Het terughalen is de beloning voor het coderen en opslaan. Wanneer je een juist
gecodeerde herinnering hebt, haal je snel die info terug. Het kan zijn dat het terughalen niet
altijd goed werkt. Dit komt doordat het menselijk geheugen soms fouten maakt, informatie
vertekent of zelfs volkomen tekortschiet.
We hebben drie geheugenstadia: sensorisch-, werk- en langetermijngeheugen. Als je
informatie naar de permanente geheugen moet krijgen, moet de info eerst langs deze drie
stadia.
Beelden, geluiden, geuren en andere sensorische indrukken blijven slechts kort in het
sensorisch geheugen. Je zintuigen worden overspoeld met informatie (geluiden van buiten
etc.), maar niet alles wordt meegenomen. Het sensorische geheugen in de stroom van
sensaties die net zo lang blijven hangen tot de hersenen hebben besloten welke info de
aandacht verdiend. Het vermoedende idee bestaat dat het sensorisch geheugen uit 12 of
meer items bestaat, maar dat alle items op 3 of 4 na uit het sensorisch geheugen verdwijnen
voordat ze het bewustzijn bereiken.
, Het tweede stadium is het werkgeheugen, de tijdelijke buffer. Er wordt hier betekenis aan
gewaarwording gelegd. Het werkgeheugen is de verwerker van bewuste ervaringen, inclusief
informatie uit het sensorische geheugen en informatie die wordt opgehaald uit het
langetermijngeheugen. Het werkgeheugen heeft geringe capaciteit. Door deze beperking
ontstaat de bottleneck.
Je kunt de beperkingen van de geringe opslagcapaciteit omzeilen: door chunking en
repeteren en actief herhalen. Een C-H-U-N-K is elk patroon of elke betekenisvolle eenheid
van informatie die zich in het geheugen bevindt. Door middel van chunking1 kan je meer
materiaal in je werkgeheugen kwijt. Repeteren is een proces waarbij informatie steeds
herhaald wordt. Herhaling zorgt ervoor dat er geen nieuwe informatie de oude informatie
vervangt. Een betere manier om informatie naar het langetermijngeheugen te transporteren
is door het actief herhalen door verbanden te leggen of elaboratie2. Naast het herhalen
verbind je kennis met al eerder opgeslagen informatie.
Het werkgeheugen bestaat uit 5 onderdelen: de centrale bestuurder, de fonologische lus, het
schetsboek, de episodische buffer en de semantische buffer. De centrale bestuurder is het
distributiecentrum voor informatie. Hier richt je aandacht op belangrijke input en coördineert
welke informatie bewust verwerkt dient te worden. Dan hebben we de fonologische lus
(akoestische codering) wat het werkgeheugen is voor geluiden. Dit werkgeheugen zet alle
woorden die we tegenkomen om in geluiden van gesproken taal. Het schetsboek gaat over
visuele en ruimtelijke codering. Het codeert visuele beelden en mentale representaties van
voorwerpen in de ruimte. Het bevat ook de mentale plattegrond. De episodische buffer
zorgt dat stukjes informatie met elkaar verbinden tot een coherente episode. De
semantische buffer is een taalverwerkingsmodule. Deze zorgt dat we betekenis toekennen
aan woorden.
Volgens de theorie van verwerkingsniveaus zorgt een ‘diepere’ verwerking (dus meer
verbindingen met het langetermijngeheugen) ervoor dat nieuwe informatie aan betekenis
wint en dus beter herinnerd wordt.
1
Denk aan het onthouden van je telefoonnummer
2
Mindmaps
Het geheugen is een systeem (van een mens, dier of apparaat) dat informatie codeert,
opslaat en terughaalt. De mens heeft een cognitief geheugensysteem dat informatie krijgt
van de zintuigen en een gedeelte daarvan omzet in betekenisvolle patronen die opgeslagen
kunne worden voor eventueel later gebruik.
