Samenvatting HEMATOLOGIE - hoofdstuk 10: Erytrocytindices en hematocriet

Hoofdstuk
10
–
Erytrocytindices
en
hematocriet



MCV,
MCH
en
MCHC

MCV
à
mean
cell
value,
het
gemiddelde
volume
van
de
erytrocyten.
MCV
wordt
uitgedrukt

in
fl
(femtoliter,
10-­‐15)
en
het
referentiegebied
loopt
van
82-­‐98
fl

!!"#$%&'(!$  (!/!)
berekening:
= 𝑀𝐶𝑉  (𝑓𝑙)


!"#$"%&#$!'  (!"!" /!)
MCV
wordt
tegenwoordig
gemeten
met
behulp
van
automatisch
celtellers



MCH
à
mean
cell
haemoglobin,
het
gemiddelde
celhemoglobine,
MCH
wordt
uitgedrukt
in

fmol
(femtomol)
per
erytrocyt
en
de
referentiewaarden
bedragen
1,70-­‐2,10fmol.


!!"#$%#&'(!  (!!"#/!)
berekening:
=
MCH
(fmol)

!"#$"%&#$!'  (!"!" /!)


MCHC
à
mean
cell
haemoglobin
concentration,
de
gemiddelde
Hb
concentratie
per

erytrocyt.
MCHC
wordt
uigedrukt
in
mmol/L
en
de
referentiewaarde
zijn
19,3-­‐22,5mmol/l)

!!"#$%#&'(!  (!!"#/!)
berekening:
= 𝑀𝐶𝐻𝐶  (𝑚𝑚𝑜𝑙/𝑙)

!!"#$%&'(!$  (!/!)
De
drie
indices
zijn
afhankelijk
van
elkaar:
als
men
er
twee
kent,
kan
de
derde
eenvoudig

worden
berekend.




Hematocriet

De
hematocriet
is
de
volumefractie
van
de
erytrocyten
in
bloed
en
wordt
vaak
nog
naast
de

Hb-­‐concentratie
gebruikt.
De
klassieke
methode
voor
het
meten
van
de
hematocriet
is
met

een
microcentrifuge,
waarin
glazen
capillairen
met
onstolbaar
bloed
met
hoge
snelheid

worden
rondgedraaid.
Na
een
bepaalde
tijd
zijn
de
erytrocyten
onder
in
het
capillair
op

elkaar
gepakt.
De
hoogte
van
de
erytrocytenkolom
wordt
dan
gemeten
en
gedeeld
door
de

hoogte
van
de
kolom.
De
verkregen
waarde
is
de
hematocriet.


Meestal
wordt
de
hematocriet
uitgedrukt
in
l/l,
maar
eigenlijk
heeft
hij
geen
dimensie.
De

referentiewaarden
bedragen
voor
mannen
0,41-­‐0,50
l/l
en
voor
vrouwen
0,36-­‐0,47
l/l.

In
elektronische
celtellers
wordt
het
volume
van
iedere
getelde
erytrocyt
gemeten
en

daaruit
wordt

het
MCV
berekend.
Wanneer
de
MCV
en
de
concentratie
van
erytrocyten

bekend
zijn
kan
vervolgens
de
hematocriet
worden
berekend.



Erytrocytenvolumedistributie
en
RDW

Na
telling
van
het
aantal
erytrocyten
en
meting
van
hun
volume
in
een
celteller,
kunnen

deze
waarden
worden
uitgezet
in
een
volumedistributiecurve.
Dit
is
een
histogram
waarin

de
erytrocyten
ingedeeld
zijn
naar
hun
volume.
Bij
gezonde
personen
heeft
de

erytrocytendistributiecurve
de
vorm
van
een
normale
verdeling,
waarbij
de
top
van
de
curve

precies
het
MCV
weergeeft.
De
spreiding
in
het
volume
van
de
erytrocyten

(standaarddeviatie
van
de
erytrocytenvolumina)
wordt
RDW
genoemd
(red
cell
distribution

width).
Idealiter
wordt
de
RDW
uitgedrukt
in
dezelfde
dimensie
als
het
MCV,
dus
in

fentoliter
(fl.).
Fabrikanten
van
celtellers
hanteren
echter
vaak
een
eigen
wijze
om
de
RDW

te
berekenen
zodat
de
waarde
van
een
RDW
sterk
afhankelijk
is
van
het
type
apparatuur,

waarmee
de
meting
is
uitgevoerd.
In
sommige
apparaten
wordt
de
RDW
gemeten
en

vervolgens
gedeeld
door
het
MCV,
zodat
een
relatieve
RDW
ontstaat
die
vergelijkbaar
is
met

de
variatiecoëfficiënt
(in
%).
Dit
heeft
als
nadeel
dat
een
curve
met
een
hoge

standaarddeviatie
toch
een
schijnbaar
normale
RDW
oplevert
als
het
MCV
ook
verhoogd
is.


Er
is
geen
internationale
standaardisatie
van
de
RDW-­‐meting
en
er
zijn
ook
geen
algemeen

geldende
referentiewaarden.
Een
visuele
beoordeling
van
de
curve
geeft
een
goede
indruk

over
de
mate
van
spreiding
in
erytrocytenvolume.