Bij het informatieverwerkingsmodel ligt de nadruk erop dat het geheugen functioneel is,
dus nuttige functies uitvoert. De meest elementaire hiervan zijn: coderen, opslaan en
terughalen. Binnenkomende sensorische informatie moet eerst gecodeerd worden. Om te
kunnen coderen, moet je eerst een stimulus selecteren. Is het bijvoorbeeld beeld, geur of
smaak? Hierna ga je onderscheidende kenmerken van die stimulus identificeren. Is het
geluid bijvoorbeeld hard of zacht? Vervolgens plak je een label of etiket op de ervaring om
deze betekenisvol te maken. Bij elaboratie is er een bewuste inspanning nodig tot codering,
zoals actief herhalen en verbanden leggen.
Opslaan is de tweede essentiële functie van het geheugen. Dit heeft te maken met het
langdurige tijd bewaren van het gecodeerde materiaal. Herinneringen worden gedurende
een bepaalde tijd en in een bepaalde vorm opgeslagen.
Het terughalen is de beloning voor het coderen en opslaan. Wanneer je een juist
gecodeerde herinnering hebt, haal je snel die info terug. Het kan zijn dat het terughalen niet
altijd goed werkt. Dit komt doordat het menselijk geheugen soms fouten maakt, informatie
vertekent of zelfs volkomen tekortschiet.
We hebben drie geheugenstadia: sensorisch-, werk- en langetermijngeheugen. Als je
informatie naar de permanente geheugen moet krijgen, moet de info eerst langs deze drie
stadia.
Beelden, geluiden, geuren en andere sensorische indrukken blijven slechts kort in het
sensorisch geheugen. Je zintuigen worden overspoeld met informatie (geluiden van buiten
etc.), maar niet alles wordt meegenomen. Het sensorische geheugen in de stroom van
sensaties die net zo lang blijven hangen tot de hersenen hebben besloten welke info de
aandacht verdiend. Het vermoedende idee bestaat dat het sensorisch geheugen uit 12 of
meer items bestaat, maar dat alle items op 3 of 4 na uit het sensorisch geheugen verdwijnen
voordat ze het bewustzijn bereiken.
, Het tweede stadium is het werkgeheugen, de tijdelijke buffer. Er wordt hier betekenis aan
gewaarwording gelegd. Het werkgeheugen is de verwerker van bewuste ervaringen, inclusief
informatie uit het sensorische geheugen en informatie die wordt opgehaald uit het
langetermijngeheugen. Het werkgeheugen heeft geringe capaciteit. Door deze beperking
ontstaat de bottleneck.
Je kunt de beperkingen van de geringe opslagcapaciteit omzeilen: door chunking en
repeteren en actief herhalen. Een C-H-U-N-K is elk patroon of elke betekenisvolle eenheid
van informatie die zich in het geheugen bevindt. Door middel van chunking1 kan je meer
materiaal in je werkgeheugen kwijt. Repeteren is een proces waarbij informatie steeds
herhaald wordt. Herhaling zorgt ervoor dat er geen nieuwe informatie de oude informatie
vervangt. Een betere manier om informatie naar het langetermijngeheugen te transporteren
is door het actief herhalen door verbanden te leggen of elaboratie2. Naast het herhalen
verbind je kennis met al eerder opgeslagen informatie.
Het werkgeheugen bestaat uit 5 onderdelen: de centrale bestuurder, de fonologische lus, het
schetsboek, de episodische buffer en de semantische buffer. De centrale bestuurder is het
distributiecentrum voor informatie. Hier richt je aandacht op belangrijke input en coördineert
welke informatie bewust verwerkt dient te worden. Dan hebben we de fonologische lus
(akoestische codering) wat het werkgeheugen is voor geluiden. Dit werkgeheugen zet alle
woorden die we tegenkomen om in geluiden van gesproken taal. Het schetsboek gaat over
visuele en ruimtelijke codering. Het codeert visuele beelden en mentale representaties van
voorwerpen in de ruimte. Het bevat ook de mentale plattegrond. De episodische buffer
zorgt dat stukjes informatie met elkaar verbinden tot een coherente episode. De
semantische buffer is een taalverwerkingsmodule. Deze zorgt dat we betekenis toekennen
aan woorden.
Volgens de theorie van verwerkingsniveaus zorgt een ‘diepere’ verwerking (dus meer
verbindingen met het langetermijngeheugen) ervoor dat nieuwe informatie aan betekenis
wint en dus beter herinnerd wordt.
1
Denk aan het onthouden van je telefoonnummer
2
Mindmaps
